Należy podawać delikatnie mielone i siekane mięso

Należy podawać delikatnie mielone i siekane mięso, ryby, jaja na miękko, żelatynę, mieloną wątrobę cielęcą.
W razie potrzeby podajemy dożylnie plazmę, roztwory aminokwasów, przetaczamy krew.
Dawki krwi i osocza powinny być duże – 500-1000 ml.
Pełna krew jest lepsza od osocza, gdyż dostarcza równocześnie ciał odpornościowych.
Z innych pokarmów podajemy kasze, ryż, lane kluseczki, sucharki, miazgę z jabłek, czarne jagody, czerwone wino.
Tłuszcze podajemy w postaci masła deserowego i śmietanki, jednakże w niedużych ilościach.
We wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego mleko jest z zasady źle znoszone.
Często istnieje tu wyraźne uczulenie na mleko, a czasem i na inne pokarmy.
W tych przypadkach należy się liczyć ze zdaniem chorego.
Zapotrzebowanie na witaminy jest zwiększone – podajemy 5000 – 30000 jednostek witaminy A, 30-40 mg witaminy B1, około 10 mg witaminy B2, 15 mg niacyny, 200 mg witaminy C i 50 mg kwasu pantotenowego.
Stosowanie autoszczepionek i surowic przeciwko pałeczkom okrężnicy, paciorkowcom, enterokokom podawanie bakteriofagów – nie daje wyników zadowalających.
Podobnie nie ma większej poprawy po sulfonamidach – nieraz nawet objawy zaostrzają się.
Proponowane zabiegi chirurgiczne nie często pomagają i dają dużą śmiertelność.
Antybiotyki (penicylina, streptomycyna) są stosowane z różnym skutkiem.
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego jest cierpieniem ciężkim i niewdzięcznym pod względem leczenia.
GRUŹLICA JELIT (TUBERCULOSIS INTESTINORUM) Gruźlica jelit jest następstwem i powikłaniem długotrwałej gruźlicy.
Jest to powikłanie ciężkie – już Hipokrates w swych aforyzmach mówił, że jeśli biegunka wystąpi u osób chorych na gruźlicę, to jest to objaw śmiertelny.
Anatomiczny obraz gruźlicy jelit opisał w 1855 Rokitansky i podkreślił, że jest ona następstwem gruźlicy płuc.
Dieta w tych przypadkach-wobec owrzodzeń w jelitach powinna zawierać mało odpadków (błonnik, hemiceluloza).
Nie wolno podawać surowych pokarmów z wyjątkiem soków owocowych.
Podajemy kleiki, kasze, ryż, sucharki, grzanki, jaja na miękko, sok mięsny, herbatę, kakao żołędziowe, odwary z czarnych jagód, kisiele, czerwone wino.
Dieta nie może być zbyt surowa i ograniczona, gdyż nie możemy dopuścić do osłabienia chorego.
Zaleca się podawanie przetworów trzustkowych zawsze należy sprawdzić wydzielanie żołądkowe.
Pomyślne wyniki daje stosowanie odmy brzusznej.
W niektórych przypadkach znajduje zastosowanie leczenie chirurgiczne (przebicie owrzodzenia, zwężenie jelita w postaci przerostowej).
ZAPARCIE STOLCA (OBSTIPATIO) Zaparcie jest zaburzeniem, w którym dochodzi do opóźnionego i niezupełnego opróżniania jelit
[patrz też: , , ]
[przypisy: nfz bydgoszcz ekuz, ekuz bydgoszcz, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]

