Wiemy obecnie, że objawy dny, nawet u tego samego chorego, mogą zależeć raz od zaburzeń w przemianie purynowej, a kiedy indziej od zmian w przemianie szczawianowej.

Wiemy obecnie, że objawy dny, nawet u tego samego chorego, mogą zależeć raz od zaburzeń w przemianie purynowej, a kiedy indziej od zmian w przemianie szczawianowej.
Stąd płynie konieczność badania równocześnie poziomu kwasu moczowego i szczawiowego.
Ma to znaczenie rozpoznawcze i wpływa na rodzaj stosowanego leczenia (Grott).
W skazie szczawianowej stosujemy pewne ograniczenia dietetyczne: unikamy pokarmów roślinnych obfitujących w kwas szczawiowy.
Szczaw zawiera 3,6 g %, szpinak 3,2 g %, rabarbar 2,4 g %, ziemniak, fasola, buraki 0,2-0,4 g %, pomidory, brukselka, selery 0,02-0,05 g %, figi suszone 1,0 g, %, agrest, oliwki 0,12 g %, poziomki 0,06 g % kwasu szczawiowego.
Dużo kwasu szczawiowego zawiera kakao 4,5 %, herbata 3,7 g %, czekolada 0,9 g % (cyt.
według Leschkego).
W tych przypadkach, gdzie stosujemy dietę przeciwszczawianową, należy równocześnie ograniczyć podaż wapnia (mleko, jarzyny, żółtka jaj) oraz obniżyć kwaśność soku żołądkowego.
Blum i Loeper podkreślili znaczenie wadliwej czynności wątroby w skazie szczawianowej, dlatego w każdym przypadku skazy szczawianowej należy odciążyć wątrobę, która spala i wydala kwas szczawiowy, chroniąc ustrój przed przeładowaniem tym zawiązkiem.
Ilość nierozpuszczalnego w moczu szczawianu wapnia zależy od obecności kwaśnych fosforanów i soli magnezu.
Fosfor ułatwia wydalanie szczawianów, a sole magnezu utrudniają ich wchłanianie.
Grott podaje dwa przepisy Blusna, za pomocą, których można osiągnąć pomyślne wyniki lecznicze w skazie szczawianowej.
Mieszanki te działają moczopędnie, żółciopędnie, dostarczają ustrojowi soli magnezu i fosforu.
Należy pamiętać, że w pewnych przypadkach wzmożony poziom kwasu szczawiowego we krwi i moczu może zależeć nie od nadmiernego dowozu kwasu szczawiowego w pokarmach, ale od zaburzeń w spalaniu węglowodanów.
W tych przypadkach polepszenie można osiągnąć podając insulinę, drożdże, witaminę B1, ograniczając w diecie węglowodany, pomocne są też naświetlania lampą kwarcową i podawanie siarczanu magnezu.
Należy również pamiętać o możliwości istnienia równocześnie obu skaz: moczanowej i szczawianowej.
Leczenie musi wówczas uwzględniać oba te zaburzenia przemiany materii.
Ograniczenia dietetyczne pokarmów zawierających puryny i szczawiany stosujemy zwykle na przemian.
D.
CYSTYNURIA Istota cierpienia nie jest dobrze znana.
Najważniejszym powikłaniem cystynurii jest kamica cystyn-owa.
Niektóre złogi cystynowe w drogach moczowych mogą dochodzić do poważnej wielkości (50 g.
).
Obserwowano także odkładanie się cystyny w innych okolicach organizmu.
W ciężkich postaciach pojawiają się w moczu także inne aminokwasy, jak asparagina, lizyna, arginina i tyrozyna
[patrz też: , , ]
[przypisy: densytometria cena badania, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

