Wiemy obecnie, że objawy dny, nawet u tego samego chorego, mogą zależeć raz od zaburzeń w przemianie purynowej, a kiedy indziej od zmian w przemianie szczawianowej.

Wiemy obecnie, że objawy dny, nawet u tego samego chorego, mogą zależeć raz od zaburzeń w przemianie purynowej, a kiedy indziej od zmian w przemianie szczawianowej.
Stąd płynie konieczność badania równocześnie poziomu kwasu moczowego i szczawiowego.
Ma to znaczenie rozpoznawcze i wpływa na rodzaj stosowanego leczenia (Grott).
W skazie szczawianowej stosujemy pewne ograniczenia dietetyczne: unikamy pokarmów roślinnych obfitujących w kwas szczawiowy.
Szczaw zawiera 3,6 g %, szpinak 3,2 g %, rabarbar 2,4 g %, ziemniak, fasola, buraki 0,2-0,4 g %, pomidory, brukselka, selery 0,02-0,05 g %, figi suszone 1,0 g, %, agrest, oliwki 0,12 g %, poziomki 0,06 g % kwasu szczawiowego.
Dużo kwasu szczawiowego zawiera kakao 4,5 %, herbata 3,7 g %, czekolada 0,9 g % (cyt.
według Leschkego).
W tych przypadkach, gdzie stosujemy dietę przeciwszczawianową, należy równocześnie ograniczyć podaż wapnia (mleko, jarzyny, żółtka jaj) oraz obniżyć kwaśność soku żołądkowego.
Blum i Loeper podkreślili znaczenie wadliwej czynności wątroby w skazie szczawianowej, dlatego w każdym przypadku skazy szczawianowej należy odciążyć wątrobę, która spala i wydala kwas szczawiowy, chroniąc ustrój przed przeładowaniem tym zawiązkiem.
Ilość nierozpuszczalnego w moczu szczawianu wapnia zależy od obecności kwaśnych fosforanów i soli magnezu.
Fosfor ułatwia wydalanie szczawianów, a sole magnezu utrudniają ich wchłanianie.
Grott podaje dwa przepisy Blusna, za pomocą, których można osiągnąć pomyślne wyniki lecznicze w skazie szczawianowej.
Mieszanki te działają moczopędnie, żółciopędnie, dostarczają ustrojowi soli magnezu i fosforu.
Należy pamiętać, że w pewnych przypadkach wzmożony poziom kwasu szczawiowego we krwi i moczu może zależeć nie od nadmiernego dowozu kwasu szczawiowego w pokarmach, ale od zaburzeń w spalaniu węglowodanów.
W tych przypadkach polepszenie można osiągnąć podając insulinę, drożdże, witaminę B1, ograniczając w diecie węglowodany, pomocne są też naświetlania lampą kwarcową i podawanie siarczanu magnezu.
Należy również pamiętać o możliwości istnienia równocześnie obu skaz: moczanowej i szczawianowej.
Leczenie musi wówczas uwzględniać oba te zaburzenia przemiany materii.
Ograniczenia dietetyczne pokarmów zawierających puryny i szczawiany stosujemy zwykle na przemian.
D.
CYSTYNURIA Istota cierpienia nie jest dobrze znana.
Najważniejszym powikłaniem cystynurii jest kamica cystyn-owa.
Niektóre złogi cystynowe w drogach moczowych mogą dochodzić do poważnej wielkości (50 g.
).
Obserwowano także odkładanie się cystyny w innych okolicach organizmu.
W ciężkich postaciach pojawiają się w moczu także inne aminokwasy, jak asparagina, lizyna, arginina i tyrozyna
[patrz też: , , ]
[przypisy: densytometria cena badania, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

