Ilość kalorii umiarkowanie zmniejszona, przeważnie 3/4 zapotrzebowania normalnego

Ilość kalorii umiarkowanie zmniejszona, przeważnie 3/4 zapotrzebowania normalnego (30 kal.
zamiast 40 na kg wagi) – około 2150 kal.
Diety Adlersberga i Porgesa oraz kierunek reprezentowany przez Joshna były niewątpliwie postępem w leczeniu cukrzycy, jednakże w wielu przypadkach były one niewystarczające, w dalszym ciągu ubiegano się o od cukrzenie moczu i zbliżenie poziomu cukru we krwi do poziomu normalnego nie licząc się z zapotrzebowaniem rzeczywistym chorych na cukrzycę.
Były to diety ubogokaloryczne i względnie ubogie w węglowodany.
Niektórzy autorzy usiłowali włączać do diet ubogokalorycznych krótkie okresy ze zwiększoną podażą węglowodanów.
Noorden sądził pierwotnie, że owsianka posiada specjalne właściwości przeciwcukrzycowe, że jej skrobia jest lepiej znoszona niż skrobia chleba.
W rzeczywistości jednak owsianka nie zawiera żadnych specjalnych składników, które by zwiększały tolerancję na węglowodany.
Dieta owsiana Noordena była bogata w węglowodany, gdyż owsianka zawiera około 65 % węglowodanów.
To zwiększenie podaży węglowodanów było jednak stosowane jedynie okresowo, po czym znowu powracano do, diet zasadniczych, ubogich w kalorie i węglowodany, głównie białkowo-tłuszczowych.
Diety węglowodanowe włączone na krótki okres czasu poprawiały przejściowo stan chorych i ich tolerancję na węglowodany, ale nie miały większego wpływu na przebieg choroby.
Prawdziwy przełom i postęp w leczeniu cukrzycy został dokonany dopiero po wprowadzeniu do, terapii diet wysokowęglowodanowych z równoczesnym stosowaniem insuliny.
Ten system leczenia wprowadzony został u nas przez Węgierkę jeszcze w roku 1926 i autorowi ternu należy się pierwszeństwo wprowadzenia diet wysokowęglowodanowych do leczenia cukrzycy.
Jest faktem stwierdzonym klinicznie i doświadczalnie, że podawanie węglowodanów zwiększa u chorych na cukrzycę wydalanie cukru z moczem.
Pierwszym odruchem terapeuty jest w tych razach ograniczenie węglowodanów, po którym rzeczywiście ilość cukru w moczu zmniejsza się.
W postępowaniu takim, jak to, podkreśla Węgierko, kryje się jednak błąd.
Przy podawaniu np.
75 g białka, 50 g tłuszczów i 100 g /węglowodanów wydala się 30 g cukru (przyswaja się 70 g), przy podaniu tej samej ilości białka i tłuszczu oraz 150 g cukru wydali się np.
50 g cukru (przyswaja się 100 g), a przy podaniu w tych samych warunkach 300 g cukru wydali się 100 g, (przyswoi się 200 g).
A więc przy podawaniu większej ilości cukru zwiększa się wprawdzie wydalanie cukru, ale jednocześnie zwiększa się przyswajanie cukru i to w stopniu większym niż cukromocz, a więc zwiększa się bilans dodatni węglowodanowy, o który walczymy w cukrzycy
[hasła pokrewne: , , ]
[więcej w: densytometria cena badania, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]