Ostatni posiłek powinien być spożyty na 4-6 godzin przed snem

Ostatni posiłek powinien być spożyty na 4-6 godzin przed snem, gdyż zatrzymywanie kwasu moczowego zwiększa się w godzinach nocnych.
Istnieją sprzeczne opinie, co do skuteczności stosowania diety w okresie pomiędzy napadami.
Bauer i Klemperer są nastawieni sceptycznie, wręcz przeciwnego zdania jest Hench, który uważa, że leczenie dietetyczne zmniejsza częstość występowania i natężenia ostrych ataków.
Dobre wyniki leczenia dietetycznego obserwował również BarteIs.
Liczne obserwacje wskazują, że chorzy na dnę mogą uzyskać poprawę przestrzegając diety ubogiej w tłuszcze, ciała purynowe, a bogatej w węglowodany, jeżeli objawy dny zależą od uszkodzenia nerek (zatrucia ołowiem), dieta ta nie wywiera tak dobroczynnego wpływu.
W czasie ostrego napadu dny zarządzamy dietę ścisłą: najlepiej jest podawać jedynie płyny, unieruchamiamy chory staw, stosujemy okłady pod ceratką, nagrzewania aparatem Polano lub Solux.
Ze środków farmakologicznych stosujemy w razie niezbyt silnych bólów salicylaty, w razie dużych dolegliwości – morfinę z atropiną.
W przerwach między napadami można podawać atofan (kwas fenylo-chinolino-karbonowy).
Atofan stosuje się okresowo pod postacią tak zwanych dni atofanowych.
Lek ten podajemy przez 2-3 dni po 0,5 trzy razy dziennie, po czym musi nastąpić dłuższa, np.
15-20-dniowa przerwa.
W czasie podawania atofanu należy zalecić picie wód alkalicznych (np.
Zuber i Vichy), aby zalkalizować mocz i nie dopuścić do wypadania złogów kwasu moczowego.
Do atofanu można dodać równe ilości aspiryny.
Należy z naciskiem podkreślić, że nie dopuszczalne jest stosowanie atofanu czas dłuższy, gdyż lek ten działa toksycznie na miąższ wątrobowy.
Wątroba chorych na dnę zawiera mało glikogenu i jest podatna na zmiany zwyradniające aż do ostrego żółtego zaniku wątroby włącznie.
Atofan obniża poziom kwasu moczowego we krwi i zwiększa przepuszczalność nerek dla tego związku.
C.
SKAZA SZCZAWIANOWA Skaza szczawianowa zależy od nieprawidłowej przemiany kwasu szczawiowego.
Prawidłowy poziom kwasu szczawiowego we krwi całkowitej na czczo nie przekracza 19-15 mg %, a w moczu wydala się od 15-20 mg kwasu szczawiowego na dobę (w związku z wapniem).
W skazie szczawianowej poziom we krwi osiąga nieraz 30-50 mg %, a nawet i więcej.
Kwas szczawiowy ma szczególne powinowactwo do tkanki nerwowej.
Grott podkreśla, że obraz dny może zależeć nie tylko od zaburzeń w przemianie purynowej, ale i od zmian w przemianie kwasu szczawiowego.
Badania Grotta wykazały, że w dnie wokoło 60 % przypadków wzmożony jest również we krwi poziom kwasu szczawiowego.
Złogi w podagrze złożone są często z kwasu moczowego i szczawiowego – podagra i skaza szczawianowa nieraz się z sobą kojarzą
[hasła pokrewne: , , ]
[więcej w: apteka internetowa chrzanów, obrażenia po wypadku samochodowym, ułożenia rtg ]

