Chory wyzdrowiał, mimo że na początku śpiączki poziom potasu był znacznie obniżony

Chory wyzdrowiał, mimo że na początku śpiączki poziom potasu był znacznie obniżony.
Wystrzykiwać należy bardzo powoli 3-5 ml na minutę W okresie przedśpiączkowym, w czasie wzmożonej diurezy ustrój traci dużo potasu, gdyż zostaje on wypłukany z komórek przy przechodzeniu wody śródkomórkowej do osocza krwi.
Harrop i Benedict w roku 1924 stwierdzili u chorych na cukrzycę zmniejszanie się poziomu potasu we krwi po wstrzyknięciu Insuliny (stwierdzili oni wartości 9,7 i 8,5 mg% – norma 18-21 mg%).
Spadek poziomu potasu we krwi występuje zwykle najwyraźniej w przebiegu śpiączki między 10-20 godziną.
Niski poziom potasu następuje wskutek utraty potasu w czasie wielomoczu, rozcieńczenia krwi przez dużą ilość podawanych płynów i odkładania się potasu w komórkach podczas energicznego leczenia insuliną.
Wczesne objawy niedoboru potasu można wykryć w EKG, gdzie występuje spłaszczenie lub odwrócenie załamka T oraz obniżenie odcinka ST.
Przy znaczniejszym niedoborze potasu występuje wiotkie porażenie mięśni, spadek ciśnienia rozkurczowego.
Osłabienie mięśni dotyczy i mięśni oddechowych.
Występujących wtedy zaburzeń oddechowych nie należy mylić z oddechem Kussmaula.
Jeżeli nie jesteśmy pewni, że mamy istotnie niedobór potasu i nie można wykonywać oznaczenia chemicznego, to dokonuje się przetoczenia krwi.
Nie wolno, podawać potasu, gdy występuje skąpomocz lub bezmocz.
Przy przedawkowaniu potasu występuje wysokie szpiczaste T i wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego.
Stosowanie sody dla zwalczania kwasicy jest zagadnieniem spornym.
Joslin jest przeciwny stosowaniu sody (można wywołać alkalozę, obrzęki, uszkodzenie nerek), Constam i Duncan uważają natomiast, że można stosować niewielkie ilości sody w przypadkach z nasilonym oddechem Kussmaula znacznie obniżoną zdolnością wiązania dwutlenku węgla przez surowicę krwi.
Constam podaje 5 g sody w 100 ml wody, gdy chory może pić i powtarza tę dawkę po 15 minutach.
Jeśli chory jest nieprzytomny, wstrzykuje się dożylnie 300 ml 5 % roztworu dwuwęglanu sodu, przy czym związek ten chemicznie czysty rozpuszcza się ex tempore przed użyciem w sterylizowanej wodzie.
Roztworu tego nie wolno gotować, gdyż tworzy się wówczas żrący, kwaśny węglan sodu.
Hartman zaleca stosowanie mleczanu sodu, który w organizmie przechodzi w dwuwęglan sodu, a prócz tego tworzy się glikogen w wątrobie.
Większość autorów zaleca równocześnie z insuliną dożylnie glukozę.
Niektórzy uważają, że w tych razach może wystąpić spadek potasu, a ponadto zwiększenie diurezy może przyczynić się do utraty chlorków i zasad
[patrz też: , , ]
[patrz też: nfz bydgoszcz ekuz, koszt badania fsh, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]