Zwłaszcza często dochodzi do zakażeń ropnych i zgorzeli kończyn

Zwłaszcza często dochodzi do zakażeń ropnych i zgorzeli kończyn.
Chorzy ci są również skłonni do schorzeń pęcherzyka żółciowego.
Należy pamiętać, że zapalenie wyrostka robaczkowego u chorych na cukrzycę przebiega podstępnie, że mimo braku alarmujących objawów może dojść do zmian zgorzelinowych, a nawet przedziurawień.
Poza tym niekiedy trudno jest odróżnić rozpoczynającą się śpiączkę cukrzycową od wielu ostrych schorzeń jamy brzusznej, w obu przypadkach mogą wystąpić nudności, wymioty, zatrzymanie stolca i wiatrów, bóle w jamie brzusznej, przyspieszenie tętna, suchość języka i hiperleukocytoza.
Dokładne zebranie wywiadu, wykonanie badań dodatkowych i racjonalna ocena objawów klinicznych uchroni nas w tym przypadku od błędów.
Chorzy na cukrzycę są często niedożywieni, zwłaszcza przypadki długo nieleczone wykazują znaczny niedobór wagi, odwodnienie, zakwaszenie, istnieją niedobory białek, witamin, zasad.
Hipoproteinemia upośledza gojenie się ran, podobne następstwa mogą mieć i niedobory witamin, zwłaszcza w chirurgii przewodu pokarmowego.
W razie istnienia przewlekłego braku białek należy podać białko mięsa, mleka, jaj, pszenicy, które dostarczają najlepszych związków do odbudowy tkanek.
W razie konieczności szybkiego dostarczenia Ciał białkowych należy użyć dożylnych wstrzykiwań roztworu aminokwasów, plazmy lub przetoczenia krwi.
Dostarczenie odpowiedniej Ilości płynów stanowi ważne zagadnienie u chorych chirurgicznych, a zwłaszcza u chorych na cukrzycę, którzy w stanach zakwaszenia są często odwodnieni.
Oddawanie wielkich ilości moczu powoduje znaczną utratę płynów i wiedzie do zaburzeń w gospodarce mineralnej.
W okresie przedoperacyjnym dieta powinna zawierać sporą ilość węglowodanów, zwykle około 4 g na 1 kg wagi, białka 1,25 g na 1 kg wagi, ilość kalorii 30 na 1 kg wagi, płynów nie ograniczamy.
Jeśli chorzy nie gorączkują i nie są osłabieni, to posiłki podajemy 3 razy dziennie, przy niewielkim osłabieniu i umiarkowanej gorączce podajemy pokarmy 4 razy dziennie, przy wysokiej gorączce i znacznym osłabieniu 6 razy dziennie (co 4 godziny).
W okresie przedoperacyjnym należy podawać insulinę krystaliczną.
W czasie operacji nie podajemy insuliny, podajemy ją zaraz po ukończeniu zabiegu, w okresie pooperacyjnym podajemy insulinę krystaliczną co 4-6 godzin, a ilość jej regulujemy zależnie od stopnia cukromoczu, przecukrzenia krwi i stanu chorego.
Obecnie w erze insuliny i racjonalnego leczenia dietetycznego poddaliśmy rewizji nasze poprzednie poglądy na interwencję chirurgiczną w cukrzycy.
Dawniej rygorystycznie żądano, aby chory przed zabiegiem był całkowicie odcukrzony
[przypisy: , , ]
[hasła pokrewne: densytometria cena badania, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

