U otyłych z biegiem czasu dochodzi również do osłabienia układu krążenia i waga ciała powiększa się nie tylko wskutek zatrzymywania tłuszczów, ale również i wody.

Często jednak, zwłaszcza przy dłużej trwającej otyłości, dochodzi do zmian w wątrobie, zaburzeń w spalaniu i zużytkowaniu tłuszczów i otyły staje się chorym.
U otyłych z biegiem czasu dochodzi również do osłabienia układu krążenia i waga ciała powiększa się nie tylko wskutek zatrzymywania tłuszczów, ale również i wody.
W każdej jednak postaci otyłości powinniśmy dążyć do ograniczenia wpływów i zwiększenia wydatków, gdyż inaczej nie uwolnimy chorych od nadmiaru wagi.
W pożywieniu otyłych musimy zmniejszyć ilość kalorii, ale jednocześnie chory nie może odczuwać głodu, pożywienie, więc musi mieć małą wartość odżywczą, a dostateczną objętość.
Według Demolea i Fleischa na kg wagi należnej u człowieka dorosłego należy podać 35-40 kal.
, ilość tę można stosownie do stopnia otyłości zmniejszać.
W pierwszym wypadku ograniczenia są niewielkie, ale skuteczność tej diety u chorych z dużym nadmiarem wagi jest mało wydatna.
Racja druga musi już posiadać odpowiednią objętość, racja trzecia wymaga równoczesnego leżenia w łóżku.
Tak znacznego ograniczenia pokarmów nie wolno stosować długo.
Lepiej jest do diety przewidującej mniejsze ograniczenie włączyć okresowo dni owocowe (1 kg owoców) lub mleczne (1 l mleka) np.
raz tygodniowo.
Istnieje bardzo wiele diet odchudzających.
Jedną z naj starszych jest dieta Bantinga z r.
1863.
W przepisie Bantinga mamy znaczne ograniczenie węglowodanów, sposób ten jest niefizjologiczny i obecnie zarzucony.
Dieta Ebsteina zawiera sporo tłuszczu (85 g), mało węglowodanów i podobnie jak dieta Bantanga wiedzie do zakwaszenia ustroju i do zaburzeń przewodu pokarmowego.
Daleko częściej stosowane są diety Noordena i Umbera.
Dieta według Noordena.
1) Pierwsze śniadanie – szklanka herbaty z cytryną, 80 g chudego mięsa, 40 g chleba z mąki grubego przemiału, 5 g masła.
2) Drugie śniadanie – 1 jajko, 200 mI maślanki; 3) Obiad – 200 ml maślanki, zielone jarzyny, 120 g chudego mięsa, 200 g ziemniaków lub jarzyn, 10 g masła, 200 g owoców, filiżanka czarnej kawy bez cukru; 4) Podwieczorek – filiżanka herbaty z cytryną, bułeczka 20 g; 5) Kolacja – 200 mI chudego mleka, 2 jajka, 20 g grubo mielonego chleba, 200 g owoców.
Dieta ta zawiera 118 g białka, 31 g tłuszczu, 135 g węglowodanów i 1330 kalorii.
Gdy chcemy zastosować większe ograniczenia, podajemy dietę Umbera.
Dieta według Umbera.
1) Pierwsze śniadanie – 200 mI herbaty, 20 ml chudego mleka, 5 g czarnego chleba, 30 g białego sera; 2) Drugie śniadanie – 100 g jabłek; 3) Obiad – 200 g smażonego mięsa, 200 g gotowanych jarzyn, 80 g owoców; 4) Podwieczorek – 150 mI kawy z 20 ml chudego mleka; 5) Kolacja – 100 g mięsa, 100 g jarzyn, 20 g czarnego chleba, 200 mI herbaty, przed snem 100 g owoców
[więcej w: , , ]
[więcej w: cena rezonansu magnetycznego głowy, ile kosztują badania okresowe do pracy, pedodonta warszawa ]

