W przewlekłym nieżycie jelit duże znaczenie ma dieta oszczędzająca chory narząd

W przewlekłym nieżycie jelit duże znaczenie ma dieta oszczędzająca chory narząd.
Z jadłospisu należy usunąć pokarmy, które silniej drażnią jelita mechanicznie (błonnik) czy też na drodze chemicznej (kwasy organiczne, cukry, dwutlenek węgla, ostre przyprawy i potrawy trudno strawne).
W nieżycie jelit cienkich podstawę diety stanowią pokarmy mączne, kleiki, kaszki, grzanki, sucharki, kisiele z dodatkiem soku z czarnych jagód, kakao na wodzie, czerwone wino, masło deserowe, chude mielone i siekane gotowane mięso, jaja na miękko.
Jarzyny przetarte i ziemniaki w postaci puree podajemy dopiero po uzyskaniu wyraźnej poprawy.
Mleko jest prawie zawsze źle znoszone.
Specjalną postać biegunki przewlekłej stanowi tzw.
nieżyt jelita grubego śluzowy (colitis mucosa).
Cierpienie to nie zawsze przebiega z biegunką przeważnie mamy na przemian okresy rozwolnień i zaparć.
W patogenezie tego cierpienia ważną rolę gra uczulenie (zwłaszcza na toksyny bakteryjne) i stan układu nerwowego.
Sprawa ta stanowi poniekąd pogranicze pomiędzy zaburzeniem nerwicowym i nieżytem.
W stolcu stwierdza się duże ilości śluzu.
W tej postaci nieżytu jelita grubego należy przede wszystkim zwrócić uwagę na stan układu nerwowego.
Dieta powinna być niedrażniąca, zawierać mało odpadków i pokarmów alergizujących (mleko, białko, jaja).
Podajemy kasze, kleiki, jarzyny w postaci puree, ziemniaki przetarte, białe pieczywo, delikatne gatunki gotowanego i duszonego mięsa, żelatynę, herbatę, odwar z czarnych jagód, czerwone wino.
Dieta nie powinna tu nigdy przez czas dłuższy opierać się na kleikach, gdyż prowadzi to do niedożywienia chorego wskutek niedoboru białka, związków mineralnych i witamin.
W tym przewlekłym i uporczywym, nawracającym cierpieniu należy zwłaszcza dbać o dowóz wapnia, żelaza i witaminy C.
WRZODZIEJĄCE ZAPALENIE JELITA GRUBEGO (COLITIS ULCEROSA CHRONICA) Jest to bardzo ciężkie zaburzenie zapalne jelita grubego o niezbyt dobrze poznanej etiologii.
Pewną rolę grają: uczulenie, błędy dietetyczne, braki w odżywieniu, nie leczone przewlekłe nieżyty.
Przebieg choroby jest podstępny z okresami zaostrzeń i samorodnych zwolnień, chorzy gorączkują, prędzej czy później dochodzi do wyniszczenia.
Dieta powinna oszczędzać chore jelito, zawierać mało odpadków.
Dieta oszczędzająca musi być podawana i w okresie remisji choroby.
Chory musi leżeć w łóżku.
Dieta powinna dostarczyć odpowiedniej ilości białka, węglowodanów, związków mineralnych i witamin, tłuszcze są zwykle źle znoszone.
Szczególnie należy zaopatrzyć chorego w odpowiednią ilość pełnowartościowego białka (około 120 g dziennie), gdyż ustrój traci duże ilości białka z płynem wysiękowym i krwią wypływającą z owrzodziałej powierzchni
[przypisy: , , ]
[więcej w: nfzbydgoszcz, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