W tych przypadkach trzeba podawać duże ilości glukozy dożylnie

W tych przypadkach trzeba podawać duże ilości glukozy dożylnie, aby zwalczyć rozwijającą się hipoglikemię.
Glikogen może powstać nie tylko z węglowodanów, ale także z niektórych aminokwasów, z kwasów tłuszczowych, z kwasu mlekowego i pirogronowego.
To powstawanie glikogenu ze związków nienależących do cukrów zwie się glikoneogenezą.
W Okresie głodu białka tkankowe mogą być zużyte do produkcji węglowodanów.
Zawartość glikogenu w wątrobie wynosi normalnie około 6 proc.
, poziom ten zmienia się pod wpływem działania układu dokrewnego.
Wątroba gra niezmiernie ważną rolę w przemianie białek, tu powstają rozmaite gatunki: albuminy, globuliny, fibrynogen.
Meek spostrzegł, że po wyłączeniu wątroby z normalnego krążenia za pomocą przetoki Ecka nie następowała odnowa fibrynogenu we krwi, wiemy też, że po wycięciu wątroby zawartość fibrynogenu w surowicy krwi spada.
Rozmaici autorzy dowiedli wprawdzie, że niewielkie ilości fibrynogenu mogą powstawać i w innych narządach (jelita, szpik), jednakże głównym producentem jego jest wątroba.
Globuliny powstają w układzie siateczkowo-śródbłonkowym, a więc i poza wątrobą tak, że poziom ich w krwi nie jest zależny w tak wysokim, stopniu od działalności wątroby, albuminy powstają natomiast tylko w wątrobie.
Jak wynika z badań Whipplea w roku.
1942, wątroba ma dosyć znaczne rezerwy białkowe, które są uruchamiane w okresie głodzenia.
W okresie głodzenia wątroba traci znacznie więcej białek niż inne narządy wewnętrzne.
W wątrobie zachodzi również intensywna przeróbka ciał tłuszczowych, wątroba bogata jest w fosfatydy i nienasycone kwasy tłuszczowe, z tych ostatnich pochodzą prawdopodobnie cholesterol i kwasy żółciowe.
Wątroba reguluje poziom cholesterolu we krwi, od działalności wątroby zależy zwłaszcza poziom we krwi estrów cholesterolu.
Już w roku 1918 Feigl doniósł, że ilość estrów cholesterolu zmniejsza się w ostrych miąższowych schorzeniach wątroby, następnie Epstein stwierdził spadek poziomu cholesterolu u chorych z rozlanymi zmianami miąższowymi.
W piśmiennictwie naszym sprawę zachowania się estrów cholesterolu w niedomodze wątrobowej omówił szczegółowo Marian Górski w pracy wykonanej jeszcze w roku 1939.
Praca z powodu wybuchu drugiej wojny światowej została ogłoszona dopiero w roku 1946 (nakładem Pol.
Akad.
Um.
).
Sole kwasów żółciowych powstają tylko w wątrobie, związki te znikają z płynów ustrojowych po usunięciu wątroby.
Sole kwasów żółciowych są pochodnymi cholanu.
Należy podkreślić, że rozmaite związki o wielkim znaczeniu fizjologicznym i biologicznym mają budowę chemiczną, która wskazuje na ich związek z cholanem
[podobne: , , ]
[przypisy: nfz bydgoszcz ekuz, ekuz bydgoszcz, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]

We krwi obniża się poziom albumin i fibrynogenu

We krwi obniża się poziom albumin i fibrynogenu, czas protrombinowy jest przedłużony.
Leczenie ostrego żółtego zaniku wątroby jest zadaniem trudnym.
Podawanie plazmy i aminokwasów dożylnie nie przynosi poprawy, gdyż w tym okresie komórki wątroby nie mogą ich zużytkować.
Jeżeli chory może jeszcze jeść, to podajemy dietę obfitującą, w węglowodany (500 g) i białko (100 g), jeżeli odżywianie doustne jest niemożliwe, to podajemy dożylnie 300 g glukozy w postaci 10 % roztworu.
Podajemy też witaminę Bi 50-iDO mg dziennie domięśniowo oraz do 500 mg kwasu nikotynowego doustnie, metioninę 5,0 g doustnie, domięśniowo wyciągi z wątroby, witaminę K (2-4 mg).
Niektórzy zalecają aureomycynę (jeżeli zanik następuje na tle zakażenia wirusowego) oraz witaminę E.
4.
MARSKOŚĆ WĄTROBY (CIRRHOSIS HEP ATIS) Marskość wątroby może być spowodowana długotrwałym zatkaniem dróg żółciowych, wskutek ciężko przebiegającego miąższowego zapalenia wątroby, zatruciem arsenem, chloroformem.
Dawniej przypuszczano, że bardzo ważnym czynnikiem jest alkohol etylowy, dzisiaj poglądy nasze uległy zmianie.
Wiemy obecnie z doświadczeń na zwierzętach, ze sam alkohol marskości nie powoduje, musi on działać synergicznie z innymi czynnikami.
Alkohol natomiast pogarsza wchłanianie pokarmów, a dieta alkoholików jest często uboga w zasadnicze składniki odżywcze.
Marskość występuje często u osób, które nie piją alkoholu.
Rozmaite badania wykazały, że sposób odżywiania wpływa na stopień wrażliwości wątroby na rozmaite czynniki szkodliwe.
Apie i Alford w 1914 r.
oraz Davis i Whipple w 1919 spostrzegli, że zwierzęta laboratoryjne są rozmaicie wrażliwe na zatrucie chloroformem zależnie od tego, jaką im podajemy dietę.
W 1935 r.
Weichselbaum spostrzegł, że dieta uboga w białko powoduje u zwierząt laboratoryjnych śmierć, a na sekcji stwierdza się marskość wątroby.
Liuie, Daft i SebreLL wywołali marskość wątroby u szczurów, których pożywienie było ubogie w białko (4-10 %) i w aminokwasy zawierające siarkę.
Spostrzeżono również, że nacieczenie tłuszczowe poprzedza stan marskości, a stłuszczeniu temu zapobiegają tzw.
ciała lipotropowe (Hershey i Soskin).
Do ciał tych należy między innymi cholina i metionina, związki te dostarczaj grup metylowych – CH3, bez których organizm nie może budować zdolnych do przeniesienia z wątroby fosfolipidów.
W braku związków lipotropowych tłuszcz gromadzi się w wątrobie i uszkadza ją, dochodzi do anoksemii i uszkodzenia przemian w komórce wątrobowej.
Himsworth uważa, że dla zapobiegania marskości wątroby potrzebna jest też grupa sulfhydrylowa Metionina zawiera zarówno grupy metylowe, jak i grupę sulfhydrylową
[więcej w: , , ]
[więcej w: nfz bydgoszcz ekuz, ekuz bydgoszcz, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]