Mężczyźni cierpią na dnę o wiele częściej niż kobiety

Mężczyźni cierpią na dnę o wiele częściej niż kobiety.
W powstawaniu objawów dny dużą rolę gra osadzanie się soli kwasu moczowego w tkankach.
Wobec niewystarczającej znajomości przyczyn powstawania dny leczenie nasze nie może być ściśle przyczynowe, jednakże pewne jest, że w każdym przypadku tej choroby wskazane jest racjonalne odżywianie, regularny tryb życia z wyłączeniem alkoholu.
Podaż związków purynowych należy ograniczyć, ale nie w sposób bezwzględny.
Jest rzeczą wątpliwą, czy wytrącanie się soli kwasu moczowego w stawach, chrząstkach i narządach wewnętrznych zależy od podaży pokarmów zawierających ciała purynowe jest to pewno tylko późniejszy przejaw cierpienia.
Przekonano się, że dieta bogata w tłuszcze wzmaga wchłanianie zwrotne moczanów w kanalikach moczowych, a dieta bogata w węglowodany wzmaga wydalanie tych związków z moczem (cyt.
według Duncana).
Liczne spostrzeżenia kliniczne wskazują, że chorzy z dną mogą uzyskać poprawę za pomocą diety ubogiej w tłuszcze i ciała purynowe, a bogatej w węglowodany.
Odkładanie soli moczanu sodu ma miejsce prawdopodobnie nie w tkankach zdrowych, lecz w już uprzednio chorobowo zmienionych.
Głodzenie, dieta bogata w tłuszcze, praca fizyczna – zmniejszają wydalanie kwasu moczowego.
Być może zjawisko to zależy od występującego zakwaszenia.
Dieta w dnie powinna zawierać dostateczną ilość białka, żelaza i witamin, obficie – węglowodany oraz małą ilość tłuszczu.
Krańcowe ograniczanie ciał purynowych nie jest wskazane.
Niewątpliwie należy usunąć z diety pokarmy zawierające dużo związków purynowych, ale mięso, chude ryby i jarzyny strączkowe mogą być podawane w miernych ilościach.
Mniej niż 0,060 g puryn w 100 g produktów zawierają: chleb, jaja, jarzyny.
Wolne od ciał purynowych są: masło, ser, mleko, śmietana, owoce, ryż, miód, dżemy owocowe, marmolady, cukier.
Chorzy na dnę mogą też spożywać szparagi, pomidory, szczypiorek, cebulę i czosnek.
Bogate w ciała purynowe są: kakao, kawa, herbata, czekolada, narządy miąższowe, wyciągi z mięsa.
Sporo związków purynowych znajdujemy w niektórych jarzynach, jak: groch, fasola, soczewica oraz szpinak l grzyby.
Nie podajemy w dnie konserw, marynat, przypraw korzennych, pieprzu, musztardy, móżdżku, grasicy, trzustki; spożycie mięsa należy ograniczyć.
Ogólna ilość pożywienia powinna u chorych na dnę ulec zmniejszeniu chodzi tu zwykle o osoby otyłe.
Unikać należy pokarmów, które u danego chorego wywołują objawy uczulenia.
Białka dostarczamy pod postacią mleka, białego sera, jaj.
Podajemy owoce, potrawy mączne, kasze, ryż, ziemniaki, pieczywo, miód, powidła, płynów nie ograniczamy
[patrz też: , , ]
[przypisy: cena rezonansu magnetycznego głowy, ile kosztują badania okresowe do pracy, pedodonta warszawa ]

Istnieją również przypadki cukrzycy

Istnieją również przypadki cukrzycy (akromegalia, zespół Cushinga) oporne na działanie wielkich nawet dawek insuliny.
WNIOSKI Leczenie cukrzycy opiera się głównie na racjonalnej diecie i podawaniu insuliny.
Należy jednak pamiętać, że uwzględnienie także i innych momentów może wywierać wysoce korzystny wpływ na przebieg tej przewlekłej choroby.
W cukrzycy bardzo często schorzeniu ulega także wątroba, wiemy, że narząd ten jest w dużej mierze odpowiedzialny za powstawanie przecukrzenia krwi, kwasicy, Iipemii i nadmiernej glikoneogenezy.
Wątroba osób chorych na cukrzycę jest często powiększona, wykazuje nacieczenie tłuszczowe i niską zawartość glikogenu.
Dlatego – niezależnie od innych wskazań – dieta osób chorych na cukrzycę powinna zawierać dostateczną ilość węglowodanów i pełnowartościowego białka oraz witamin.
Nie wolno podawać konserw, marynat, nadmiaru tłuszczów, octu, alkoholu.
Leczniczo działają w cukrzycy wody alkaliczne, np.
woda Zubera, która obniża hiperglikemię.
W lekkich i średnio ciężkich przypadkach cukrzycy umiarkowana praca fizyczna jest czynnikiem, który wpływa korzystnie na przyswajanie węglowodanów i poprawia poczucie chorego.
Dodatni wpływ na przebieg cukrzycy ma też leczenie uzdrowiskowe, zwłaszcza w klimacie podgórskim.
W zdrojowisku w atmosferze spokoju chorzy przy tej samej ilości insuliny i tej samej diecie wydzielają mniej cukru z moczem i czują się lepiej.
Współczesne kompleksowe leczenie cukrzycy nie tylko przedłuża życie chorym na cukrzycę, ale czyni je łatwiejszym, zaoszczędza cierpień i zmniejsza ilość powikłań.
W ZSRR zarządzeniem Ludowego Komisariatu Ochrony Zdrowia z dnia 25.
X.
1935 stworzone zostały specjalne przychodnie dla chorych na cukrzycę oraz specjalne oddziały szpitalne.
Przychodnie prowadzą ewidencję i ambulatoryjne leczenie chorych, bezpłatnie rozdzielają insulinę i kierują do odpowiednich stołówek dla chorych na cukrzycę, a w razie potrzeby zarządzają hospitalizację.
B.
DNA (DIATHESIS URICA) Dna jest schorzeniem o nieznanej etiologii.
Charakteryzuje się głównie napadami zapalenia stawów, zaburzeniami przemiany purynowej, podwyższonym poziomie kwasu moczowego we krwi, odkładaniem kryształów moczanu sodu w tkankach stawowych, okołostawowych, w tkance podskórnej, a czasami w nerkach.
Zagadnienie patogenezy dny, pomimo odkrycia kwasu moczowego, do dnia dzisiejszego jest jeszcze w wielu punktach niejasne i sporne.
Pewnym jest, że dużą rolę gra konstytucja chorych, ich sposób odżywiania się oraz tryb życia.
U chorych na dnę występuje często otyłość, nierzadko cierpią oni na kamicę nerkową, rozedmę płuc, przedwczesną miażdżycę naczyń, wyprysk
[hasła pokrewne: , , ]
[podobne: pojemnik na odpady medyczne, laryngolog na nfz poznań, u ginekologa badanie ]

