U otyłych z biegiem czasu dochodzi również do osłabienia układu krążenia i waga ciała powiększa się nie tylko wskutek zatrzymywania tłuszczów, ale również i wody.

Często jednak, zwłaszcza przy dłużej trwającej otyłości, dochodzi do zmian w wątrobie, zaburzeń w spalaniu i zużytkowaniu tłuszczów i otyły staje się chorym.
U otyłych z biegiem czasu dochodzi również do osłabienia układu krążenia i waga ciała powiększa się nie tylko wskutek zatrzymywania tłuszczów, ale również i wody.
W każdej jednak postaci otyłości powinniśmy dążyć do ograniczenia wpływów i zwiększenia wydatków, gdyż inaczej nie uwolnimy chorych od nadmiaru wagi.
W pożywieniu otyłych musimy zmniejszyć ilość kalorii, ale jednocześnie chory nie może odczuwać głodu, pożywienie, więc musi mieć małą wartość odżywczą, a dostateczną objętość.
Według Demolea i Fleischa na kg wagi należnej u człowieka dorosłego należy podać 35-40 kal.
, ilość tę można stosownie do stopnia otyłości zmniejszać.
W pierwszym wypadku ograniczenia są niewielkie, ale skuteczność tej diety u chorych z dużym nadmiarem wagi jest mało wydatna.
Racja druga musi już posiadać odpowiednią objętość, racja trzecia wymaga równoczesnego leżenia w łóżku.
Tak znacznego ograniczenia pokarmów nie wolno stosować długo.
Lepiej jest do diety przewidującej mniejsze ograniczenie włączyć okresowo dni owocowe (1 kg owoców) lub mleczne (1 l mleka) np.
raz tygodniowo.
Istnieje bardzo wiele diet odchudzających.
Jedną z naj starszych jest dieta Bantinga z r.
1863.
W przepisie Bantinga mamy znaczne ograniczenie węglowodanów, sposób ten jest niefizjologiczny i obecnie zarzucony.
Dieta Ebsteina zawiera sporo tłuszczu (85 g), mało węglowodanów i podobnie jak dieta Bantanga wiedzie do zakwaszenia ustroju i do zaburzeń przewodu pokarmowego.
Daleko częściej stosowane są diety Noordena i Umbera.
Dieta według Noordena.
1) Pierwsze śniadanie – szklanka herbaty z cytryną, 80 g chudego mięsa, 40 g chleba z mąki grubego przemiału, 5 g masła.
2) Drugie śniadanie – 1 jajko, 200 mI maślanki; 3) Obiad – 200 ml maślanki, zielone jarzyny, 120 g chudego mięsa, 200 g ziemniaków lub jarzyn, 10 g masła, 200 g owoców, filiżanka czarnej kawy bez cukru; 4) Podwieczorek – filiżanka herbaty z cytryną, bułeczka 20 g; 5) Kolacja – 200 mI chudego mleka, 2 jajka, 20 g grubo mielonego chleba, 200 g owoców.
Dieta ta zawiera 118 g białka, 31 g tłuszczu, 135 g węglowodanów i 1330 kalorii.
Gdy chcemy zastosować większe ograniczenia, podajemy dietę Umbera.
Dieta według Umbera.
1) Pierwsze śniadanie – 200 mI herbaty, 20 ml chudego mleka, 5 g czarnego chleba, 30 g białego sera; 2) Drugie śniadanie – 100 g jabłek; 3) Obiad – 200 g smażonego mięsa, 200 g gotowanych jarzyn, 80 g owoców; 4) Podwieczorek – 150 mI kawy z 20 ml chudego mleka; 5) Kolacja – 100 g mięsa, 100 g jarzyn, 20 g czarnego chleba, 200 mI herbaty, przed snem 100 g owoców
[więcej w: , , ]
[więcej w: cena rezonansu magnetycznego głowy, ile kosztują badania okresowe do pracy, pedodonta warszawa ]

