Ostatni posiłek powinien być spożyty na 4-6 godzin przed snem

Ostatni posiłek powinien być spożyty na 4-6 godzin przed snem, gdyż zatrzymywanie kwasu moczowego zwiększa się w godzinach nocnych.
Istnieją sprzeczne opinie, co do skuteczności stosowania diety w okresie pomiędzy napadami.
Bauer i Klemperer są nastawieni sceptycznie, wręcz przeciwnego zdania jest Hench, który uważa, że leczenie dietetyczne zmniejsza częstość występowania i natężenia ostrych ataków.
Dobre wyniki leczenia dietetycznego obserwował również BarteIs.
Liczne obserwacje wskazują, że chorzy na dnę mogą uzyskać poprawę przestrzegając diety ubogiej w tłuszcze, ciała purynowe, a bogatej w węglowodany, jeżeli objawy dny zależą od uszkodzenia nerek (zatrucia ołowiem), dieta ta nie wywiera tak dobroczynnego wpływu.
W czasie ostrego napadu dny zarządzamy dietę ścisłą: najlepiej jest podawać jedynie płyny, unieruchamiamy chory staw, stosujemy okłady pod ceratką, nagrzewania aparatem Polano lub Solux.
Ze środków farmakologicznych stosujemy w razie niezbyt silnych bólów salicylaty, w razie dużych dolegliwości – morfinę z atropiną.
W przerwach między napadami można podawać atofan (kwas fenylo-chinolino-karbonowy).
Atofan stosuje się okresowo pod postacią tak zwanych dni atofanowych.
Lek ten podajemy przez 2-3 dni po 0,5 trzy razy dziennie, po czym musi nastąpić dłuższa, np.
15-20-dniowa przerwa.
W czasie podawania atofanu należy zalecić picie wód alkalicznych (np.
Zuber i Vichy), aby zalkalizować mocz i nie dopuścić do wypadania złogów kwasu moczowego.
Do atofanu można dodać równe ilości aspiryny.
Należy z naciskiem podkreślić, że nie dopuszczalne jest stosowanie atofanu czas dłuższy, gdyż lek ten działa toksycznie na miąższ wątrobowy.
Wątroba chorych na dnę zawiera mało glikogenu i jest podatna na zmiany zwyradniające aż do ostrego żółtego zaniku wątroby włącznie.
Atofan obniża poziom kwasu moczowego we krwi i zwiększa przepuszczalność nerek dla tego związku.
C.
SKAZA SZCZAWIANOWA Skaza szczawianowa zależy od nieprawidłowej przemiany kwasu szczawiowego.
Prawidłowy poziom kwasu szczawiowego we krwi całkowitej na czczo nie przekracza 19-15 mg %, a w moczu wydala się od 15-20 mg kwasu szczawiowego na dobę (w związku z wapniem).
W skazie szczawianowej poziom we krwi osiąga nieraz 30-50 mg %, a nawet i więcej.
Kwas szczawiowy ma szczególne powinowactwo do tkanki nerwowej.
Grott podkreśla, że obraz dny może zależeć nie tylko od zaburzeń w przemianie purynowej, ale i od zmian w przemianie kwasu szczawiowego.
Badania Grotta wykazały, że w dnie wokoło 60 % przypadków wzmożony jest również we krwi poziom kwasu szczawiowego.
Złogi w podagrze złożone są często z kwasu moczowego i szczawiowego – podagra i skaza szczawianowa nieraz się z sobą kojarzą
[hasła pokrewne: , , ]
[więcej w: apteka internetowa chrzanów, obrażenia po wypadku samochodowym, ułożenia rtg ]