Wzdęcie może towarzyszyć rakowi jelita grubego

Wzdęcie może towarzyszyć rakowi jelita grubego, ostrym chorobom zakaźnym (dur brzuszny, posocznica, zapalenie płuc), w kamicy nerkowej, zapaleniu otrzewnej, w chorobach układu nerwowego, w histerii.
Ludzie starsi często cierpią na wzdęcie – składa się na to upośledzone wydzielanie soków trawiennych w żołądku, trzustce, jelitach, częste choroby układu krążenia i wątroby, siedzący tryb życia i zaparcie.
Tam, gdzie wzdęcie zależy od nadmiernej fermentacji lub gnicia, dieta może odnieść dobry skutek.
W gniciu ograniczamy mięso, ryby, jaja, mleko, w nadmiernej fermentacji ograniczamy podawanie pokarmów zawierających duże ilości skrobi, przeciwwskazane są kapusta, groch, fasola, bób, brukselka, kalafiory, ogórki, cebula, rzodkiewki, grzyby, świeże pieczywo, chleb razowy, sery, przyprawy korzenne, napoje silnie słodzone, piwo, woda sodowa.
Przy współistniejącej niedokwaśności podajemy kwas solny, pewne znaczenie może mieć węgiel, przetwory trzustkowe.
Nieraz z dobrym skutkiem stosujemy napary z ziół wiatropędnych.
W zaparciu z bębnicą można stosować mieszankę ziołową według Modlakowskiego.
Rp.
: Herbae MillefoLii, Herbae Violae tricoloris, Herbae Cardui benedicti, Florum Chamonillae vulgciris, Foliorum Sennae, Foliorum Menthae piperitae, Corticis Frangulae aa 30,0.
S.
: Łyżkę ziół zaparzyć w szklance wrzącej wody, po 10 minutach przecedzić i wypić na ciepło przed snem.
LECZENIE DIETETYCZNE W CHOROBACH WĄTROBY I DRÓG ŻÓŁCIOWYCH 1.
WSTĘP Wątroba ma niezwykle ważne znaczenie dla naszego organizmu, czynność jej jest niezbędna do utrzymania życia.
Różne czynniki uszkadzają i niszczą komórki miąższu wątrobowego, jednakże Organizm nasz ma niejako zapas tkanki wątrobowej – wystarcza około 20 % posiadanego przez nas miąższu wątroby, aby były zachowane wszystkie zasadnicze jej czynności.
Już w połowie ubiegłego stulecia Claude Bernard wykazał główną rolę wątroby w przemianie węglowodanowej, Od wątroby zależy w znacznej mierze utrzymanie prawidłowego poziomu cukru we krwi.
Wątroba magazynuje nadmiar znajdujących się w ustroju węglowodanów w postaci glikogenu, który w razie potrzeby może nam ponownie dostarczyć glukozy.
Glikogen jest magazynowany również i w mięśniach.
Wątroba stanowi około 3 % ogólnej wagi ciała, mięśnie około 50 %, jest, więc rzeczą zrozumiałą, że całkowita ilość glikogenu w mięśniach jest większa niż w wątrobie.
Jednakże glikogen mięśni daje się jedynie z trudem zużyć na potrzeby ogólne ustroju.
Wiadomo, że po usunięciu wątroby rozwija się niedocukrzenie krwi, mimo ze mięśnie są bogate w glikogen
[więcej w: , , ]
[patrz też: nfzbydgoszcz, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

