Zaparcie może być spowodowane przez rozmaite czynniki mechaniczne

Zaparcie może być spowodowane przez rozmaite czynniki mechaniczne, toksyczne, wpływy hormonalne, nerwowe.
Duże guzy w miednicy małej, rak jelita grubego, zwężenie jelit wskutek owrzodzeń mogą być przyczyną uporczywego zaparcia.
Zatrucie jadem kiełbasianym poraża układ nerwowo-mięśniowy jelit i sprowadza uporczywe zaparcie, oporne na działanie diety i środków przeczyszczających.
Znane są zaparcia w niedoczynności tarczycy, w awitaminozie B1, w znacznej nadkwaśności, w kamicy żółciowej.
Zaparcie stolca bywa dość często spowodowane czynnikami odruchowymi.
Stany takie widujemy np.
w zaburzeniach pęcherzyka żółciowego, w kamicy nerkowej, w okresie zaostrzeń wrzodu żołądka i dwunastnicy.
Dopóki trwa sprawa czynna, dopóty utrzymuje się zaparcie.
Najczęstszą jednak niewątpliwie przyczyną opóźnionego opróżniania się jelit z mas kałowych jest tzw.
nawykowe zaparcie stolca, powstające na tle czynnościowym.
W okresie nawykowego zaparcia stolca możemy wyodrębnić 3 postacie: 1) postać hipokinetyczną; 2) kurczową (dyskinetyczną); 3) mieszaną (atoniczno-kurczową).
Zaparcie typu hipokinetycznego (atonicznego) cechuje się zmniejszeniem napięcia mięśniówki jelita grubego, osłabieniem perystaltyki i rzadkim występowaniem ruchów perystaltycznych.
Zaparcie typu kurczowego, spastycznego jest to czynnościowe cierpienie okrężnicy, charakteryzujące się kurczowym stanem mięśniówki.
Najczęściej stwierdza się jednakże postacie mieszane, atoniczne i kurczowe.
W wypadkach tych dochodzi do zaburzeń, w koordynacji pracy poszczególnych części okrężnicy.
W zaparciu typu atonicznego nawet prawidłowe bodźce nie powodują dostatecznie silnego ruchu robaczkowego, wskutek czego masy kałowe zalegają długo w jelicie grubym, tu zostają nadmiernie zagęszczone, stolce są oddawane rzadko, z trudem, w postaci dużych kawałów.
W zaparciu tego typu należy pobudzić ruch jelit stosując bodźce termiczne, chemiczne i mechaniczne.
Zimne napoje, zwłaszcza podane na czczo, pobudzają perystaltykę jelit, gdyż szybko opuszczają żołądek i nieogrzane przechodzą bezpośrednio do jelit.
Bardzo ważną rolę w pobudzaniu ruchu robaczkowego jelit grają wpływy mechaniczne – zasadniczą rolę gra tu objętość masy pokarmowej.
Objętość mas kałowych zależna jest natomiast od zawartości związków, które nie ulegają strawieniu (błonnik, hemiceluloza, ciała pektynowe).
Pożywienie obfitujące w pokarmy wsysające się w jelicie cienkim prawie bez reszty (cukier, ryż, drobne kasze, mięso) sprzyjają powstawaniu zaparcia.
Pewne składniki chemiczne zawarte w pokarmach, jak kwasy organiczne (kwas mlekowy i cytrynowy, kwasy tłuszczowe) sole mineralne, dwutlenek węgla przyśpieszają i zwiększaj ą ruchy robaczkowe, jelit
[hasła pokrewne: , , ]
[podobne: stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