Jednoczesne podanie ryboflawiny wzmaga, skuteczność działania kokarboksylazy

Jednoczesne podanie ryboflawiny wzmaga, skuteczność działania kokarboksylazy.
Samą kokarboksylazą oczywiście leczyć śpiączki nie można, lekiem naczelnym pozostaje w tych razach zawsze insulina.
Boulin wykazał nagromadzenie się kwasu pirogrenowego w śpiączce cukrzycowej i uważa, że gromadzi się on wskutek zahamowania przemian cyklu Krebsa.
Kwas pirogrenewy stanowi w tym cyklu ważne ogniwo niezbędne dla przemian białek w węglowodany.
W coma diabeticum przy braku kokarboksylazy kwas pirogronowy me może wejść do cyklu Krebsa i gromadzi się we krwi i tkankach.
Działanie kokarboksylazy ułatwia witamina B2.
Insulina znosi zahamowanie heksokinazy, odkładanie glikogenu, ale nie wpływa na przemianę kwasu pirogronowego, odgrywającego tak ważną rolę w pośredniej przemianie węglowodanów.
Boulin leczył dwie grupy (po 10 osób) chorych na śpiączkę cukrzycową, w pierwszej grupie oprócz zwykłego leczenia podawał dożylnie 100 mg kokarboksylazy (biały krystaliczny proszek rozpuszczalny w roztworze fizjologteznym soli) + 10 mg witaminy B Bardzo ważnym i istotnym momentem w leczeniu śpiączki cukrzycowej, jest również podawanie płynów i elektrolitów.
Niezwłocznie po podaniu insuliny należy rozpocząć podawanie fizjologicznego roztworu soli kuchennej w kroplówce dożylnej.
W ciągu pierwszych 2 godzin podajemy przeciętnie 1500-2500 mI płynu fizjologicznego soli, dawkę tę należy powtórzyć w ciągu następnych 4-6 godzin, zwłaszcza, jeżeli istnieje zagęszczenie krwi, skąpomocz lub bezmocz, niskie ciśnienie krwi.
Płyn, musi być dostarczony dla wyrównania niedoborów w tkankach, dla pracy nerek, wydalenia odpadków przemiany materii.
Nieraz trzeba dostarczyć 5-6 litrów płynu, aby wyrównać niedobory.
U starszych chorych podejrzanych o zmiany w mięśniu sercowym i niewydolność wieńcową szybkość kroplówki ustalamy na 40-60 kropel na minutę, u chorych z wydolnym układem krążenia na 120-150 kropel na minutę.
Bardzo korzystnie działa przetoczenie krwi, a zwłaszcza osocza.
W śpiączce cukrzycowej istnieje niedobór nie tylko płynów, ale i związków mineralnych, Atchley obliczył, że chory na śpiączkę cukrzycową powinien otrzymać dla wyrównania niedoborów powstałych w okresie przedśpiączkowym około 5 litrów płynu, 13 g soli kuchennej, 30 g dwuwęglanu sodu i 24 g potasu.
Schematycznie podaje się zwykle tylko wodę i sól kuchenną, co może jednak okazać się niewystarczające.
W roku 1946 Honer wykazał, że w stanach śpiączkowych w cukrzycy obniża się w osoczu poziom potasu.
Autor ten podał jednemu ze swych chorych 2 X 150 ml 2 % KCl i doustnie (po obudzeniu) 4 g cytrynianu potasu
[patrz też: , , ]
[hasła pokrewne: densytometria cena badania, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

Ilość kalorii umiarkowanie zmniejszona, przeważnie 3/4 zapotrzebowania normalnego

Ilość kalorii umiarkowanie zmniejszona, przeważnie 3/4 zapotrzebowania normalnego (30 kal.
zamiast 40 na kg wagi) – około 2150 kal.
Diety Adlersberga i Porgesa oraz kierunek reprezentowany przez Joshna były niewątpliwie postępem w leczeniu cukrzycy, jednakże w wielu przypadkach były one niewystarczające, w dalszym ciągu ubiegano się o od cukrzenie moczu i zbliżenie poziomu cukru we krwi do poziomu normalnego nie licząc się z zapotrzebowaniem rzeczywistym chorych na cukrzycę.
Były to diety ubogokaloryczne i względnie ubogie w węglowodany.
Niektórzy autorzy usiłowali włączać do diet ubogokalorycznych krótkie okresy ze zwiększoną podażą węglowodanów.
Noorden sądził pierwotnie, że owsianka posiada specjalne właściwości przeciwcukrzycowe, że jej skrobia jest lepiej znoszona niż skrobia chleba.
W rzeczywistości jednak owsianka nie zawiera żadnych specjalnych składników, które by zwiększały tolerancję na węglowodany.
Dieta owsiana Noordena była bogata w węglowodany, gdyż owsianka zawiera około 65 % węglowodanów.
To zwiększenie podaży węglowodanów było jednak stosowane jedynie okresowo, po czym znowu powracano do, diet zasadniczych, ubogich w kalorie i węglowodany, głównie białkowo-tłuszczowych.
Diety węglowodanowe włączone na krótki okres czasu poprawiały przejściowo stan chorych i ich tolerancję na węglowodany, ale nie miały większego wpływu na przebieg choroby.
Prawdziwy przełom i postęp w leczeniu cukrzycy został dokonany dopiero po wprowadzeniu do, terapii diet wysokowęglowodanowych z równoczesnym stosowaniem insuliny.
Ten system leczenia wprowadzony został u nas przez Węgierkę jeszcze w roku 1926 i autorowi ternu należy się pierwszeństwo wprowadzenia diet wysokowęglowodanowych do leczenia cukrzycy.
Jest faktem stwierdzonym klinicznie i doświadczalnie, że podawanie węglowodanów zwiększa u chorych na cukrzycę wydalanie cukru z moczem.
Pierwszym odruchem terapeuty jest w tych razach ograniczenie węglowodanów, po którym rzeczywiście ilość cukru w moczu zmniejsza się.
W postępowaniu takim, jak to, podkreśla Węgierko, kryje się jednak błąd.
Przy podawaniu np.
75 g białka, 50 g tłuszczów i 100 g /węglowodanów wydala się 30 g cukru (przyswaja się 70 g), przy podaniu tej samej ilości białka i tłuszczu oraz 150 g cukru wydali się np.
50 g cukru (przyswaja się 100 g), a przy podaniu w tych samych warunkach 300 g cukru wydali się 100 g, (przyswoi się 200 g).
A więc przy podawaniu większej ilości cukru zwiększa się wprawdzie wydalanie cukru, ale jednocześnie zwiększa się przyswajanie cukru i to w stopniu większym niż cukromocz, a więc zwiększa się bilans dodatni węglowodanowy, o który walczymy w cukrzycy
[hasła pokrewne: , , ]
[więcej w: densytometria cena badania, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