OSTRY ŻÓŁTY ZANIK WĄTROBY

Inny klinicysta radziecki, Rogoboj podał w 1949 r.
interesujące spostrzeżenia o leczeniu ostrych zapaleń miąższowych wątroby nastojem z chrzanu.
Leczono w ten sposób 18 chorych, uzyskując bardzo zachęcające wyniki lecznicze.
Nastój przygotowywano w sposób następujący: kilogram chrzanu ucierano na tarce, zalewano 3-4 litrami wrzątku (zależnie od mocy chrzanu) i pozostawiano na dobę w zamkniętym naczyniu.
Do nastoju dodawano nieco cukru dla smaku i podawano po 1/2 szklanki 3 X dziennie przed jedzeniem.
Chrzan zawiera witaminę C.
Jego działanie lecznicze polega między innymi na wywoływaniu przekrwienia czynnego wątroby, polepszeniu łaknienia.
Zawarte w chrzanie olejki eteryczne wpływają na wydzielanie żółci oraz działają hamująco na rozwój bakterii w jelitach.
Może działają tu jeszcze inne niewykryte dotąd ciała czynne.
BerLin, Lejtes i Rjazanska podawali w miąższowych zapaleniach wątroby twaróg i pankreatynę (wysuszony i pozbawiony tłuszczu proszek z trzustki).
Twaróg zawiera dużo metioniny, która wzmaga tworzenie się fosfolipidów w wątrobie i zapobiega jej stłuszczeniu.
To lipotropowe działanie metioniny, jak wykazały badania Lejtesa i Jakuszewej, może być wzmocnione przez podawanie wyciągów z trzustki lub surowej trzustki.
Podawanie ciał lipotropowych zapobiega stłuszczeniu wątroby, a tym samym przyśpiesza wyzdrowienie.
Równocześnie badacze radzieccy podawali swoim chorym dietę -Pewznera, zawierającą 100 g białka, 400 g węglowodanów i 60 g tłuszczu w postaci masła śmietankowego.
3.
OSTRY ŻÓŁTY ZANIK WĄTROBY (ATROPHIA HEPATIS ACUTA FLAVA) W tej niezwykle ciężkiej chorobie rozwijającej się z ostrego miąższowego zapalenia wątroby zmiany postępują bardzo szybko i dlatego leczenie musi być od razu bardzo energiczne.
Śmiertelność w miąższowym zapaleniu wątroby jest niska i wynosi około 0,2-0,4 %.
Jednakże w r.
1944 Witts doniósł o śmiertelności 4 %.
Ciąża, starszy wiek, zły stopień odżywienia, oparzenia, zabiegi operacyjne usposabiają do przejścia zmian zapalnych wątroby w żółty ostry zanik.
Początek ostrej niewydolności miąższu wątroby jest nagły, zwykle zjawiają się objawy mózgowe, podniecenie, potem zamroczenie i śpiączka.
Ciepłota ciała jest niewysoka lub normalna, czasem nawet niższa od prawidłowej.
Tętno przyspiesza się, jest ono drobne.
Zjawia się skaza krwotoczna, z ust daje się wyczuć charakterystyczny słodkawy zapach foetor hepaticus.
We krwi stwierdza się leukopenię ze względną limfocytozą, w moczu spada ilość mocznika, wzrasta ilość aminokwasów we krwi.
Komórki wątroby obumierają, a uwolniona z nich leucyna i, tyrozyna pojawia się w moczu
[patrz też: , , ]
[więcej w: nfzbydgoszcz, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

KAMICA ŻÓŁCIOWA (CHOLELITHIASIS)

KAMICA ŻÓŁCIOWA (CHOLELITHIASIS) Objawy kliniczne kamicy żółciowej są ogólnie znane, nie będziemy się, więc nimi tu zajmowali.
Należy tylko nadmienić, że w przebiegu, choroby mamy okresy ostrych napadów i prawie bezobjawowe lub mało objawowe okresy międzynapadowe.
Specjalnego postępowania dietetycznego wymaga leczenie ostrego napadu kolki żółciowej.
W okresie kolki podajemy płyny i węglowodany, które spalają się całkowicie i podnoszą sprawność komórek wątroby.
Ogrzane płyny powodują wydzielanie się dużych ilości rozcieńczonej żółci, przeciwdziała to zastojowi w drogach żółciowych i usuwa produkty zapalne.
Płyny podajemy często, ale w małych na raz ilościach, przeładowanie żołądka płynami może w tych przypadkach wywołać nowy napad kolki.
Podajemy herbatę z cukrem i sokiem cytrynowym, wadę z sokiem owocowym lub same soki owocowe z pomarańcz, jabłek, marchwi, cytryn.
Podajemy na raz nie więcej niż 1/4-1/3 szklanki.
W miarę ustępowania ostrych objawów podajemy przetarte osłodzone kompoty, przetarte surowe owoce z cukrem, niewielkie ilości białego pieczywa.
Jeśli dolegliwości nie powtarzają się, to do diety włączamy gotowane przetarte jarzyny, nieco masła, pieczone jabłka, konfitury.
W okresie międzynapadowym stosowanie odpowiedniej diety ma ważne znaczenie.
Pokarmy bogate w cholesterol, jak tłuszcze, móżdżek, żółtka jaj, powinny być znacznie ograniczone.
Dieta zupełnie pozbawiona cholesterolu, jaką niektórzy lekarze zapisują chorym cierpiącym na kamicę żółciową, jest trudna do utrzymania i wątpliwej wartości, gdyż cholesterol może być syntetyzowany w organizmie.
W każdym razie należy unikać, pokarmów bogatych w cholesterol.
Wyłączamy również z pożywienia pokarmy trudno strawne, wzdymające, konserwy, marynaty, ostre przyprawy, czarny chleb, wódkę, piwo, lody.
Dieta wpływa z pewnością na częstość występowania kamieni żółciowych, wiemy, że przekarmianie, zwłaszcza tłuszczami, jest ważnym czynnikiem w powstawaniu hipercholesterolemii.
Kamica, żółciowa występuje względnie rzadko u ludzi, którzy stosuj ą dietę głównie węglowodanową z małą zawartością tłuszczów.
Dieta dla chorego znajdującego się w okresie międzynapadowym powinna być wystarczająca pod względem kalorycznym, powinna pobudzać wydzielanie i wydalanie żółci.
Nie wolno chorych tych głodzić, gdyż w ten sposób powstaje zastój żółci w pęcherzyku, co pociąga za sobą nowe napady, a niepotrzebne ograniczenia sprowadzają szybko wyniszczenie.
W okresie międzynapadowym podajemy zwykle chude mleko, mleko zsiadłe, masło, oliwę, miód, marmolady owocowe, kompoty dobrze słodzone, jarzyny przetarte, mięso białe (cielęcina, drób, najlepiej gotowane lub duszone) chudą niesłoną szynkę cienko krajaną, mięso wołowe przepuszczone przez maszynkę, gotowane chude ryby, białe pieczywo, sucharki, biszkopty, kasze, ryż, konfitury, kisiele
[więcej w: , , ]
[przypisy: nfzbydgoszcz, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