Należy podawać delikatnie mielone i siekane mięso

Należy podawać delikatnie mielone i siekane mięso, ryby, jaja na miękko, żelatynę, mieloną wątrobę cielęcą.
W razie potrzeby podajemy dożylnie plazmę, roztwory aminokwasów, przetaczamy krew.
Dawki krwi i osocza powinny być duże – 500-1000 ml.
Pełna krew jest lepsza od osocza, gdyż dostarcza równocześnie ciał odpornościowych.
Z innych pokarmów podajemy kasze, ryż, lane kluseczki, sucharki, miazgę z jabłek, czarne jagody, czerwone wino.
Tłuszcze podajemy w postaci masła deserowego i śmietanki, jednakże w niedużych ilościach.
We wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego mleko jest z zasady źle znoszone.
Często istnieje tu wyraźne uczulenie na mleko, a czasem i na inne pokarmy.
W tych przypadkach należy się liczyć ze zdaniem chorego.
Zapotrzebowanie na witaminy jest zwiększone – podajemy 5000 – 30000 jednostek witaminy A, 30-40 mg witaminy B1, około 10 mg witaminy B2, 15 mg niacyny, 200 mg witaminy C i 50 mg kwasu pantotenowego.
Stosowanie autoszczepionek i surowic przeciwko pałeczkom okrężnicy, paciorkowcom, enterokokom podawanie bakteriofagów – nie daje wyników zadowalających.
Podobnie nie ma większej poprawy po sulfonamidach – nieraz nawet objawy zaostrzają się.
Proponowane zabiegi chirurgiczne nie często pomagają i dają dużą śmiertelność.
Antybiotyki (penicylina, streptomycyna) są stosowane z różnym skutkiem.
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego jest cierpieniem ciężkim i niewdzięcznym pod względem leczenia.
GRUŹLICA JELIT (TUBERCULOSIS INTESTINORUM) Gruźlica jelit jest następstwem i powikłaniem długotrwałej gruźlicy.
Jest to powikłanie ciężkie – już Hipokrates w swych aforyzmach mówił, że jeśli biegunka wystąpi u osób chorych na gruźlicę, to jest to objaw śmiertelny.
Anatomiczny obraz gruźlicy jelit opisał w 1855 Rokitansky i podkreślił, że jest ona następstwem gruźlicy płuc.
Dieta w tych przypadkach-wobec owrzodzeń w jelitach powinna zawierać mało odpadków (błonnik, hemiceluloza).
Nie wolno podawać surowych pokarmów z wyjątkiem soków owocowych.
Podajemy kleiki, kasze, ryż, sucharki, grzanki, jaja na miękko, sok mięsny, herbatę, kakao żołędziowe, odwary z czarnych jagód, kisiele, czerwone wino.
Dieta nie może być zbyt surowa i ograniczona, gdyż nie możemy dopuścić do osłabienia chorego.
Zaleca się podawanie przetworów trzustkowych zawsze należy sprawdzić wydzielanie żołądkowe.
Pomyślne wyniki daje stosowanie odmy brzusznej.
W niektórych przypadkach znajduje zastosowanie leczenie chirurgiczne (przebicie owrzodzenia, zwężenie jelita w postaci przerostowej).
ZAPARCIE STOLCA (OBSTIPATIO) Zaparcie jest zaburzeniem, w którym dochodzi do opóźnionego i niezupełnego opróżniania jelit
[patrz też: , , ]
[przypisy: nfz bydgoszcz ekuz, koszt badania fsh, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]