Mężczyźni cierpią na dnę o wiele częściej niż kobiety

Mężczyźni cierpią na dnę o wiele częściej niż kobiety.
W powstawaniu objawów dny dużą rolę gra osadzanie się soli kwasu moczowego w tkankach.
Wobec niewystarczającej znajomości przyczyn powstawania dny leczenie nasze nie może być ściśle przyczynowe, jednakże pewne jest, że w każdym przypadku tej choroby wskazane jest racjonalne odżywianie, regularny tryb życia z wyłączeniem alkoholu.
Podaż związków purynowych należy ograniczyć, ale nie w sposób bezwzględny.
Jest rzeczą wątpliwą, czy wytrącanie się soli kwasu moczowego w stawach, chrząstkach i narządach wewnętrznych zależy od podaży pokarmów zawierających ciała purynowe jest to pewno tylko późniejszy przejaw cierpienia.
Przekonano się, że dieta bogata w tłuszcze wzmaga wchłanianie zwrotne moczanów w kanalikach moczowych, a dieta bogata w węglowodany wzmaga wydalanie tych związków z moczem (cyt.
według Duncana).
Liczne spostrzeżenia kliniczne wskazują, że chorzy z dną mogą uzyskać poprawę za pomocą diety ubogiej w tłuszcze i ciała purynowe, a bogatej w węglowodany.
Odkładanie soli moczanu sodu ma miejsce prawdopodobnie nie w tkankach zdrowych, lecz w już uprzednio chorobowo zmienionych.
Głodzenie, dieta bogata w tłuszcze, praca fizyczna – zmniejszają wydalanie kwasu moczowego.
Być może zjawisko to zależy od występującego zakwaszenia.
Dieta w dnie powinna zawierać dostateczną ilość białka, żelaza i witamin, obficie – węglowodany oraz małą ilość tłuszczu.
Krańcowe ograniczanie ciał purynowych nie jest wskazane.
Niewątpliwie należy usunąć z diety pokarmy zawierające dużo związków purynowych, ale mięso, chude ryby i jarzyny strączkowe mogą być podawane w miernych ilościach.
Mniej niż 0,060 g puryn w 100 g produktów zawierają: chleb, jaja, jarzyny.
Wolne od ciał purynowych są: masło, ser, mleko, śmietana, owoce, ryż, miód, dżemy owocowe, marmolady, cukier.
Chorzy na dnę mogą też spożywać szparagi, pomidory, szczypiorek, cebulę i czosnek.
Bogate w ciała purynowe są: kakao, kawa, herbata, czekolada, narządy miąższowe, wyciągi z mięsa.
Sporo związków purynowych znajdujemy w niektórych jarzynach, jak: groch, fasola, soczewica oraz szpinak l grzyby.
Nie podajemy w dnie konserw, marynat, przypraw korzennych, pieprzu, musztardy, móżdżku, grasicy, trzustki; spożycie mięsa należy ograniczyć.
Ogólna ilość pożywienia powinna u chorych na dnę ulec zmniejszeniu chodzi tu zwykle o osoby otyłe.
Unikać należy pokarmów, które u danego chorego wywołują objawy uczulenia.
Białka dostarczamy pod postacią mleka, białego sera, jaj.
Podajemy owoce, potrawy mączne, kasze, ryż, ziemniaki, pieczywo, miód, powidła, płynów nie ograniczamy
[patrz też: , , ]
[przypisy: cena rezonansu magnetycznego głowy, ile kosztują badania okresowe do pracy, pedodonta warszawa ]

