Była to, więc dieta głodowa, niefizjologiczna

Była to, więc dieta głodowa, niefizjologiczna.
W roku 1925 Adlersberg i Porges zaprotestowali przeciw zbyt wielkiemu ograniczeniu węglowodanów i nalegali na zmniejszenie ilości tłuszczu i jednoczesne zwiększenie ilości białek.
Również Noorden w roku 1932 na zjeździe w Wiedniu poświęconym chorobom przemiany materii podkreślił wartość diety ubogotłuszczowej w leczeniu chorych na cukrzycę oraz dowodził, że węglowodany są lepiej zużytkowywane przez tych chorych przy jednoczesnym ograniczeniu kalorycznym, co praktycznie sprowadza się do postulatu ograniczenia tłuszczów.
Autor ten zwrócił również uwagę, że tłuszcz należy jeszcze bardziej ograniczać w przypadkach kwasicy.
Dieta Adlersberga i Porgesa jest przykładem diety, w której zmniejsza się jeden z trzech głównych składników pokarmowych.
Była to dieta białkowo- węglowodanowa z ograniczoną ilością tłuszczu.
Autorzy wychodzili z założenia, że wątroba bogata w glikogen lepiej go magazynuje niż uboga w ten związek, że sprawniej w tych razach przebiega spalanie kwasów tłuszczowych, a zahamowane zostaje wytwarzanie ciał ketonowych.
Autorzy podkreślali również, że dieta bogata w węglowodany wzmaga asymilację węglowodanów w ustroju i pobudza czynność aparatu wysepkowego.
Zasadniczo AdLersberg i Porges stosowali 2 rodzaje diet: 1) bez insuliny (115 g węglowodanów, 115 g białka, 54 g tłuszczu); 2) z równoczesnym podawaniem insuliny (266 g węglowodanów, 96 g białka i 37 g tłuszczu).
Skuteczność diet Adlersberga i Porgesa zależy nie tylko od ograniczenia tłuszczu, ale i od małej kaloryczności (jedynie dieta tucząca podawana z insuliną zawiera około 2600 kal.
), a jak wiadomo dieta ubogokaloryczna wzmaga tolerancję na węglowodany.
Stosowano rozmaite odmiany tych diet.
Dwie odmiany diet stosowali Sorkin i Reznicka.
Jedna z nich zawierała 187 g węglowodanów, 98 g białka i 61 g tłuszczu (1738 kal.
).
Inna odmiana składała się z 179 g węglowodanów, 136 g białka i 45 g tłuszczu (1708 kal.
).
Do diet tych dodawano do 2 kg jarzyn zawierających 3-5 g węglowodanów (kapusta, ogórki, pomidory, sałata).
Chorzy otrzymywali około 30 kal.
na kg wagi.
Pierwsza odmiana zawierała 200 g chleba, 150 g ziemniaków, 50 g kaszy manny, 200 g chudego mięsa, 2 sztuki jaj, 1 szklankę mleka słodkiego i 1 zsiadłego, 40 g masła, 80 g twarogu, 50 g mandarynek i cytryny.
Odmiana druga składała się z 300 g chleba, 100 g ziemniaków, 400 g chudego mięsa, 2 sztuk jaj, 1/2 szklanki słodkiego mleka, 30 g masła, 100 g twarogu, 50 g mandarynek według Sorkina i Reznickiej – Klinicz, Med.
, 13/1935).
Joslin starał się zmniejszyć umiarkowanie ilość węglowodanów, a inne składniki podać w ilości odpowiadającej wymaganiom fizjologii odżywiania
[hasła pokrewne: , , ]
[więcej w: apteka internetowa chrzanów, obrażenia po wypadku samochodowym, ułożenia rtg ]