Wielki znawca cukrzycy Nłunyn

Wielki znawca cukrzycy Nłunyn widział zaledwie 1 przypadek.
W całej literaturze lekarskiej Offergeld do roku 1909 naliczył zaledwie 64 przypadki (cyt.
według Leschkego).
Cukrzyca wpływa szkodliwie na jajniki, w których dochodzi do zaniku pęcherzyków Graara.
Często też występują nieżyty pochwy i macicy, co utrudnia zapłodnienie.
Zanik pęcherzyków Graafa zależy pewnie od niedostatecznej ilości ciał gonadotropowych.
W erze przedinsulinowej ciąża była ciężkim powikłaniem cukrzycy, a śmiertelność dochodziła do 50,%.
W ciąży powikłanej cukrzycą stwierdza się zmniejszoną odporność na zakażenie połogowe, skłonność do rozwoju wielowodzia, nadmierną wagę płodu.
Nadmierna waga płodu zależy od hiperglikemii we krwi, matki.
Płód otrzymuje więcej cukru niż normalnie i węglowodany ulegają zamianie na glikogen i tłuszcz.
Często stwierdza się też w tych przypadkach nadczynność aparatu wysepkowego płodu.
Cukrzyca jest groźna dla matki, ale znacznie groźniejsza dla płodu.
Śmiertelność płodów według niektórych statystyk dochodzi do 60%.
Wielu autorów zaleca wczesne rozwiązanie między 37-38 tygodniem ciąży, co ma zapobiegać często spotykanym w cukrzycy późnym zgonom wewnątrzmacicznym.
Na początku ciąży i w okresie połogu cukrzyca ulega zwykle pogorszeniu, a polepsza się pod koniec ciąży, kiedy rozwinięty aparat wysepkowy trzustki płodu może już częściowo zastąpić trzustkę matki.
W ciąży następuje zwykle pogorszenie cukrzycy, gdyż nadczynna w tym okresie przysadka oddziaływa ujemnie na tolerancję węglowodanową.
W czasie ciąży w pierwszych 3 miesiącach występują często mdłości i wymioty oraz brak łaknienia, co usposabia do występowania kwasicy.
W tych przypadkach należy często podawać pokarmy oraz stosować małe dawki insuliny krystalicznej.
Zapotrzebowanie na insulinę w pierwszych 3 miesiącach ciąży zwykle wzrasta.
W okresie od 4 do 6 miesiąca nie występują zwykle większe zaburzenia, i tolerancja na węglowodany i zapotrzebowanie na insulinę nie ulegają zwykle większym zmianom.
Natomiast od 7 miesiąca wzrasta przemiana materii, a z nią i zapotrzebowanie na insulinę.
W drugiej połowie ciąży należy średnio podawać.
35-40 kal.
na kg wagi należnej, w tym 3-4 g węglowodanów i 2 g białka na kg wagi należnej.
Dodatkowo należy podać wapń, witaminę A, zespół witaminy B, witaminy C i D, przed rozwiązaniem witaminę K.
W ostatnich 3 miesiącach ciąży (jak doradzają niektórzy autorzy) należy miernie ograniczyć podaż kaloryczną, aby uniknąć nadmiernego rozwoju płodu.
CUKRZYCA A ZABIEGI OPERACYJNE Chorzy na cukrzycę nieraz wymagają zabiegów operacyjnych
[przypisy: , , ]
[podobne: apteka internetowa chrzanów, obrażenia po wypadku samochodowym, ułożenia rtg ]

W tym celu należy przede wszystkim podać w dostatecznej ilości insulinę

W tym celu należy przede wszystkim podać w dostatecznej ilości insulinę, nawodnić chorego, dostarczyć odpowiednią ilość chlorków, zasad i węglowodanów, podać środki nasercowe i naczyniowe, wykonać płukanie żołądka i głęboką lewatywę oraz ogrzać chorego.
Naczelnym i niezbędnym lekiem w śpiączce cukrzycowej jest insulina.
Insulinę należy podać jak najprędzej, gdyż wraz z pogłębianiem się kwasicy zwiększa się również względna odporność na insulinę.
Używamy szybko działającej insuliny krystalicznej.
Dawki zależą od głębokości śpiączki i wrażliwości chorego na insulinę.
Przeciętnie osobom, które są senne, w okresie przedśpiączkowym podajemy 50 j.
podskórnie, osobom, które można obudzić do 100.
j.
z czego połowę podskórnie i połowę dożylnie, w śpiączce 50 j.
dożylnie i 100 i podskórnie.
Dzieciom poniżej 6 lat dajemy 1/4 tych dawek, od 6-12 lat połowę (Constam).
W stanach śpiączkowych podajemy również insulinę dożylnie, gdyż krążenie obwodowe jest upośledzone i istnieje obawa, że insulina będzie ile wchłaniana.
W godzinę po pierwszej dawce insuliny określamy poziom cukru we krwi jeśli nie ma spadku, to powtarzamy początkową dawkę.
Jeśli spadek jest powolny, to podajemy zwykle 30-50 j.
co 4 godziny (w ciągu pierwszych 12 godzin leczenia) lub 25-30 j.
co 2 godziny kontrolując stale poziom cukru we krwi i moczu co 1-2 godziny.
Po spadku, poziomu cukru we krwi do 200 mg % , należy ponawiać badanie krwi w ciągu następnych 24 godzin co 4 godziny a w ciągu następnej doby co 6 godzin.
Dawki insuliny tak regulujemy, aby mocz był wolny lub prawie wolny od cukru.
Nie wolno przedwcześnie przerywać wstrzykiwań insuliny.
Po 8-10 godzinach ustaje działanie tego leku i jeżeli nie powtórzymy wstrzykiwań, chory może ponownie zapaść w stan śpiączkowy.
Nie można nigdy przewidzieć z góry, ile trzeba będzie podać insuliny, zanim chory powróci do przytomności.
Nieraz trzeba, podać 600-800 jednostek, według Joslina przeciętnie około 300 j.
, ale niekiedy podawano ogromne ilości.
Duncan donosi, że w jednym przypadku śpiączki cukrzycowej podano w ciągu, doby 5800 j.
insuliny chory wyzdrowiał.
W każdym razie dawki insuliny w śpiączce powinny być raczej duże (Węgierko, Frank, Lichtwitz).
W ostatnich latach (1949) zaproponowano do leczenia śpiączki cukrzycowej kokarboksylazę, zaczyn biorący udział w pośredniej przemianie węglowodanów.
Stwierdzono, że równoczesne z insuliną podanie kokarboksylazy zmniejsza wysokość dawki insuliny koniecznej do wyprowadzenia chorego ze stanu śpiączkowego.
Ilość tę można zmniejszyć od 5 do 9 razy, przeciętnie podaje się 100 mg kokarboksylazy dożylnie
[więcej w: , , ]
[patrz też: apteka internetowa chrzanów, obrażenia po wypadku samochodowym, ułożenia rtg ]