Zasadniczej przyczyny zaburzeń wagi ciała

Zasadniczej przyczyny zaburzeń wagi ciała, podobnie jak zaburzeń ciepłoty, należy szukać w układzie nerwowym ośrodkowym i wegetatywnym.
Zaburzenia leżące na obwodzie w gruczołach wydzielania wewnętrznego, w narządach wewnętrznych (np.
w wątrobie), w tkankach mogą przyczyniać się do powstawania otyłości i powodować wtórne zakłócenie regulacji ośrodkowej.
Według badań Bykowa i jego szkoły metabolizm tkanek może ulegać zmianom pod wpływem impulsów nerwowych.
Bykow w swej znanej książce Kora mózgowa i narządy wewnętrzne pisze: Intensywność zużycia energii może być regulowana impulsami powstającymi w korze mózgowej wielkość strat energii zależy nie tylko od stopnia spoczynku (lub czynności) mięśnia i nie tylko od temperatury i odżywiania, ale także w znacznej mierze od wpływów nerwowych z kory mózgowej.
Badania Olnjanskiej (w latach 1932-37) dowiodły, że bodźce korowe mogą zmieniać wielkość podstawowej przemiany materii na długie okresy czasu (cyt.
według Bykowa).
Układ nerwowy wpływa na natężenie procesów przemiany materii zapewne za pośrednictwem enzymów komórkowych – oksydaz i lipaz.
Należy zapobiegać rozwojowi otyłości, gdyż obciąża ona układ krążenia, sprzyja powstawaniu nadciśnienia tętniczego i miażdżycy naczyń oraz kamicy żółciowej.
Cukrzyca występuje daleko częściej u otyłych.
Joslin nazywa otyłość otwartymi drzwiami do cukrzycy.
Osoby otyłe są mniej odporne na choroby zakaźne i zabiegi chirurgiczne.
Otyli szybko się męczą, pocą, a regulacja cieplna jest zaburzona.
Znaczny wzrost wagi staje się z czasem przyczyną ograniczenia sprawności i powodem utrapienia tych chorych.
Ebstein podzielił otyłych na trzy grupy: 1) którzy wyglądem swym budzą zazdrość; 2) którzy budzą śmiech); 3) którzy wywołują współczucie.
Leczenie otyłości musi być prowadzone rozsądnie, po gruntownym klinicznym badaniu, opartym na koniecznych badaniach pracownianych.
Musimy zawsze pilnie uważać, czy otyłość nie jest powikłana innym schorzeniem, które zmniejsza odporność ustroju, i odpowiednio dostosować leczenie dietetyczne i program ćwiczeń fizycznych, aby nie stawiać osłabionemu osobnikowi zbyt dużych wymagań.
Zanim przystąpimy do leczenia, należy również ustalić typ otyłości, udział czynników zewnątrzpochodnych i wewnątrzpochodnych i ich wzajemne ustosunkowanie się.
U jednych chorych nadwaga zależy od nadmiernego dowozu pokarmów, w tych przypadkach powstaje dodatni bilans energetyczny i nie mamy poważniejszych zaburzeń w spalaniu i zużytkowaniu pokarmów.
Przez rozsądne ograniczenie pokarmów i umiarkowane dawkowanie ćwiczeń fizycznych nadwaga zostaje usunięta
[podobne: , , ]
[więcej w: pojemnik na odpady medyczne, laryngolog na nfz poznań, u ginekologa badanie ]