CUKRZYCA U LUDZI W WIEKU PODESZŁYM

Nieraz dochodzi do krwawień w siatkówce.
Groźnym powikłaniem jest zaćma, która musi być leczona operacyjnie.
Z innych powikłań należy wymienić hepatomegalię.
Widujemy ją u dzieci nieleczonych.
Wątroba wystaje w tych razach nieraz na 4 i więcej palców spod prawego łuku żebrowego.
Często występują wówczas i inne nieprawidłowości, jak powiększenie śledziony, karli wzrost.
Powiększenie wątroby ma tu rozmaite przyczyny i może zależeć od nacieczenia tłuszczowego, zwyrodnienia wodniczkowego, śródkomórkowego nagromadzenia się glikogenu.
Obecnie po prowadzeniu racjonalnego leczenia dietetycznego, stosowaniu insuliny i wczesnym rozpoczynaniu leczenia długość życia młodocianych chorych znacznie się przedłuża.
CUKRZYCA U LUDZI W WIEKU PODESZŁYM Cukrzyca występuje często w wieku podeszłym, ma jednak przebieg zwykle znacznie łagodniejszy niż u osób młodych.
Początek choroby jest przeważnie skryty i zwykle dopiero przypadkowe badanie moczu wykrywa przyczynę niewielkich niedomagań.
Postępowanie lecznicze jest podobne jak u ludzi w sile wieku – dążymy do ustalenia dodatniego bilansu węglowodanowego i utrzymania należnej wagi ciała.
W diecie podajemy odpowiednią ilość węglowodanów i pełnowartościowego białka, a ograniczamy nieco tłuszcze ze względu na zależność, jaka istnieje pomiędzy przemianą tłuszczów i cholesterolu a miażdżycą naczyń.
Lekkie postacie cukrzycy w wieku podeszłym przeważnie nie wymagają stosowania insuliny.
Insulinę podajemy, skoro znaczniejszy cukromocz nie ustępuje pod wpływem leczenia dietetycznego, a chory zaczyna chudnąć.
Początkowa dawka insuliny powinna być niewielka, należy unikać przedawkowania leku i stanów hipoglikemicznych usposabiających do powstawania napadów dławicy piersiowej, a nawet do zakrzepów w naczyniach wieńcowych, mózgowych i obwodowych.
Śpiączka cukrzycowa w starszym wieku przebiega znacznie groźniej niż u osób młodych.
Wilder stwierdził u chorych na śpiączkę w wieku do 40 lat 4 % zgonów, w wieku od 40-80 lat aż 40 % zgonów.
Przyczyną tej wysokiej śmiertelności jest przede wszystkim słabszy w tym wieku układ krążenia.
U chorych na cukrzycę w starszym wieku często występuj ą zmiany w nerkach (glomerulosclerosis intercapillaris), częsta też jest kamica żółciowa, zaćma starcza.
Stosunkowo często występują nowotwory złośliwe, a zwłaszcza gruźlica płuc.
Innymi powikłaniami występującymi stosunkowo często w przebiegu cukrzycy u osób starszych •są czyraki, stwardnienie naczyń obwodowych, doprowadzające często do zgorzeli, zapalenie siatkówki i neuropatia cukrzycowa.
CUKRZYCA A CIĄŻA Przed erą insulinową kobiety chore na cukrzycę bardzo rzadko zachodziły w ciążę
[patrz też: , , ]
[podobne: cena rezonansu magnetycznego głowy, ile kosztują badania okresowe do pracy, pedodonta warszawa ]

Mleko powinno zawsze znajdować się w jadłospisie chorego na cukrzycę

Mleko powinno zawsze znajdować się w jadłospisie chorego na cukrzycę.
Dostarcza ono łatwo przyswajalnych węglowodanów, tłuszczów, pełnowartościowego białka, jest źródłem witamin i związków mineralnych, działa alkalizująco.
W cukrzycy często dochodzi do zaburzeń w przemianie mineralnej.
Zwłaszcza dłużej trwająca kwasica zmniejsza w organizmie ilość związków zasadowych.
Wydalanie związków mineralnych zwiększa się zwłaszcza w stanach przedśpiączkowych, kiedy ustrój traci duże ilości wapnia, soli kuchennej i magnezu z moczem.
Niedobór soli kuchennej wiedzie do odwodnienia i spadku wagi ciała.
Odpowiedni dowóz związków mineralnych zabezpieczamy przez podawanie jarzyn i owoców, w pokarmach tych dostarczamy i witamin, zwłaszcza witaminy C.
Dobrymi źródłami witamin grupy B są drożdże i otręby.
POSTĘPOWANIE W CZASIE ŚPIĄCZKI CUKRZYCOWEJ Com a diabeticum występuje, jako najcięższe powikłanie cukrzycy.
Kwasica cukrzycowa rozwija się powoli, jest dość długo wyrównywana przez wzmożone utlenianie ciał ketonowych, wzmożone wydalanie kwaśnych produktów z moczem i zobojętnienie ich za pomocą amoniaku.
Po wyczerpaniu się jednak zasobów zasad zakwaszenie postępuje szybko naprzód, dochodzi do odwodnienia ustroju, zagęszczenia krwi.
Ilość kwasu węglowego związanego w surowicy krwi zmniejsza się, dochodzi do zmniejszenia rezerwy zasadowej, zaburzeń w przemianie wodnej wskutek niedostatecznego wiązania wody w tkankach, wskutek wzmożonego rozpadu białka ilość azotu w moczu zwiększa się.
Rozwój kwasicy i śpiączki przyśpieszają: brak insuliny, ostre zakażenie, dieta ubogowęglowodanowa, zabiegi operacyjne, nadczynność tarczycy, siany biegunkowe, ciąża.
Rokowanie jest ciężkie, jeżeli śpiączka trwa ponad 10-12 godzin, jeśli chory ma powyżej 40 lat, jeśli ciśnienie skurczowe opada poniżej 70 mm rtęci.
Źle rokuje również obecność zakażenia, bezmoczu, wysoki poziom mocznika we krwi, towarzyszące choroby układu krążenia, nerek.
Śpiączkę cukrzycową należy różnicować z innymi stanami śpiączkowymi, a przede wszystkim ze śpiączką hipoglikemiczną, mocznicą, ze śpiączką po wylewach krwi do mózgu.
Rozpoznawanie tych stanów należy do diagnostyki różnicowej i nie będzie tu poruszane.
Każdy chory w okresie śpiączki cukrzycowej, jak zresztą każdy chory na cukrzycę, przedstawia odrębne zagadnienie lecznicze, w którym należy uwzględnić różne momenty, w erze przedinsulinowej każdy przypadek śpiączki cukrzycowej kończył się śmiercią, po wprowadzeniu insuliny rokowanie jak i wyniki leczenia zmieniły się zdecydowanie na lepsze.
W czasie zwalczania śpiączki cukrzycowej musimy umożliwić ustrojowi pokrycie zapotrzebowania na energię, zwalczyć kwasicę, uzupełnić braki płynów i elektrolitów, podtrzymać układ krążenia i usunąć, jeżeli jest to możliwe, przyczynę wyzwalającą stan śpiączkowy i odtruć organizm
[podobne: , , ]
[hasła pokrewne: cena rezonansu magnetycznego głowy, ile kosztują badania okresowe do pracy, pedodonta warszawa ]

