Istnieją spostrzeżenia, że dieta obfitująca w tłuszcze zmniejsza aktywność tyroksyny

Istnieją spostrzeżenia, że dieta obfitująca w tłuszcze zmniejsza aktywność tyroksyny.
Abelin, Hoffmann i Loumos stwierdzili, że tłuszcze hamują toksyczne działanie tyroksyny.
Nadczynności tarczycy towarzyszy hipolipemia krwi, stwierdzano też, że zwierzęta ciężarne z hiperlipemią są najbardziej odporne na działanie tyroksyny.
Ershoff doniósł w roku 1947, że podawanie wątroby łagodzi objawy doświadczalnej tyreotoksykozy u szczurów.
Leczenie dietetyczne w nadczynności tarczycy jest tylko metodą pomocniczą.
Zwykle musimy uciekać się do leczenia metylotiouracylem i zabiegu operacyjnego po uprzednim przygotowaniu jodem.
II.
NADNERCZA CHOROBA ADDIONA Jeszcze w roku 1856 Brown Sequard w doświadczeniach na szczurach dowiódł, że usunięcie nadnerczy powoduje śmierć tych zwierząt i że nadnercza są niezbędne dla utrzymania życia.
Jak wykazały późniejsze badania, nadnercza biorą udział w gospodarce wodnej, mineralnej, węglowodanowej i tłuszczowej.
Niedomodze nadnerczy towarzyszą rozmaite zaburzenia humoralne.
Zaburzenia te dotyczą przede wszystkim elektrolitów – sodu, chloru i potasu, gospodarki wodnej, w mniejszym stopniu gospodarki węglowodanowej, tłuszczowej i białkowej.
W niedomodze nadnerczy zmniejsza się znacznie zawartość we krwi sodu i chloru (zawartość sodu obniża się więcej niż poziom chloru).
Ustrój nie tylko NaCI, ale i inne związki zawierające sód.
W doświadczalnej niedomodze nadnerczy stwierdza się obniżenie zasobu zasad, a dla prędszego i lepszego wyrównania zaburzeń gospodarki sodu obok podawania soli kuchennej wskazane jest podawanie dwuwęglanu sodu (Wilder).
W roku 1926 Beausrumi i Kurland donieśli o podwyższonym poziomie potasu we krwi w ostrej niedomodze nadnerczy u kotów.
Maranon i Colazzo stwierdzili, że zawartość potasu w surowicy krwi wynosiła od 21,7 do 49,5 mg% (norma 16-20 mg%).
Kora nadnerczy gra ważną rolę w regulacji wymiany płynów pomiędzy krwią a tkankami i zapewnia utrzymanie równowagi w układzie: osocze krwi, płyn śródkomórkowy, płyn wewnątrzkomórkowy.
W niedomodze nadnerczy, jak to wykazał Harrop, dochodzi do nagromadzenia się płynu w komórkach na koszt płynu śródkomórkowego i osocza.
Dochodzi do zagęszczenia krwi, zmniejszenia objętości minutowej serca i spadku ciśnienia tętniczego.
W niedomodze nadnerczy łatwo dochodzi do hipoglikemii wskutek braku łaknienia i zaburzeń fosforylacji węglowodanów.
Krzywa po obciążaniu glukozą jest płaska, a wrażliwość na insulinę bardzo znacznie zwiększona.
Wydzielanie 17 kevosteoidów w moczu jest znacznie zmniejszone.
Zaburzenia w przemianie materii w niedomodze nadnerczy zależne są od niedoboru rozmaitych hormonów kory nadnercza, z których najważniejszą rolę gra dezoksykortykosterori, innymi hormonami produkowanymi w korze nadnercza są kortykosteron, dehydrokortykosteron i hydroksydehydrokorty- kosteren (składnik E)
[podobne: , , ]
[hasła pokrewne: apteka internetowa chrzanów, obrażenia po wypadku samochodowym, ułożenia rtg ]