Unikamy pokarmów obfitujących- w cholesterol (wątroba, móżdżek, nerki, żółtka jaj)

Unikamy pokarmów obfitujących- w cholesterol (wątroba, móżdżek, nerki, żółtka jaj).
Wątroba w kamicy przerabia cholesterol na kwasy żółciowe jedynie w ilości niedostatecznej tak, że gromadzi się en w żółci i może wypadać w postaci złogów.
Przy układaniu diety należy zawsze zwrócić uwagę, czy chory jest otyły, czy wychudzony i odpowiednio do tego dostosować wartość kaloryczną pożywienia.
U osób otyłych ograniczamy ilość kalorii oraz zmniejszamy w sposób umiarkowany płyny.
Leczenie zachowawcze, dietetyczne może być zalecane w wielu przypadkach kamicy żółciowej, jako jedyna metoda lecznicza.
W wielu przypadkach choroba nie ma skłonności do postępowania i liczni nosiciele kamieni dochodzą do sędziwego wieku bez większych dolegliwości.
Na sekcjach stwierdza się często w drogach żółciowych złogi, gdy za życia nie było żadnych dolegliwości.
Jednakże, jak wynika z codziennych spostrzeżeń klinicznych i statystyk, chorzy cierpiący na kamicę żółciową narażeni są na liczne powikłania, jak ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego, zatkanie przewodu żółciowego wspólnego (żółtaczka mechaniczna), zatkanie przewodu pęcherzykowego (wodniak lub ropniak pęcherzyka), uszkodzenie wątroby i trzustki i dlatego w dłużej trwającej kamicy opornej na leczenie zachowawcze, jeżeli nie ma przeciwwskazań (np.
choroby serca, nerek), należy chorym doradzać zabieg operacyjny.
Trzeba podkreślić, że śmiertelność po operacjach wykonanych w przypadkach niepowikłanych jest bardzo nieznaczna – 1 %.
Zabieg operacyjny nie zwalnia jednak chorego od zachowania pewnych przepisów dietetycznych i trybu życia.
Operacja usuwa źródło zakażenia, możliwość pewnych powikłań, ale i po operacji pozostaje wątroba chora, wymagająca odpowiedniego leczenia dietetycznego i zdrojowego.
ZAKOŃCZENIE W latach ostatnich zanotowano ogromne postępy- w leczeniu schorzeń wątroby, zwłaszcza miąższu wątroby.
Poznano zwłaszcza dokładnie rolę białka i tzw.
ciał lipotropowych.
Udowodniono, że wątroba jest wrażliwa na niedobór białka, że komórka wątroby uboga w białko staje się wrażliwa na działanie jadów.
Rozmaici badacze stwierdzili, że w miarę ubytku białek w wątrobie nagromadza się tłuszcz i zanika glikogen, wskutek czego dochodzi do zmian strukturalnych i czynnościowych.
Nagromadzenie tłuszczu powoduje upośledzenie odkładania glikogenu, utleniania, a wreszcie rozwój tkanki łącznej, marskość.
Przekonano się, że tłuszcz, aby być usunięty z wątroby – i zużyty przez ustrój, musi najpierw ulec fosforylacji.
W tym celu wątroba musi mieć odpowiednią ilość grup metylowych i kwasu fosforowego
[podobne: , , ]
[podobne: nfz bydgoszcz ekuz, ekuz bydgoszcz, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]