Trawienie białka jest już bardziej upośledzone, a najbardziej zaś trawienie tłuszczów

Trawienie białka jest już bardziej upośledzone, a najbardziej zaś trawienie tłuszczów.
Łaknienie u chorych na serce jest przeważnie upośledzone i to w znacznym nieraz stopniu, potrawy, więc powinny być smaczne i estetycznie podane.
Brak łaknienia może być groźny, gdyż doprowadza do wyniszczenia organizmu.
Umiejętny dobór pokarmów łatwo strawnych, smacznych, o niedużej objętości i wystarczającej wartości kalorycznej ma duże znaczenie w leczeniu chorób układu krążenia.
Podawanie goryczek, jak Tincturi amara i in.
nie odnosi zwykle większego skutku.
Zwiększona podaż białka (100-150 g dziennie) może znaleźć zastosowanie tylko okresowo po chorobach wyczerpujących organizm lub po długo trwającym ubogim w białko odżywianiu, które doprowadziło do hipoproteinemii.
Białko wywiera swoiste dynamiczne działanie, wzmaga przemianę materii, ci tym samym podnosi zapotrzebowanie na tlen i stwarza dodatkową pracę dla serca.
Z mięsa powinniśmy usuwać przez gotowanie ciała wyciągowe, pobudzające układ krążenia i ośrodkowy układ nerwowy.
Bezpośrednią przyczyną naruszenia czynności serca są zmiany w biochemizmie pracującego mięśnia, wskutek czego dochodzi do zaburzeń, przekształcania energii chemicznej w mechaniczną: czynność serca słabnie, a wskutek tego następuje zmniejszenie szybkości obiegu krwi i zwiększenie ilości krwi krążącej.
Zwolnienie prądu krwi powoduje niewystarczający dopływ tlenu do samego mięśnia sercowego oraz do ważnych dla życia narządów (wątroba, nerki).
Wskutek niedostatecznej ilości tlenu zostaje naruszona przemiana tkankowa, gromadzą się produkty pośredniej przemiany materii, organizm się zakwasza, rezerwa alkaliczna ulega zmniejszaniu.
Przekrwienie bierne odbija się przede wszystkim na wątrobie, która obrzmiewa, a czynność jej staje się upośledzona.
Zmniejsza się zwłaszcza tworzenie glikogenu, dezaminacja i powstawanie mocznika, ulega zaburzeniu regulacja gospodarki wodnej.
Wskutek zaburzeń hydrostatycznych i zaburzeń w odżywianiu, ścian naczyń włosowatych zwiększa się ich przepuszczalność i powstają obrzęki, które z kolei utrudniają obieg krwi i limfy.
W niewydolności krążenia ulega zaburzeniu przemiana białkowa – zmniejsza się ilość ogólna białka we krwi, dochodzi do spadku wskaźnika albuminowo-globulinowego, zwiększa się we krwi ilość polipeptydów, aminokwasów, a czasem i mocznika.
Zaburzenia dotyczą również przemiany węglowodanowej, co wyraża się spłaszczeniem krzywej po obciążeniu glukozą, wzmożeniem poziomu kwasu mlekowego i pirogrenowego we krwi.
W okresie niewyrównania występują zaburzenia oksydoredukcyjne w tkankach i wzmaga się zapotrzebowanie na witaminy, zwłaszcza B1 i C
[przypisy: , , ]
[więcej w: nfzbydgoszcz, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