Była to, więc dieta głodowa, niefizjologiczna

Była to, więc dieta głodowa, niefizjologiczna.
W roku 1925 Adlersberg i Porges zaprotestowali przeciw zbyt wielkiemu ograniczeniu węglowodanów i nalegali na zmniejszenie ilości tłuszczu i jednoczesne zwiększenie ilości białek.
Również Noorden w roku 1932 na zjeździe w Wiedniu poświęconym chorobom przemiany materii podkreślił wartość diety ubogotłuszczowej w leczeniu chorych na cukrzycę oraz dowodził, że węglowodany są lepiej zużytkowywane przez tych chorych przy jednoczesnym ograniczeniu kalorycznym, co praktycznie sprowadza się do postulatu ograniczenia tłuszczów.
Autor ten zwrócił również uwagę, że tłuszcz należy jeszcze bardziej ograniczać w przypadkach kwasicy.
Dieta Adlersberga i Porgesa jest przykładem diety, w której zmniejsza się jeden z trzech głównych składników pokarmowych.
Była to dieta białkowo- węglowodanowa z ograniczoną ilością tłuszczu.
Autorzy wychodzili z założenia, że wątroba bogata w glikogen lepiej go magazynuje niż uboga w ten związek, że sprawniej w tych razach przebiega spalanie kwasów tłuszczowych, a zahamowane zostaje wytwarzanie ciał ketonowych.
Autorzy podkreślali również, że dieta bogata w węglowodany wzmaga asymilację węglowodanów w ustroju i pobudza czynność aparatu wysepkowego.
Zasadniczo AdLersberg i Porges stosowali 2 rodzaje diet: 1) bez insuliny (115 g węglowodanów, 115 g białka, 54 g tłuszczu); 2) z równoczesnym podawaniem insuliny (266 g węglowodanów, 96 g białka i 37 g tłuszczu).
Skuteczność diet Adlersberga i Porgesa zależy nie tylko od ograniczenia tłuszczu, ale i od małej kaloryczności (jedynie dieta tucząca podawana z insuliną zawiera około 2600 kal.
), a jak wiadomo dieta ubogokaloryczna wzmaga tolerancję na węglowodany.
Stosowano rozmaite odmiany tych diet.
Dwie odmiany diet stosowali Sorkin i Reznicka.
Jedna z nich zawierała 187 g węglowodanów, 98 g białka i 61 g tłuszczu (1738 kal.
).
Inna odmiana składała się z 179 g węglowodanów, 136 g białka i 45 g tłuszczu (1708 kal.
).
Do diet tych dodawano do 2 kg jarzyn zawierających 3-5 g węglowodanów (kapusta, ogórki, pomidory, sałata).
Chorzy otrzymywali około 30 kal.
na kg wagi.
Pierwsza odmiana zawierała 200 g chleba, 150 g ziemniaków, 50 g kaszy manny, 200 g chudego mięsa, 2 sztuki jaj, 1 szklankę mleka słodkiego i 1 zsiadłego, 40 g masła, 80 g twarogu, 50 g mandarynek i cytryny.
Odmiana druga składała się z 300 g chleba, 100 g ziemniaków, 400 g chudego mięsa, 2 sztuk jaj, 1/2 szklanki słodkiego mleka, 30 g masła, 100 g twarogu, 50 g mandarynek według Sorkina i Reznickiej – Klinicz, Med.
, 13/1935).
Joslin starał się zmniejszyć umiarkowanie ilość węglowodanów, a inne składniki podać w ilości odpowiadającej wymaganiom fizjologii odżywiania
[hasła pokrewne: , , ]
[więcej w: apteka internetowa chrzanów, obrażenia po wypadku samochodowym, ułożenia rtg ]