Polepsza się zużytkowanie cukru, zmniejsza się poziom kwasu mlekowego i pirogrenowego we krwi.

Autorzy radzieccy (Lumczer, Tatarinowa) stwierdzili, że podawanie witaminy B1 usprawnia przemianę węglowodanową w ustroju człowieka cierpiącego na niewydolność układu krążenia.
Polepsza się zużytkowanie cukru, zmniejsza się poziom kwasu mlekowego i pirogrenowego we krwi.
Podawanie 20-50 mg witaminy B1 dodatnio wpływa na Ieczenie niewydolności krążenia.
Osobnego omówienia Wymaga sprawa stosowania płynów i soli w niewydolności krążenia.
Już Corrigan w 1832 t.
zalecił ograniczanie płynów w niewydolności krążenia: do podobnych wniosków doszli Mackenzie, Stokes i Karel, nie znano w tym czasie roli soli kuchennej w powstawaniu obrzęków.
Dopiero Widal, Ambartl i Strauss podkreślili zasadnicze znaczenie NaCI w powstawaniu obrzęków nerkowych, a wkrótce potem Merklen udowodnił, że sól kuchenna gra również ważną rolę w powstawaniu obrzęków pochodzenia sercowego.
W r.
1922 Allen i Schenil podkreślili znaczenie ograniczenia soli kuchennej w leczeniu obrzęków u chorych na serce.
U chorych na serce i u chorych na nerki istnieje zmniejszona zdolność do wydalania soli kuchennej, Jak wykazały badania Merrila, Rossa i Leiterc, przepływ krwi przez nerki zmniejsza się do 30 % wartości normalnej, dochodzi do zmniejszenia się filtracji kłębuszkowej.
Już Widal i Lemierre spostrzegli, że zmniejszenie podaży soli kuchennej polepsza tolerancję chorych na płyny.
Prace Gamblea Van Slykea ustaliły związki, zachodzące pomiędzy jonem sodowym a powstawaniem obrzęków.
Odtąd stało się jasne, że dla zwalczenia obrzęków daleko większe znaczenie ma ograniczenie soli kuchennej, niż ograniczenie płynów, Mechanizm powstawania obrzęków w niewydolności krążenia jest sprawą złożoną i zależy od szeregu czynników (zatrzymanie sodu, wzrost ciśnienia hydrostatycznego, nierzadko niski poziom białek w surowicy krwi).
Z czynników tych najważniejszą rolę gra zatrzymanie jonów sodowych.
Jeżeli będziemy podawać dietę niskosodową, to podawanie znacznych nawet ilości płynów nie spowoduje powstawania czy też powiększania się obrzęków ani podwyższenia wagi ciała.
Jest rzeczą udowodnioną, że przy zbyt małej ilości płynów mocznik nie może zostać wydalony (50-55 g na litr), a stężenie chloru nie przekracza w moczu 2 %.
Pewna ilość płynów jest niezbędna, aby nerki pracowały i wydalały prawidłowo.
Wiadomo też z badań Petersa, że zwiększenie zawartości wody w moczu pobudza nerki do pracy.
Duże ograniczenie płynów zmniejsza dopływ ich do nerek, a tym samym sprzyja zatrzymaniu mocznika i soli w organizmie.
W tych przypadkach płyny pozakomórkowe stają się hipertoniczne i woda przechodzi z komórek do środowiska zewnątrzkomórkowego
[hasła pokrewne: , , ]
[patrz też: nfz bydgoszcz ekuz, ekuz bydgoszcz, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]