LECZENIE DIETĄ

Przejadanie się, siedzący tryb życia, wstrząsy nerwowe, brak witamin w pokarmie są czynnikami sprzyjającymi powstawaniu cukrzycy.
Na odporność trzustki, a zapewne też i innych gruczołów wydzielania wewnętrznego, biorących udział w regulacji przemiany węglowodanowej, wpływ mają niektóre witaminy oraz związki białkowe.
LECZENIE DIETĄ W niewielu chorobach dieta odgrywa tak wielką rolę jak w cukrzycy.
Aż do chwili wynalezienia insuliny dieta była tu jedynym środkiem przedłużającym życie, a po wprowadzeniu do leczenia cukrzycy insuliny pozostała nadal podstawą leczenia tej szeroko rozpowszechnionej choroby.
Jak się wyraził Minkowski, leczenie cukrzycy dietą w erze insulinowej nabrało jeszcze większego znaczenia.
Pierwsze próby leczenia cukrzycy dietą podjął w roku 1796 John Rollo, wprowadzając pożywienie z ograniczoną ilością węglowodanów.
Dieta wprowadzona przez Rollo składała się tylko z pokarmów zwierzęcych.
Bouchardat (1870/71) zauważył korzystny wpływ niedożywiania na przebieg cukrzycy.
Na poprawę stanu tych chorych wpływało ograniczenie spożywania tłuszczów, białka i oczyszczonych produktów mącznych korzystnie działało dostarczenie większej ilości węglowodanów pod postacią jarzyn, które jednocześnie zawierają zasadowe sole mineralne i witaminy rozpuszczalne w wodzie.
Dieta Bouchardata polegała na znacznym ograniczeniu węglowodanów, niewielkim ograniczeniu kalorii i stosunkowo obfitym dowozie tłuszczu i białka.
Na początku XX w.
Guelpa i Allen propagowali dietę o niskiej zawartości kalorii, nalegali na konieczność niedożywiania (około 1200 kalo dziennie).
Diety układane na wzór Bouchardata i Allena dawały poprawę w lekkich postaciach cukrzycy, ale wśród innych chorych na cukrzycę często następowała śmierć w śpiączce lub z powodu gruźlicy płuc.
Kobiety chore na cukrzycę nie zachodziły w ciążę, a dzieci nie rozwijały się prawidłowo.
Noorden zaproponował, aby w odżywianiu chorych na cukrzycę uwzględniać 2 podstawowe środki spożywcze z silnym ograniczeniem składnika trzeciego.
Przy tym systemie skład diet może być następujący: 1) białko + tłuszcze; 2) węglowodany + tłuszcze; 3) węglowodany + białko.
W dietach tych trzeci podstawowy składnik powinien stanowić nie więcej niż 6 wagi całej racji pokarmowej.
Petren poszedł jeszcze dalej i zaproponował dietę z całkowicie zachwianą równowagą między poszczególnymi składnikami i złożoną prawie całkowicie z tłuszczów, podając od 200-300 g tłuszczu i ograniczając dowóz białka nieraz do 20-25 g dziennie.
Była to dieta tłuszczowo-jarzynowa, W rzeczywistości jednak część tłuszczu nie przyswajała się
[patrz też: , , ]
[hasła pokrewne: cena rezonansu magnetycznego głowy, ile kosztują badania okresowe do pracy, pedodonta warszawa ]