Schematycznie dzielimy otyłość na zewnątrzpochodną i wewnątrzpochodną

Schematycznie dzielimy otyłość na zewnątrzpochodną i wewnątrzpochodną.
Czynniki powodujące otyłość wielokrotnie się z sobą splatają, zazębiają, a w niektórych przypadkach nie są jasne.
Tarejew podkreśla, że nie można wyjaśnić przyczyny, otłuszczenia chorobowego tylko dysproporcją kaloryczności pokarmu i rozchodowania energii przez organizm.
Podstawowa przemiana materii przeważnie jest prawidłowa, podobnie i swoiste dynamiczne działanie pokarmów.
Powiedzenie, że ktoś nie może zeszczupleć, ponieważ jeszcze zbyt dużo je, polega na nieznajomości tego zagadnienia.
Przemiana materii pozostaje pod wpływem mechanizmu neurowegetatywnego, zależnie od układu dokrewnego, a zwłaszcza kory mózgowej.
Z chwilą zachwiania się tej równowagi anabolizm zaczyna górować nad katabolizmem i dochodzi do magazynowania.
U chorych otyłych mamy często nadmiernie rozwinięte łaknienie.
Wiadomo, że w uszkodzeniach ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego dochodzi do otyłości (po zapaleniach mózgu, uszkodzeniach podwzgórza, pnia nerwu współczulnego, czasem po przebyciu ostrych chorób zakaźnych).
Z gruczołów wydzielania wewnętrznego na rozwój otyłości wpływa niedoczynność tarczycy.
Zmniejsza się wówczas intensywność utleniania, a zwiększa się zatrzymywanie wody przez tkankę tłuszczową.
W nadczynności trzustki dochodzi do nadmiernego magazynowania węglowodanów i tłuszczów, insulina wzmaga też łaknienie.
Obniżona czynność gruczołów płciowych sprowadza ograniczenie ruchliwości, zmniejsza wydatek energii.
W zaburzeniach czynności przysadki wchodzi w grę obniżona czynność tarczycy i gonad.
Pewne znaczenie w powstawaniu otyłości mają zaburzenia pośredniej przemiany materii.
Otyli po podaniu węglowodanów odkładają je raczej w postaci tłuszczu niż glikogenu i dlatego otyły prędzej-niż zdrowy odczuwa głód.
Zaburzenia tkankowe wiodą do tzw.
lipofilii – nadmiernego powinowactwa tkanki podskórnej do tłuszczów, przy czym lipofilia tkankowa związana jest zawsze z hydrofilią tkankową, gdyż tłuszcz wiąże wiele wody i soli.
Wszystkie podane powyżej fakty świadczą, że tło mechanizmu otłuszczenia jest skomplikowane.
W zasadzie otłuszczenie jest następstwem dodatniego bilansu energetycznego, nadmiernego dopływu energii z pokarmem albo jej zmniejszonego wydatkowania na wytwarzanie ruchu i ciepła.
Do zwolnienia procesów przemiany materii mogą przyczyniać się schorzenia gruczołów dokrewnych, jednakże należy podkreślić, że rola tych zaburzeń w powstawaniu otyłości jest nieduża.
Podstawowa przemiana materii – według Labbego – w 75 % jest normalna, w 15 % obniżona, a w 10 % nawet zwiększona
[patrz też: , , ]
[przypisy: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

Leczniczo działają wyciągi wątroby i duże dawki witaminy C

Leczniczo działają wyciągi wątroby i duże dawki witaminy C.
Środki te zmniejszają wydalanie porfiryn z moczem i stolcem.
Stwierdzono też pomyślny wpływ zespołu witaminy B, a zwłaszcza kwasu nikotynowego.
W ostrej porfirii podaje się dożylnie przetwory wapnia.
Prócz tego stosuje się leczenie objawowe.
Śmiertelność w porfirii I ostrej jest wysoka, H.
OTYŁOŚĆ Otyłość jest zagadnieniem, które od dawna jest dyskutowane w literaturze lekarskiej i nielekarskiej.
Roczniki medycyny pełne są opisów niezwykłych przypadków otyłości, gdzie nieraz waga przekraczała 100 kg.
Otyłość jest objawem, a nie chorobą sui generis i spowodowana jest nadmiernym nagromadzeniem się tłuszczu w ustroju.
Tłuszcz jest ważnym składnikiem naszego organizmu stanowiąc u mężczyzn koło 18 %, a u kobiet ponad 20 % wagi ciała.
Około 75 % tego składnika znajduje się pod postacią tkanki tłuszczowej, a reszta, jako tłuszcz komórkowy, związany z protoplazmą.
Przeciętnie dorosły człowiek ma około 8-10 kg tłuszczu, co przedstawia w przybliżeniu 80 000 kalorii.
Ilość tłuszczu w organizmie może być zwiększona lub zmniejszona.
Przez otyłość rozumiemy – według Leschkego – nadmierny rozwój tkanki tłuszczowej, który powoduje zmniejszenie wydolności ustroju.
Tarejew określa otyłość, „jako niepowstrzymaną skłonność do nadmiernej wagi ciała wskutek nagromadzenia się tłuszczu przy zwykłym trybie odżywiania i pracy.
Dla oceny rozwoju otyłości wprowadzono rozmaite formuły.
Jedna z nich mówi, że waga rzeczywista dzielona przez wagę należną powinna dawać współczynnik wynoszący 0,9-1,1.
Otłuszczenie ma miejsce wówczas, gdy stosunek ten osiąga lub przekracza 1,3, a wychudzenie – jeśli równa się 0,7 -lub mniej.
Wagę należną z grubsza można określić według wzoru Brocą, gdzie waga równa się wzrostowi w cm mniej 100.
Przy posługiwaniu się tym wzorem dopuszcza się wahania do 10 % w górę lub w dół, i tak np.
człowiek ważący 70 kg może ważyć 70 – 7 = 63 lub 77 kg nie będąc ani zbyt chudym, ani zbyt otyłym.
We wzorze tym nie zwraca się uwagi na wiek, płeć, budowę ciała, układ kostny, muskulaturę.
Według innego wzoru waga należna równa się szerokości pleców (mierzonej od jednego wyrostka barkowego do drugiego) X 1,11 (Demole i Fleisch).
Według Noordena na 1 cm długości ciała powinno przypadać nie mniej niż 430 i nie więcej niż 480 g wagi (cyt.
według Leschkego).
Nie łatwo jest ustalić wagę dzieci, mężczyzn i kobiet, można jednak przyjąć, że o otyłości będziemy mówić, skoro ciężar ciała przekracza wagę należną najmniej o 15 %.
Patogenezę otłuszczenia nie można uważać za całkowicie wyjaśnioną
[podobne: , , ]
[patrz też: stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