W przewlekłym nieżycie jelit duże znaczenie ma dieta oszczędzająca chory narząd

W przewlekłym nieżycie jelit duże znaczenie ma dieta oszczędzająca chory narząd.
Z jadłospisu należy usunąć pokarmy, które silniej drażnią jelita mechanicznie (błonnik) czy też na drodze chemicznej (kwasy organiczne, cukry, dwutlenek węgla, ostre przyprawy i potrawy trudno strawne).
W nieżycie jelit cienkich podstawę diety stanowią pokarmy mączne, kleiki, kaszki, grzanki, sucharki, kisiele z dodatkiem soku z czarnych jagód, kakao na wodzie, czerwone wino, masło deserowe, chude mielone i siekane gotowane mięso, jaja na miękko.
Jarzyny przetarte i ziemniaki w postaci puree podajemy dopiero po uzyskaniu wyraźnej poprawy.
Mleko jest prawie zawsze źle znoszone.
Specjalną postać biegunki przewlekłej stanowi tzw.
nieżyt jelita grubego śluzowy (colitis mucosa).
Cierpienie to nie zawsze przebiega z biegunką przeważnie mamy na przemian okresy rozwolnień i zaparć.
W patogenezie tego cierpienia ważną rolę gra uczulenie (zwłaszcza na toksyny bakteryjne) i stan układu nerwowego.
Sprawa ta stanowi poniekąd pogranicze pomiędzy zaburzeniem nerwicowym i nieżytem.
W stolcu stwierdza się duże ilości śluzu.
W tej postaci nieżytu jelita grubego należy przede wszystkim zwrócić uwagę na stan układu nerwowego.
Dieta powinna być niedrażniąca, zawierać mało odpadków i pokarmów alergizujących (mleko, białko, jaja).
Podajemy kasze, kleiki, jarzyny w postaci puree, ziemniaki przetarte, białe pieczywo, delikatne gatunki gotowanego i duszonego mięsa, żelatynę, herbatę, odwar z czarnych jagód, czerwone wino.
Dieta nie powinna tu nigdy przez czas dłuższy opierać się na kleikach, gdyż prowadzi to do niedożywienia chorego wskutek niedoboru białka, związków mineralnych i witamin.
W tym przewlekłym i uporczywym, nawracającym cierpieniu należy zwłaszcza dbać o dowóz wapnia, żelaza i witaminy C.
WRZODZIEJĄCE ZAPALENIE JELITA GRUBEGO (COLITIS ULCEROSA CHRONICA) Jest to bardzo ciężkie zaburzenie zapalne jelita grubego o niezbyt dobrze poznanej etiologii.
Pewną rolę grają: uczulenie, błędy dietetyczne, braki w odżywieniu, nie leczone przewlekłe nieżyty.
Przebieg choroby jest podstępny z okresami zaostrzeń i samorodnych zwolnień, chorzy gorączkują, prędzej czy później dochodzi do wyniszczenia.
Dieta powinna oszczędzać chore jelito, zawierać mało odpadków.
Dieta oszczędzająca musi być podawana i w okresie remisji choroby.
Chory musi leżeć w łóżku.
Dieta powinna dostarczyć odpowiedniej ilości białka, węglowodanów, związków mineralnych i witamin, tłuszcze są zwykle źle znoszone.
Szczególnie należy zaopatrzyć chorego w odpowiednią ilość pełnowartościowego białka (około 120 g dziennie), gdyż ustrój traci duże ilości białka z płynem wysiękowym i krwią wypływającą z owrzodziałej powierzchni
[przypisy: , , ]
[więcej w: densytometria cena badania, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

Po przeczyszczeniu i krótkotrwałej głodówce podajemy herbatę z cukrem

Po przeczyszczeniu i krótkotrwałej głodówce podajemy herbatę z cukrem, kleiki, ryż, kasze, puree z ziemniaków lane kluseczki, kefir kilkudniowy, sucharki, po uzyskaniu wyraźnej poprawy kwaśne mleko, białe mięso gotowane, chudą, cienko krajaną szynkę.
W przypadkach ostrych nieżytów jelitowych należy dietę rozszerzać ostrożnie i stopniowo, gdyż łatwo o nawrót choroby przy niewielkich nawet stosunkowo błędach dietetycznych.
W leczeniu biegunek ostrych, zwłaszcza u dzieci, stosowana jest dość często dieta jabłkowa.
Dieta jabłkowa była używana od dawna dla leczenia biegunek w medycynie ludowej.
Do medycyny oficjalnej leczenie jabłkami biegunek wprowadził w 1928 Heisler, a następnie Moor.
Dietę tę stosował również Feer w Zurychu i Fanconi.
Niektórzy autorzy zalecali w leczeniu stanów biegunkowych dietę ziemniaczaną – 1500 g dziennie ziemniaków gotowanych w mundurkach.
Dieta marchwiowa znajduje zastosowanie w leczeniu biegunek u dzieci.
W diecie jabłkowej podajemy 5 razy dziennie po 200 g przetartych jabłek.
Jabłka powinny być w dobrym gatunku, obrane ze skórki, bez komory nasiennej i pestek, przetarte przez sito bezpośrednio przed podaniem.
Dietę jabłkową stosujemy przez •2-4 dni, nie podając przy tym innych pokarmów, przejście do żywienia zwykłego powinno być stopniowe i ostrożne.
Od 3-4 dnia kleiki, sucharki, herbata, kisiele, masło, potem chude mięso, jaja na miękko, jarzyny.
Nie podaje się słodyczy.
Biegunki przewlekłe należą do dość często spotykanych zaburzeń jelitowych.
Występują one w schorzeniach żołądka, jelit, trzustki, w zaburzeniach wegetatywno-hormonalnych (nadczynność tarczycy).
Często występują biegunki w bezsoku żołądkowym.
Brak kwasu solnego powoduje niedostateczne strawienie pokarmów białkowych, co powoduje podrażnienie jelita i nieprawidłową fermentację gnilną.
Układając dietę należy w tych przypadkach uwzględnić niedokwaśność oraz fermentację gnilną.
Przy złym wchłanianiu tłuszczów stwierdzamy pod mikroskopem dużą ilość kwasów tłuszczowych.
Jeżeli występuje niedomoga trzustki, to oprócz zaburzeń we wchłanianiu tłuszczów dochodzi także z powodu braku trypsyny do niedostatecznego trawienia włókien mięsnych poprzecznie prążkowanych, które zjawiają się wówczas w stolcu.
W tych przypadkach należy uwzględnić przede wszystkim podawanie przetworów trzustkowych.
W przewlekłych biegunkach na tle nadczynności tarczycy leczenie dietetyczne odgrywa rolę drugorzędną; równocześnie z opanowaniem sprawy zasadniczej ustępuj ą również biegunki.
Należy pamiętać i o innych przyczynach biegunek, jak gruźlica i rak jelit, awitaminozy (pelagra), a nawet przetoka żołądkowo-okrężnicza
[hasła pokrewne: , , ]
[podobne: apteka internetowa chrzanów, obrażenia po wypadku samochodowym, ułożenia rtg ]