Ilość podawanych płynów zależy od stanu układu krążenia

Ilość podawanych płynów zależy od stanu układu krążenia.
Nic nie stoi na przeszkodzie, aby chory z nadciśnieniem samorodnym i wydolnym układem krążenia mógł przyjmować 1300-1500 ml płynów dziennie.
U chorych z niepowikłanym nadciśnieniem i normalnie odżywionych wystarcza dieta zawierająca 1800-2000 kalorii (w przybliżeniu 100 g tłuszczu, 200 g węglowodanów, 70 g białka).
U wielu chorych z nadciśnieniem (zwłaszcza u kobiet w okresie przekwitania) należy obniżyć wagę ciała stosownie do ich wzrostu, wieku i płci.
Stosujemy wówczas okresowo dietę ubogokaloryczną – 1000-1200 kalorii (około 100 g węglowodanów, 60 g białka i 50 g tłuszczu).
Osobom cierpiącym na hipertonię, niedożywionym, niedokrwistym należy podawać dietę bogatszą w białko i kalorie (2000-2500 kalorii).
W razie niedokrwistości podajemy owoce i jarzyny zawierające żelazo (śliwki, jabłka, marchew, szpinak, morele), przy braku powikłań można podawać w umiarkowanej ilości wątrobę i nerki.
W leczeniu choroby nadciśnieniowej można również stosować diety niskosodowe (surówkowa, owocowa, ryżowa).
Uzyskane wyniki są zachęcające, a polepszenie występuje przeważnie w I i II okresie nadciśnienia.
W klinice Pewznera stosuje się następujące postępowanie: każdy pacjent z chorobą nadciśnieniową otrzymuje dietę próbną Nr 2, zawierającą 5 g NaCI, 70 g białek, 60 g tłuszczu, 400 g węglowodanów, 1200 ml płynów, 2400 kal.
Dietę tę stosuje się przez okres 7-10 dni, chory w tym czasie leży w łóżku.
Jeśli po 7-10 dniach ciśnienie tętnicze krwi nie opada do normy lub opada jedynie nieznacznie, to przenosi się chorego na diety specjalne.
W użyciu były następujące diety: 1.
Dieta owocowo-jarzynowa z dodatkiem tłuszczu (około 40 g białka, 80 g tłuszczu, 200 g węglowodanów, 1800 kal.
, chory przebywa na takiej diecie 14-15 dni; 2.
Zmodyfikowana dieta Karela – przez pierwsze 4-5 dni wyłącznie mleko (wartość kaloryczna 500-600 kal.
), następnie dietę rozszerzamy za pomocą pieczywa, masła, jarzyn, owoców, cukru, dochodząc na 8 dzień do 1000 kal.
, a na 20-21 dzień do 2200 kal.
(70 g białka, 80 g tłuszczu, 350 g węglowodanów); 3.
Skuteczne były też dni jabłkowe – przez trzy dni po półtora kg jabłek; 4.
Dieta potasowa (stosunek K do Na 8:1 – 14:1) składa się z gotowanych i surowych jarzyn i owoców, niewielkiej il-ości mięsa i masła, około 2300 kal.
, ilość płynów 1000 ml, czas stosowania diety 10-15 dni.
Przed wypisaniem z kliniki przenoszono pacjentów na dietę 10a, a następnie 10, tj.
otrzymywali oni dietę zbliżoną do normalnej, przy której można wykonywać umiarkowaną pracę zawodową
[więcej w: , , ]
[podobne: nfz bydgoszcz ekuz, ekuz bydgoszcz, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]