DIETA W CHOROBIE NADCIŚNIENIOWEJ

Chorzy, którzy przebyli zawał mięśnia sercowego, po pierwszym okresie leczenia muszą jeszcze zachowywać spokój fizyczny i psychiczny przez długie miesiące.
W tym okresie wskazane są dni przeznaczone na odpoczynek w łóżku.
Postępowanie takie wzmaga siły zapasowe mięśnia sercowego.
Umiarkowane podawanie kawy (1 filiżanka, rano) i herbaty w późniejszych okresach jest dozwolone, podobnie w większości przypadków można zezwolić na niewielkie ilości alkoholu (rozszerzanie naczyń obwodowych).
Konieczne jest przestrzeganie odpowiedniej ilości snu (około 8 godzin), w razie bezsenności należy podać środki nasenne.
DIETA W CHOROBIE NADCIŚNIENIOWEJ Nadciśnienie nie jest chorobą, a objawem rozmaitych schorzeń nerek, układu sercowo-naczyniowego, gruczołów wydzielania wewnętrznego, zatruć (strychnina, ołów), chorób zakaźnych (tężec) itp.
Od tych objawowych stanów nadciśnieniowych należy ostro odgraniczyć chorobę nadciśnieniową, odrębną jednostkę nozologiczną, w patogenezie, której przewodnią rolę gra naruszenie wyższej nerwowej działalności wskutek działania szkodliwych bodźców, po przez I i II układ sygnalizacyjny.
W tych razach dochodzi do zaburzeń współpracy korowo-podkorowej i zmian w czynności ośrodków wegetatywnych w podwzgórzu i rdzeniu przedłużonym.
Zaburzenia mają początkowo charakter, czynnościowy, choroba nadciśnieniowa jest, więc w początku nerwicą w pawłowowskim znaczeniu tego słowa, a dopiero wtórnie zostają wciągnięte w grę mechanizmy nerkowy i humoralny.
Z biegiem czasu dochodzi do nieodwracalnych zmian w naczyniach krwionośnych i narządach wewnętrznych.
We wczesnym okresie nadciśnienia samorodnego, przed wystąpieniem wtórnych zmian w ścianach tętnic większe ograniczenia w diecie nie są konieczne.
Później, kiedy zmiany naczyniowe atakują tętnice serca, mózgu i nerek, wskazana jest dieta oszczędzająca.
Znaczniejsze ograniczenie białka przy braku wzrostu ciał azotowych w krwi nie jest potrzebne, a stosowane przez długi czas powoduje obniżenie poziomu białek w osoczu, sprzyja powstawaniu obrzęków i niedokrwistości.
Sól kuchenną ograniczamy przy dużych wahaniach ciśnienia w nadciśnieniu (w tak zwanych przełomach), kiedy nerki wydzielają niesprawnie chlorki, lub gdy istnieją obrzęki.
Bezkrytyczne ograniczenie płynów chorym z nadciśnieniem samorodnym nie znajduje uzasadnienia w fizjologii i fizjopatologii.
Podanie płynów nie zwiększa pracy serca w sposób wydatniejszy (nawet w moczówce prostej nie spotykamy przerostu serca), a w nadciśnieniu samorodnym wysokość ciśnienia zależy nie od objętości krwi, a nawet nie od pracy serca, ale od stanu naczyń tętniczych przedwłosowatych
[podobne: , , ]
[patrz też: nfzbydgoszcz, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