NADCZYNNOŚĆ TARCZYCY I CUKRZYCA

Chorych takich należy leczyć metyltiouracylem oraz insuliną.
Jeżeli konieczna jest operacja, to podaż węglowodanów nie może być ograniczana.
Przed operacją należy podać 300-400 g węglowodanów dziennie, 80 g białka i nie mniej niż 40 kalorii na 1 kg wagi, insulina musi być dawkowana w dostatecznej ilości.
W leczeniu dietetycznym tych chorych należy zapewnić odpowiedni dowóz witaminy A, C, a zwłaszcza zespołu witaminy B (witaminy B1 i B2).
Zwłaszcza przy dużym zużyciu węglowodanów rozwija się niedobór witaminy B.
CUKRZYCA A SCHORZENIA PRZEWODU POKARMOWEGO W przypadku wrzodu żołądka lub dwunastnicy może być zastosowane pożywienie zbliżone do diety Sippyego, należy jednak dodać od początku ryżu, owsianki, soku pomarańcz, gdyż oryginalna dieta Sippyego zawiera zbyt mało węglowodanów.
Dietę tę stopniowo rozszerzamy i w miarę potrzeby zwiększamy ilość podawanej insuliny.
Wymioty i biegunka są o wiele bardziej poważnymi zaburzeniami dla chorego na cukrzycę niż dla innych chorych.
W tych przypadkach łatwo dochodzi do pogorszenia tolerancji na węglowodany, do kwasicy, a nawet do śpiączki.
Wymioty i biegunka wiodą do odwodnienia ustroju i utraty elektrolitów, zwłaszcza groźna jest biegunka przebiegająca z gorączką.
W razie wymiotów należy zwiększyć podaż węglowodanów i insuliny oraz zastosować dożylnie 10 % sól kuchenną.
Brak kwasu solnego zdarza się często u chorych na cukrzycę i może myć powodem rozwolnień.
Zaparcie w cukrzycy występuje nie tak często, dieta cukrzyków zawiera zwykle dostateczną ilość owoców, jarzyn, które zapobiegają temu powikłaniu.
Zaparcie zdarza się raczej u starszych osobników.
W tych razach należy zwiększyć w diecie ilość jarzyn zawierających 5-10 % węglowodanów, dodajemy owoce, pomarańcze, zalecamy większą ilość płynów, kwaśne mleko, zalecamy umiarkowany ruch.
Jeśli środki te nie pomagają, podajemy agar-agar, magnezję paloną, rzewień, sól gorzką.
DIETA PO USUNIĘCIU TRZUSTKI Dieta powinna składać się głównie z węglowodanów i łatwo przyswajalnych białek, dostarcza ona 1200-1600 kal.
Węglowodany mogą być wessane w jelitach w znacznej mierze i bez udziału trzustki, białka najlepiej podać pod postacią hydrolizatów kazeiny lub jako aminokwasy.
Witaminy należy podawać w postaci soków owocowych, jarzynowych, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach podajemy w postaci odpowiednich przetworów.
Należy podkreślić, że po usunięciu trzustki np.
z powodu raka powstaje cukrzyca, ale o stosunkowo lekkim przebiegu.
Wystarcza w tych przypadkach zwykle podawanie zaledwie około 40 jednostek insuliny.
Fakt ten dowodzi, że w patogenezie cukrzycy trzustka wielokrotnie nie gra decydującej roli
[przypisy: , , ]
[hasła pokrewne: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]