Powstawanie hormonów kory nadnercza pozostaje pod wpływem hormonu kortykotropowego przedniego płata przysadki

Powstawanie hormonów kory nadnercza pozostaje pod wpływem hormonu kortykotropowego przedniego płata przysadki.
Badania na chorych i zwierzętach pracownianych dowiodły, że kortykosteron, dehydrokortykosteron i składnik E związane są z przemianą węglowodanów i białek – związki te pobudzają wątrobową glikoneogenezę, działalność arginazy.
Dezoksykortyfosteron wpływa na gospodarkę i rozmieszczenie elektrolitów w organizmie, potrzebny jest do normalnego wchłaniania NaCI w jelicie, resorpcji sodu i chloru i stężania potasu w kanalikach nerkach.
Związek ten wpływa na gospodarkę elektrolitów, poprawia zaburzenia nerkowe i krążeniowe, ale nie wpływa na gospodarkę węglowodanową.
W roku 1938 Simpson Levy dowiódł, że deioksykortykosteron działa leczniczo w chorobie Addisona.
W leczeniu choroby Addisona pewne znaczenie ma stosowanie, odpowiedniej diety zaleca się ograniczenie potasu.
Stwierdzono wielokrotnie, że samo ograniczenie potasu do 15 g na dobę wystarcza w lekkich postaciach tej choroby do uzyskania wyraźnej poprawy, W przypadkach cięższych ograniczenie potasu zmniejsza częstość wstrzykiwań wyciągów kory nadnerczy.
Ograniczenie potasu ma ważniejsze znaczenie niż dowóz NaCI – podawanie NaCI łagodzi raczej tylko objawy niewydolności kory, ale ich nie leczy, jak czyni to dezoksykortykosteron.
W leczeniu choroby Addisona wyznaczamy dietę zawierającą nie więcej niż 1,5 g potasu, 20-30 g NaCI, znaczną ilość łatwo przyswajalnych węglowodanów, umiarkowanie zwiększamy ilość tłuszczów (głównie o niskim punkcie topliwości), podaż białka normalna, płynów zwiększona.
Znaczniejsze ilości potasu zawierają ziemniaki, jarzyny i mięso.
Większą część zawartego w jarzynach potasu można jednak usunąć przez wielokrotne gotowanie.
Gotując jarzyny 2-3-krotnie i zmieniając wodę usuwamy do 80 % potasu.
Zaleca się gotowanie jarzyn z 8-krotną ilością wody i 1,5 łyżki Na CI – gotujemy 30 minut, poziom wodę odlewamy.
W czasie gotowania N aCI wypiera potas z jarzyn, który przechodzi do wody.
Mięso gotujemy w pergaminie w 8-krotnej objętości H20 z 2 łyżkami soli gotowanie trwa około 2 godzin.
Do wody przechodzi około 75 % potasu, a w torebce pergaminowej otrzymujemy solone mięso.
Marszak zaleca podawanie po 100 g białka i tłuszczu, 400-500 g węglowodanów – kalorii 3000-3400, duże dawki witaminy C (300-500 mg dziennie), witaminy B1 (10 mg) w celu lepszego wyzyskania węglowodanów.
Kukurydza i ryż zawierają 0,05-0,015 g potasu w 100 g produktu, płatki owsiane 0,2-0,4 g, szparagi, rzodkiewki, ogórki, cebula 0,15-0,25 g, kapusta włoska i czerwona, marchew, groch, kalafiory, sałata 0,25-0,35 g, buraki, pomidory 0,35-0,45 g, ziemniaki i szpinak 0,45-0,55 g potasu
[hasła pokrewne: , , ]
[hasła pokrewne: densytometria cena badania, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]