Zupełne wyłączenie białka możliwe jest tylko na krótki okres czasu

Zupełne wyłączenie białka możliwe jest tylko na krótki okres czasu.
Należy wówczas podawać obficie węglowodany, aby ograniczyć rozpad białka ustrojowego i wzmóc odtruwającą czynność wątroby.
Ze źródeł białkowych wyłącza się zwłaszcza pokarmy zawierające dużo związków purynowych – konserwy, marynaty, wędliny, ryby morskie.
Wyłączyć należy też przy wzroście reszty azotowej pokarmy zawierające aminokwasy aromatyczne.
W niewydolności nerek, jak, to udowodnił Becher, wzrasta we krwi ilość aminokwasów aromatycznych oraz pochodnych rozpadu białka (fenol, krezol, oksykwasy aromatyczne).
Z aminokwasów powstają też w przewodzie pokarmowym aminy, które gromadząc się we krwi utrudniają łączenie się fenolu i krezolu z kwasem siarkowym i glikuronowym.
Nie ma natomiast istotnej różnicy pomiędzy mięsem białym 1 ciemnym, jakkolwiek Orłowski, opierając się na swym bogatym doświadczeniu klinicznym, uważa, że w chorobach nerek wiodących do zatrzymania azotu niebiałkowego w ustroju należy doradzać raczej mięso białe.
Należy też pamiętać, że niesolone mięso białe jest smaczniejsze niż niesolone ciemne.
Źródłem białka w chorobach nerek z upośledzonym wydalaniem odpadków przemiany białkowej winny być jaja, mleko, żelatyna, pokarmy roślinne.
W nerczycach można natomiast podawać i inne gatunki białka.
Nie podajemy w nerczycy większej ilości pokarmów białkowych o ile nerczyca powikłana jest zapaleniem kłębuszków nerkowych.
Dietę obfitującą w białko, poza zwykłą przewlekłą nerczycą, podajemy w gruźlicy nerek i w białkomoczu ortostatycznym.
Należy, więc pamiętać, że nie każda choroba nerek i nie w każdym okresie przebiega z upośledzeniem wydalania odpadków przemiany białkowej.
Z węglowodanów podajemy cukier buraczany i mleczny, miód, owoce i przetwory owocowe, jarzyny mączne i zielone.
Jarzyny strączkowe nie są zalecane w tych chorobach nerek, gdzie należy ograniczyć białko.
Tłuszcze ograniczamy w przewlekłej nerczycy i w stwardnieniu złośliwym nerek.
Jako źródła tłuszczu dla chorych na nerki służą masło deserowe, słodka śmietanka, żółtka jaj i oliwa.
Z przypraw dla poprawy smaku można używać pomidorów i soku z pomidorów, soku cytryn, kminku, maku, tymianku, świeżych ogórków, rzodkiewek, a do sosów żółtek jaj.
Rosenberg uważa, że niewielkie ilości octu, pietruszki, kopru, pieprzu, czosnku, cebuli, papryki nie mają działania szkodliwego na miąższ nerkowy.
Strauss odradza stosowania pieprzu, musztardy, cebuli, czosnku i papryki.
Orłowski podkreśla, że chrzan, czosnek, cebula, pieprz, gorczyca zawierają olejki eteryczne, które drażnią miąższ nerek i zwiększają uczucie pragnienia
[więcej w: , , ]
[patrz też: nfzbydgoszcz, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

ZAPALENIE MIEDNICZEK NERKOWYCH

Gdy mamy nieco więcej czasu do działania, to możemy dostarczyć soli kuchennej w postaci wlewań podskórnych – do 2 litrów roztworu fizjologicznego soli kuchennej na dobę (patrz rozdział Dietetyka w chirurgii).
Podawanie doustne soli kuchennej jest zwykle niemożliwe z powodu stanu śpiączkowego lub wymiotów.
Mocznica hipochloremiczna może wikłać śpiączkę cukrzycową.
W śpiączce cukrzycowej należy zawsze sprawdzać poziom chlorków w osoczu krwi.
Gdzie jest on obniżony tam należy podać dożylnie 10-20% roztwór chlorku sodu.
Należy pamiętać, ze ciężki stan chorych na śpiączkę cukrzycową może nieraz nie ulegać poprawie pomimo podawania insuliny, cukru gronowego, płynów, środków nasercowych i naczyniowych.
Przyczyną może być niedobór chlorków we krwi.
Oprócz podawania chlorków sodu i płynów pomocne mogą być w leczeniu mocznicy hipochloremicznej wstrzykiwania wyciągów z wątroby lub kory nadnerczy.
ZAPALENIE MIEDNICZEK NERKOWYCH (PYELITIS) Zapalenie miedniczek nerkowych może przebiegać w postaci ostrej i przewlekłej i wbrew rozpowszechnionym poglądom nie wymaga zwykle specjalnych ograniczeń dietetycznych, Dieta powinna być (zwłaszcza w postaci ostrej) do gorączki i uwzględniać zaburzenia jelitowe, które są często pierwotną przyczyną zapalenia miedniczek.
Z diety wyłączamy pokarmy wzdymające, marynowane, konserwy, pokarmy zawierające dużo ciał wyciągowych, napoje alkoholowe, ostre przyprawy.
Nie ma natomiast racji bytu stosowanie diety bezsolnej czy bezbiałkowej.
Przy podawaniu sulfonamidów dostarczamy dużo płynów oraz sodę, aby zapobiec wykrystalizowaniu tego leku w drogach moczowych.
W czasie podawania urotropiny lub pochodnych kwasu migdałowego wskazane jest zakwaszenie i ograniczanie płynów (do 600 ml na dobę).
Naprzemienne zakwaszenie i alkalizowanie moczu pogarsza warunki bytowania niektórych drobnoustrojów (zwłaszcza pałeczki okrężnicy), które są wrażliwe na zmianę odczynu.
Już w roku 1907 Stphl i Janney dowiedli, że pH moczu wywiera wpływ na rozwój bakterii.
W latach następnych zauważono, że pałeczka okrężnicy może rozwijać się, gdy pH moczu waha się między 5,4-7,5.
Można, więc zahamować rozwój tych bakterii zmniejszając lub zwiększając pH moczu.
W okresie zakwaszania podajemy mięso, ryby, jaja, ser, twarożek, masło, chleb, potrawy mączne, owsiankę, ryż, jarzyny strączkowe, brukselkę, szparagi, orzechy, borówki czerwone.
W okresie alkalizowania podajemy mleko, ziemniaki, marchew, buraki, selery, kalafiory, zieloną fasolę, sałatę, szpinak, pomidory, pomarańcze, cytryny, jabłka, rzodkiewki, miód.
Oczywiście w okresach wysokiej gorączki czy zaburzeń jelitowych należy wyłączyć niepożądane wówczas pokarmy
[patrz też: , , ]
[hasła pokrewne: nfzbydgoszcz, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