Środki te mogą być używane tylko w niewielkich ilościach

Środki te mogą być używane tylko w niewielkich ilościach.
Podobnie pietruszka i koper w większej ilości wpływają niekorzystnie na miąższ nerkowy.
Według zdania rozmaitych badaczy chodzi tu o chorobę hiperergiczno-alergiczną, podobną, co do patogenezy do choroby reumatycznej.
Zakażenie poprzedza wybuch zapalenia nerek.
Najważniejsze znaczenie mają paciorkowce, często spotykane w wywiadzie anginy, a jeszcze częściej przewlekłe zapalenie migdałków.
Ważną rolę odgrywa też płonica: schorzenia ucha środkowego, jam bocznych nosa, paciorkowcowe schorzenia skórne mogą również mieć związek przyczynowy z wybuchem choroby nerek.
Ważny też jest wpływ przeziębień, zimno działa prawdopodobnie przez odruch naczynioruchowy, następuje zmniejszenie odporności, co stwarza podatność na zakażenie.
Chory powinien leżeć aż do ustąpienia obrzęków, nadciśnienia i krwiomoczu.
Dalszym niezmiernie ważnym czynnikiem leczniczym jest dieta, ma ona za zadanie oszczędzenie układu krążenia, przeciwdziałanie obrzękom oraz wystąpieniu mocznicy prawdziwej lub kurczowej.
Dawniej przypuszczano, że ograniczenie soli kuchennej, białka i płynów oszczędza nerkę.
Pogląd ten jest tylko częściowo słuszny.
Ograniczenie płynów i soli wpływa leczniczo na obrzęki, niedomogę serca, nadciśnienie, zapobiega wystąpieniu obrzęku płuc i rzucawki.
Ograniczenie białka nie tyle oszczędza nerkę, co zapobiega nagromadzeniu się odpadków białkowych w tkankach.
Dostateczna ilość białka musi być jednak podana.
W ostrym kłębuszkowym zapaleniu nerek białka są użytkowane prawidłowo i można je podawać w umiarkowanej ilości, jeżeli nie ma zwiększenia reszty azotowej w krwi.
Nadmierna ilość wywiera wpływ szkodliwy.
Blatherwich i Medlar wywoływali u szczurów przewlekłe zapalenie nerek (szczurom tym usunięto poprzednio część miąższu nerkowego) za pomocą diety zawierającej ponad 75 % białka.
Jeśli istnieje obniżony poziom białka w osoczu, to należy podawać pokarmy białkowe (lepiej pochodzenia roślinnego).
Białko w tych razach idzie na budowę tkanek i nie może uszkadzać nerek.
Ograniczenie płynów i soli wpływa na obrzęki, niedomogę serca i nadciśnienie.
Wpływ soli na powstawanie obrzęków jest widoczny, chociaż sól odgrywa tu raczej rolę czynnika usposabiającego-niż wywołującego obrzęki.
Nadciśnienie i groźba wystąpienia mocznicy rzucawkowej zmuszają nas do ograniczenia ilości płynu.
Z tego krótkiego przeglądu widzimy, że w ostrym okresie rozlanego kłębuszkowego zapalenia nerek dieta powinna być bezsolna, mało białkowa i z ograniczoną ilością płynów.
Najlepszą metodą postępowania; która zdała egzamin życiowy, jest stosowanie diety głodowej Volharda
[przypisy: , , ]
[patrz też: nfz bydgoszcz ekuz, ekuz bydgoszcz, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]

Zakwaszanie należy stosować tylko w tych razach o ile nerki zachowały zdolność stężania moczu

Zakwaszanie należy stosować tylko w tych razach o ile nerki zachowały zdolność stężania moczu.
Odmianą diety zakwaszającej jest dieta ketorodna.
Dietę tę stosowano u chorych na padaczkę, przy czym zauważono, że mocz tych chorych pozostawał długo jałowy.
W roku 1931 A.
Clark zastosował tę dietę do leczenia zakażeń dróg moczowych.
Dieta ketorodna polega na podawaniu dużej ilości tłuszczów przy równoczesnym miernym ograniczeniu białka i bardzo znacznym ograniczeniu węglowodanów.
W tych warunkach następuje niezupełne spalenie tłuszczów, powstają ciała ketonowe; które zakwaszają silnie mocz.
Dieta powinna zawierać 35 do 40 kal.
/kg wagi, białko w ilości 0,75-1,0 g/kg, ograniczamy ilość płynów, gdyż podnoszą one pH moczu.
Stosunek sumy węglowodanów i białka w gramach do ilości tłuszczów powinien wynosić początkowo 1: 2, następnie po 2 dniach 1: 3, na 4 dzień 1: 3,5.
Dietę ketorodną stosujemy nie dłużej niż 2-3 tyg.
Zwykle już na 5 dzień leczenia następuje znaczna poprawa, a około 12 dnia mocz staje się jałowy.
Notowano do 80 % wyleczeń przy stosowaniu diety ketorodnej w przypadkach zakażeń dróg moczowych pałeczką okrężnicy, mniej dobre wyniki widujemy przy zakażeniach gronkowcowych i paciorkowcowych.
PRZEROST GRUCZOŁU KROKOWEGO Cierpienie to wymaga dużej indywidualizacji w postępowaniu dietetycznym, gdyż często należy tu uwzględniać zmiany towarzyszące w sercu, nerkach, wątrobie.
Przy przeroście gruczołu krokowego Usuwamy z diety pokarmy powodujące wzdęcia i procesy gnilne: większe Ilości masła, ryb, jarzyny strączkowe, kapustę itp.
, poza tym napoje alkoholowe, mocną herbatę, kakao (sprzyja zaparciu).
Unikamy posiłków obfitych, a ostatni posiłek podajemy na trzy – cztery godziny przed snem.
Płyny należy ograniczyć w sposób, umiarkowany.
Duża ilość płynów zwiększa ilość moczu, a tym samym zaleganie jego w pęcherzu, co wiedzie do nadciśnienia w drogach moczowych i zgubnego następstwa ucisku na miąższ nerkowy.
Pożywienie chorego na przerost gruczołu krokowego składać się powinno głównie z mleka, zsiadłego mleka, białego sera, jaj, masła, jarzyn, owoców, soków owocowych, galaretek, kompotów ze śliwek, marmolad, miodu, cukru zwykłego i mlecznego.
Należy zwalczać zaparcie, które zwiększa przekrwienie bierne w obrębie miednicy małej, a tym samym i obrzmienie gruczołu krokowego.
KAMICA NERKOWA (NEPHROLITHIASJS) Tworzenie się kamieni moczowych zależy od wytrącania się ciał, które normalnie znajdują się w moczu w stanie rozpuszczonym.
Najczęściej dochodzi do powstawania kamieni moczanowych, szczawianowych lub fosforanowych, rzadko są to kamienie cystynowe lub ksantynowe
[hasła pokrewne: , , ]
[podobne: nfz bydgoszcz ekuz, ekuz bydgoszcz, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]