Istnieją spostrzeżenia, że dieta obfitująca w tłuszcze zmniejsza aktywność tyroksyny

Istnieją spostrzeżenia, że dieta obfitująca w tłuszcze zmniejsza aktywność tyroksyny.
Abelin, Hoffmann i Loumos stwierdzili, że tłuszcze hamują toksyczne działanie tyroksyny.
Nadczynności tarczycy towarzyszy hipolipemia krwi, stwierdzano też, że zwierzęta ciężarne z hiperlipemią są najbardziej odporne na działanie tyroksyny.
Ershoff doniósł w roku 1947, że podawanie wątroby łagodzi objawy doświadczalnej tyreotoksykozy u szczurów.
Leczenie dietetyczne w nadczynności tarczycy jest tylko metodą pomocniczą.
Zwykle musimy uciekać się do leczenia metylotiouracylem i zabiegu operacyjnego po uprzednim przygotowaniu jodem.
II.
NADNERCZA CHOROBA ADDIONA Jeszcze w roku 1856 Brown Sequard w doświadczeniach na szczurach dowiódł, że usunięcie nadnerczy powoduje śmierć tych zwierząt i że nadnercza są niezbędne dla utrzymania życia.
Jak wykazały późniejsze badania, nadnercza biorą udział w gospodarce wodnej, mineralnej, węglowodanowej i tłuszczowej.
Niedomodze nadnerczy towarzyszą rozmaite zaburzenia humoralne.
Zaburzenia te dotyczą przede wszystkim elektrolitów – sodu, chloru i potasu, gospodarki wodnej, w mniejszym stopniu gospodarki węglowodanowej, tłuszczowej i białkowej.
W niedomodze nadnerczy zmniejsza się znacznie zawartość we krwi sodu i chloru (zawartość sodu obniża się więcej niż poziom chloru).
Ustrój nie tylko NaCI, ale i inne związki zawierające sód.
W doświadczalnej niedomodze nadnerczy stwierdza się obniżenie zasobu zasad, a dla prędszego i lepszego wyrównania zaburzeń gospodarki sodu obok podawania soli kuchennej wskazane jest podawanie dwuwęglanu sodu (Wilder).
W roku 1926 Beausrumi i Kurland donieśli o podwyższonym poziomie potasu we krwi w ostrej niedomodze nadnerczy u kotów.
Maranon i Colazzo stwierdzili, że zawartość potasu w surowicy krwi wynosiła od 21,7 do 49,5 mg% (norma 16-20 mg%).
Kora nadnerczy gra ważną rolę w regulacji wymiany płynów pomiędzy krwią a tkankami i zapewnia utrzymanie równowagi w układzie: osocze krwi, płyn śródkomórkowy, płyn wewnątrzkomórkowy.
W niedomodze nadnerczy, jak to wykazał Harrop, dochodzi do nagromadzenia się płynu w komórkach na koszt płynu śródkomórkowego i osocza.
Dochodzi do zagęszczenia krwi, zmniejszenia objętości minutowej serca i spadku ciśnienia tętniczego.
W niedomodze nadnerczy łatwo dochodzi do hipoglikemii wskutek braku łaknienia i zaburzeń fosforylacji węglowodanów.
Krzywa po obciążaniu glukozą jest płaska, a wrażliwość na insulinę bardzo znacznie zwiększona.
Wydzielanie 17 kevosteoidów w moczu jest znacznie zmniejszone.
Zaburzenia w przemianie materii w niedomodze nadnerczy zależne są od niedoboru rozmaitych hormonów kory nadnercza, z których najważniejszą rolę gra dezoksykortykosterori, innymi hormonami produkowanymi w korze nadnercza są kortykosteron, dehydrokortykosteron i hydroksydehydrokorty- kosteren (składnik E)
[podobne: , , ]
[hasła pokrewne: apteka internetowa chrzanów, obrażenia po wypadku samochodowym, ułożenia rtg ]