Miedź bierze udział w uruchamianiu żelaza z tkanek

U zwierząt doświadczalnych niedobór miedzi powoduje rozwój ciężkie, niedokrwistości niedobarwliwej, leukopenię i przerost normoblastyczny szpiku.
Miedź bierze udział w uruchamianiu żelaza z tkanek.
U zwierząt z niedoborem miedzi podanie tego pierwiastka powoduje szybki wzrost zawartości żelaza w surowicy.
Miedź jest potrzebna dla syntezy z żelaza hemoglobiny.
Do- żylne podawanie żelaza nie leczy niedokrwistości u zwierząt z niedoborem miedzi.
Według Shermana świeża wątroba cielęca zawiera w 1 kg 44,1 mg miedzi, orzechy 11,6 mg, suszone owoce około 4,2 mg, ryby przeciętnie 2,5 mg, zielone jarzyny 1,7 mg, selery 0,1 mg miedzi.
Miedź znajduje się też w jajkach, rzodkiewkach, sałacie, szparagach, wiśniach, marchwi.
Szczególnie dużo miedzi zawierają ostrygi, bo aż około 245,8 mg %.
W tworzeniu się krwinek czerwonych bardzo ważną rolę odgrywają witaminy, jak witamina C, niektóre witaminy zespołu B – w niedokrwistościach makrocytarnych ważną rolę gra kwas foliowy, a zwłaszcza odkryta niedawno witamina B12.
Kwas foliowy działa leczniczo w pewnych postaciach niedokrwistości nadbarwliwych (np.
w sprue).
Nie może natomiast być stosowany, jako wyłączny lek w zwalczaniu niedokrwistości Biermera, gdyż nie polepsza objawów neurologicznych (według niektórych autorów nawet je pogarsza).
Niektóre postacie niedokrwistości makrocytarnej, jak niedokrwistość złośliwa ciążowa oraz niedokrwistość megaloblastyczna u dzieci są oporne na podawanie witaminy B12, a leczą się kwasem foliowym.
Według Castlea do normalnego tworzenia krwinek czerwonych potrzeba jeszcze tak zwanego czynnika dojrzewania.
Czynnik ten ma powstawać wskutek działania związku zawartego w soku żołądkowym na pewne składniki zawarte w pokarmie.
Pierwszy czynnik nazywamy czynnikiem przeciwanemicznym wewnętrznym, drugi zewnętrznym.
Mięso wołowe, ryż niełuszczony, ziarna pszenicy są bogatymi źródłami czynnika przeciwanemicznego zewnętrznego.
Niedokrwistości nadbarwliwe mają głównie zależeć od braku czynnika wewnętrznego, ale mogą być także następstwem niedoboru czynnika zewnętrznego (brak w diecie, niedostateczne wchłanianie w przewodzie pokarmowym, niezdolność wątroby do magazynowania czynnika dojrzewania krwinek lub niezdolność narządów krwiotwórczych do jego użytkowania).
Sprue cechuje się niedokrwistością nadbarwliwą, która ma zależeć od niemożności wchłaniania czynnika krwiotwórczego zewnętrznego.
Niedokrwistość w podobnym obrazie występuje też w przypadku przetoki żołądkowo-okrężniczej.
W roku 1948 doniesiono o wyosobnieniu z wątroby ciała krystalicznego nazwanego witaminą B12
[podobne: , , ]
[podobne: nfzbydgoszcz, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]