Związek ten poprawia obraz krwi i leczy objawy neurologiczne w chorobie Biermera

Związek ten poprawia obraz krwi i leczy objawy neurologiczne w chorobie Biermera.
Poprawa następuje niesłychanie szybko można powiedzieć, że odkrycie tego związku zrewolucjonizowało nasze leczenie niedokrwistości Biermera.
Witamina B12 ma podobne znaczenie dla leczenia choroby Biermera, jak insulina dla leczenia cukrzycy.
Wywiera ona potężny wpływ na szpik, działa w dawkach bardzo małych – przeciętnie dawka lecznicza wynosi 10-20 mcg dziennie.
Witamina B12 wpływa też pomyślnie na syntezę kwasu foliowego i związków rybonukleinowych, ma działanie lipotropowe.
W leczeniu niedokrwistości dieta nie stanowi głównej metody leczniczej, gdyż mamy tu szereg środków działających szybciej i pewniej, niemniej jednak odpowiednie leczenie dietetyczne powinno wspierać zasadniczą linię postępowania, działacie jego powinno iść w tym samym kierunku.
W niedokrwistościach niedobarwliwych podajemy pokarmy obfitujące w żelazo, witaminę C.
W niedokrwistościach zasadniczo dieta powinna być mieszana z dostateczną ilością pełnowartościowego białka (100-120 g) z miernie ograniczoną ilością węglowodanów i tłuszczów.
Należy unikać nadmiaru słodyczy, które sycą, odbierają łaknienie i nie wywierają pomyślnego wpływu na odnowę krwi, nadmiar tłuszczów wpływa nawet hamująco na odbudowę krwi.
Dieta nie może być jednostronna, musi być smaczna i uwzględniać przyzwyczajenia i upodobania chorego I.
NIEDOKRWISTOŚCI NIEDOBARWLIWE W tej grupie niedokrwistości zasadniczym rysem jest upośledzenie tworzenia hemoglobiny.
Dieta powinna obfitować w mięso, jarzyny zawierające żelazo i witaminę C.
Na niedokrwistości niedobarwliwe z powodu braku żelaza w pożywieniu zapadają nieraz niemowlęta oraz młodzież w wieku szkolnym.
Oseski urodzone o czasie mają w wątrobie zapas żelaza (400-500 mg), który ulega stopniowo wyczerpaniu.
Mleko kobiece zawiera w litrze około 2 mg żelaza, krowie tylko około 0,25 mg na litr.
Przy zbyt długim karmieniu wyłącznie mlekiem, zwłaszcza krowim, rozwija się obraz niedokrwistości niedobarwliwej.
W leczeniu niedokrwistości wieku szkolnego należy dbać o dostateczny dowóz białka, wapnia, fosforu, dieta powinna być mieszana, zawierać dużo owoców, jarzyn.
Niedokrwistość niedobarwliwa rozwija się nieraz w ciąży i zależy od utraty żelaza na budowę płodu (około 400 mg), łożyska (około 500 mg), czynnikiem dodatkowym są wymioty oraz często spotykana w ciąży niedokwaśność.
Niedobarwliwe są też niedokrwistości po krwotokach.
II.
NIEDOKRWISTOŚCI NADBARWLIWE Chorobą Biermera.
Najwłaściwszym leczeniem jest podawanie przetworów wątroby lub witaminy B12 w postaci wstrzykiwań oraz odpowiednia dieta
[hasła pokrewne: , , ]
[więcej w: nfz bydgoszcz ekuz, ekuz bydgoszcz, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]