W leczeniu należy uwzględnić ograniczenie w diecie białka

W leczeniu należy uwzględnić ograniczenie w diecie białka, zaleca się podawanie zasad i dużej ilości płynów.
Brand i jego współpracownicy poczynili ciekawe spostrzeżenia, że osoby cierpiące na cystynurię rozkładaj ą podawaną doustnie wolną cystynę w postaci aminokwasu, a nie mogą utlenić cystyny zawartej w drobinach białkowych.
E.
ALKAPTONURIA Alkaptpnuria powstaje wskutek zaburzeń w pośredniej przemianie aminokwasów aromatycznych – tyrozyny i fenyloalaniny.
Podstawą cierpienia jest zaburzenie w rozszczepianiu jądra benzolowego aminokwasów aromatycznych, w wątrobie z tyrozyny i fenyloalaniny powstaje 2-5 dwuhydroksyfenyloalanina i kwas homogentyzynowy.
W ustroju zdrowym kwas homogentyzynowy przechodzi w kwas acetylooctowy, spala się do C02 i H20 nie przechodzi do moczu.
U osób cierpiących na alkaptonurię nie dochodzi do przemian, w czasie, których następuje otwarcie pierścienia benzolowego i powstający kwas homogentyzynowy przechodzi do moczu powodując pod wpływem tyrozynazy ciemne jego zabarwienie.
W leczeniu należy ograniczyć podaż białka, zwłaszcza gatunków bogatych w tyrozynę, jednakże sposobem tym nie udaje się zwalczyć alkaptonurii całkowicie, gdyż aminokwasy aromatyczne znajdują się prawie we wszystkich białkach pokarmowych.
Istnieją spostrzeżenia, że osoby pozostające na diecie bez witaminy C wydzielają z moczem kwas homogentyzynowy, jednakże w alkaptonurii podawanie tej witaminy nie wywiera działania leczniczego.
F.
TYROSINOSIS I FENYLOKETONURIA Oprócz alkaptonurii i cystynurti opisano jeszcze i inne zaburzenia pośredniej przemiany białkowej.
Są to: feńyloketonuria i tyrosinosis.
Tyrosinosis występuje w przypadkach niezdolności do normalnej przemiany-tyrozyny.
W moczu pojawia się wówczas kwas phydroksyfenylopirogronowy, gdyż na nim zatrzymuje się przemiana tyrozyny.
Zaburzenie to jest bardzo rzadkie, zwykle występuje u dzieci przedwcześnie urodzonych.
Znana jest też ciekawa anomalia przemiany fenyloalaminy, która nie ulega przemianie w tyrozynę i gromadzi się we krwi.
Z fenyloalaminy w nerkach przez utleniającą dezaminację powstaje kwas fenylopirogronowy.
Występowanie znacznych ilości kwasu fenylopirogronowego w moczu (1,8-2,1 g/dz.
) stwierdzano w przypadkach wrodzonego niedorozwoju umysłowego (imbecillitas phenylpyruvica – Penroe, Jervis).
Leczenie dietetyczne oraz podawanie witaminy C zawodzi w alkaptonurii.
G.
PORFIRIA Schorzenie to jest następstwem zaburzeń w przemianie pyrolowej, polega na wydalaniu rozmaitych porfiryn.
Pierwsze prace o porfirii ogłosił Gunther (1911-1925).
Rozróżniał on 4 typy: 1) porfirię wrodzoną-o symptomatologii skórnej; 2) postać przewlekłą; 3) postać ostrą pierwotną; 4) postać ostrą wtórną
[więcej w: , , ]
[patrz też: nfz bydgoszcz ekuz, koszt badania fsh, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]