W tych przypadkach trzeba podawać duże ilości glukozy dożylnie

W tych przypadkach trzeba podawać duże ilości glukozy dożylnie, aby zwalczyć rozwijającą się hipoglikemię.
Glikogen może powstać nie tylko z węglowodanów, ale także z niektórych aminokwasów, z kwasów tłuszczowych, z kwasu mlekowego i pirogronowego.
To powstawanie glikogenu ze związków nienależących do cukrów zwie się glikoneogenezą.
W Okresie głodu białka tkankowe mogą być zużyte do produkcji węglowodanów.
Zawartość glikogenu w wątrobie wynosi normalnie około 6 proc.
, poziom ten zmienia się pod wpływem działania układu dokrewnego.
Wątroba gra niezmiernie ważną rolę w przemianie białek, tu powstają rozmaite gatunki: albuminy, globuliny, fibrynogen.
Meek spostrzegł, że po wyłączeniu wątroby z normalnego krążenia za pomocą przetoki Ecka nie następowała odnowa fibrynogenu we krwi, wiemy też, że po wycięciu wątroby zawartość fibrynogenu w surowicy krwi spada.
Rozmaici autorzy dowiedli wprawdzie, że niewielkie ilości fibrynogenu mogą powstawać i w innych narządach (jelita, szpik), jednakże głównym producentem jego jest wątroba.
Globuliny powstają w układzie siateczkowo-śródbłonkowym, a więc i poza wątrobą tak, że poziom ich w krwi nie jest zależny w tak wysokim, stopniu od działalności wątroby, albuminy powstają natomiast tylko w wątrobie.
Jak wynika z badań Whipplea w roku.
1942, wątroba ma dosyć znaczne rezerwy białkowe, które są uruchamiane w okresie głodzenia.
W okresie głodzenia wątroba traci znacznie więcej białek niż inne narządy wewnętrzne.
W wątrobie zachodzi również intensywna przeróbka ciał tłuszczowych, wątroba bogata jest w fosfatydy i nienasycone kwasy tłuszczowe, z tych ostatnich pochodzą prawdopodobnie cholesterol i kwasy żółciowe.
Wątroba reguluje poziom cholesterolu we krwi, od działalności wątroby zależy zwłaszcza poziom we krwi estrów cholesterolu.
Już w roku 1918 Feigl doniósł, że ilość estrów cholesterolu zmniejsza się w ostrych miąższowych schorzeniach wątroby, następnie Epstein stwierdził spadek poziomu cholesterolu u chorych z rozlanymi zmianami miąższowymi.
W piśmiennictwie naszym sprawę zachowania się estrów cholesterolu w niedomodze wątrobowej omówił szczegółowo Marian Górski w pracy wykonanej jeszcze w roku 1939.
Praca z powodu wybuchu drugiej wojny światowej została ogłoszona dopiero w roku 1946 (nakładem Pol.
Akad.
Um.
).
Sole kwasów żółciowych powstają tylko w wątrobie, związki te znikają z płynów ustrojowych po usunięciu wątroby.
Sole kwasów żółciowych są pochodnymi cholanu.
Należy podkreślić, że rozmaite związki o wielkim znaczeniu fizjologicznym i biologicznym mają budowę chemiczną, która wskazuje na ich związek z cholanem
[podobne: , , ]
[przypisy: nfz bydgoszcz ekuz, koszt badania fsh, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]