Z owoców mało potasu zawierają borówki 0,05-0,10 g

Z owoców mało potasu zawierają borówki 0,05-0,10 g, jabłka, gruszki, poziomki i cytryny zawierają 0,10-0,15 g, czereśnie, agrest, maliny i pomarańcze 0,15-0,25 g, porzeczki, morwy 0,25-0,35 g, rabarbar 0,35-0,45 g.
100 gramów białego chleba zawiera do 0,9 g potasu, 100 g ryżu polerowanego tylko 0,079 g, 100 g cukru białego 0,004 g, cukru żółtego 0,265 g, 100 g białka jaj 0,154 g, żółtka jaj 0,118 g potasu.
Bogate w potas są wyciągi mięsne około 4,160 g potasu i drożdże piwne około 2,055 g.
Zupełnie natomiast pozbawiona potasu jest żelatyna.
W przebiegu choroby Addisona często występuje niedobór kwasu solnego.
Zachodzi, więc potrzeba dodatkowego podawania kwasu i pewnego doboru pokarmu.
Niekiedy do zmiany diety zmusza pojawiająca się biegunka.
W okresie przełomów i gwałtownego nasilenia się objawów choroby dochodzi do odwodnienia, zmniejsza się objętość krwi, zwiększa się ilość mocznika i azotu niebiałkowego, siarczanów i potasu.
Występują objawy wstrząsu ze znacznym spadkiem ciśnienia krwi, w tych razach podajemy płyny, 10% sól kuchenną dożylnie oraz wyciągi kory nadnerczy.
Przebieg choroby jest z reguły przewlekły, przełomy występują po przepracowaniu, zakażeniach, operacjach, przyniskiej podaży soli kuchennej i wysokiej podaży potasu.
W chorobie Addisona należy pilnie kontrolować wagę chorych, trzeba też pamiętać, że najczęstszą przyczyną tej choroby jest gruźlica i że ona jest właśnie często przyczyną zgonu.
III.
GRUCZOŁY PRZYTARCZYCOWE W tężyczce istnieją zaburzenia równowagi mineralnej i kwasowe zasadowej.
W razie stwierdzenia tężyczki należy podać dietę zakwaszającą tłuszcze, węglowodany, mięso, tran, ryby, śmietankę, jaja, twaróg, chleb, kasze.
Celem zakwaszenia podaje się roztwory wodne chlorku amonu lub chlorku wapnia od 2-6-8 g.
dziennie, można także podać kwas solny.
Dobre wyniki otrzymuje się po podaniu domięśniowym hormonu przytarczyc aż do 500 jednostek dziennie.
Działanie lecznicze rozpoczyna się po 4 godzinach.
Korzystnie działa też podawanie witaminy D.
Niektórzy autorzy zalecają ograniczenie w diecie fosforu (aż do 0,6 g dziennie).
Jednakże dieta taka jest uciążliwa, gdyż wiele podstawowych pokarmów zawiera fosfor (mięso, mleko, sery, jaja).
Przy podawaniu wapnia i wit.
D leczenie dietą o niskiej zawartości fosforu jest zbędne.
W chorobie Recklinghausena i Pageta, gdzie bilans wapniowy jest ujemny, stosujemy dietę bogatą w ten pierwiastek.
Podajemy mleko, sery, żółtka jaj, fasolę, groch, soczewicę, orzechy, kakao, oraz wit.
D (masło, tran, drożdże).
Nie wiele wiemy o stosowaniu diety w przypadkach chorób przysadki mózgowej
[patrz też: , , ]
[przypisy: nfz bydgoszcz ekuz, ekuz bydgoszcz, poradnia endokrynologiczna dla dzieci ]