Powstawanie hormonów kory nadnercza pozostaje pod wpływem hormonu kortykotropowego przedniego płata przysadki

Powstawanie hormonów kory nadnercza pozostaje pod wpływem hormonu kortykotropowego przedniego płata przysadki.
Badania na chorych i zwierzętach pracownianych dowiodły, że kortykosteron, dehydrokortykosteron i składnik E związane są z przemianą węglowodanów i białek – związki te pobudzają wątrobową glikoneogenezę, działalność arginazy.
Dezoksykortyfosteron wpływa na gospodarkę i rozmieszczenie elektrolitów w organizmie, potrzebny jest do normalnego wchłaniania NaCI w jelicie, resorpcji sodu i chloru i stężania potasu w kanalikach nerkach.
Związek ten wpływa na gospodarkę elektrolitów, poprawia zaburzenia nerkowe i krążeniowe, ale nie wpływa na gospodarkę węglowodanową.
W roku 1938 Simpson Levy dowiódł, że deioksykortykosteron działa leczniczo w chorobie Addisona.
W leczeniu choroby Addisona pewne znaczenie ma stosowanie, odpowiedniej diety zaleca się ograniczenie potasu.
Stwierdzono wielokrotnie, że samo ograniczenie potasu do 15 g na dobę wystarcza w lekkich postaciach tej choroby do uzyskania wyraźnej poprawy, W przypadkach cięższych ograniczenie potasu zmniejsza częstość wstrzykiwań wyciągów kory nadnerczy.
Ograniczenie potasu ma ważniejsze znaczenie niż dowóz NaCI – podawanie NaCI łagodzi raczej tylko objawy niewydolności kory, ale ich nie leczy, jak czyni to dezoksykortykosteron.
W leczeniu choroby Addisona wyznaczamy dietę zawierającą nie więcej niż 1,5 g potasu, 20-30 g NaCI, znaczną ilość łatwo przyswajalnych węglowodanów, umiarkowanie zwiększamy ilość tłuszczów (głównie o niskim punkcie topliwości), podaż białka normalna, płynów zwiększona.
Znaczniejsze ilości potasu zawierają ziemniaki, jarzyny i mięso.
Większą część zawartego w jarzynach potasu można jednak usunąć przez wielokrotne gotowanie.
Gotując jarzyny 2-3-krotnie i zmieniając wodę usuwamy do 80 % potasu.
Zaleca się gotowanie jarzyn z 8-krotną ilością wody i 1,5 łyżki Na CI – gotujemy 30 minut, poziom wodę odlewamy.
W czasie gotowania N aCI wypiera potas z jarzyn, który przechodzi do wody.
Mięso gotujemy w pergaminie w 8-krotnej objętości H20 z 2 łyżkami soli gotowanie trwa około 2 godzin.
Do wody przechodzi około 75 % potasu, a w torebce pergaminowej otrzymujemy solone mięso.
Marszak zaleca podawanie po 100 g białka i tłuszczu, 400-500 g węglowodanów – kalorii 3000-3400, duże dawki witaminy C (300-500 mg dziennie), witaminy B1 (10 mg) w celu lepszego wyzyskania węglowodanów.
Kukurydza i ryż zawierają 0,05-0,015 g potasu w 100 g produktu, płatki owsiane 0,2-0,4 g, szparagi, rzodkiewki, ogórki, cebula 0,15-0,25 g, kapusta włoska i czerwona, marchew, groch, kalafiory, sałata 0,25-0,35 g, buraki, pomidory 0,35-0,45 g, ziemniaki i szpinak 0,45-0,55 g potasu
[hasła pokrewne: , , ]
[hasła pokrewne: nfzbydgoszcz, neurolog dziecięcy radom, przychodnia mswia warszawa ]