Nowa opcja odwrócenia efektu antykoagulantu inhibitorów czynnika Xa: Andexanet Alfa (ANDEXXA)

width=300Zastosowanie doustnych antykoagulantów w stosunku do tradycyjnej warfaryny zwiększyło się w Stanach Zjednoczonych w ciągu ostatnich 10 lat ze względu na zalety takie jak łatwość użycia, przewidywalna odpowiedź farmakokinetyczna i bezpieczeństwo. W 2015 r. Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków zaaprobowała idarucyzumab (Praxbind) do odwracania bezpośredniego inhibitora trombiny dabigatranu, ale do niedawna nie był dostępny żaden środek odwracający doustne inhibitory czynnika Xa (FXa). Andexanet alfa został zatwierdzony w maju 2018 r., Pod marką ANDEXXA, w celu odwrócenia 2 inhibitorów FXa, apiksabanu i rywaroksabanu, gdy występuje zagrażające życiu lub niekontrolowane krwawienie. To przyspieszone zatwierdzenie opierało się na zmianie aktywności anty-FXa w stosunku do wartości początkowej, która wskazała na odwrócenie efektu przeciwzakrzepowego. Każde rozszerzone wskazanie do stosowania w żywności i lekach będzie uzależnione od wyników wykazujących polepszoną hemostazę i skuteczność w odwracaniu innych inhibitorów FXa.

[patrz też: restauracja bracka, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

Zaparcie może być spowodowane przez rozmaite czynniki mechaniczne

Zaparcie może być spowodowane przez rozmaite czynniki mechaniczne, toksyczne, wpływy hormonalne, nerwowe.
Duże guzy w miednicy małej, rak jelita grubego, zwężenie jelit wskutek owrzodzeń mogą być przyczyną uporczywego zaparcia.
Zatrucie jadem kiełbasianym poraża układ nerwowo-mięśniowy jelit i sprowadza uporczywe zaparcie, oporne na działanie diety i środków przeczyszczających.
Znane są zaparcia w niedoczynności tarczycy, w awitaminozie B1, w znacznej nadkwaśności, w kamicy żółciowej.
Zaparcie stolca bywa dość często spowodowane czynnikami odruchowymi.
Stany takie widujemy np.
w zaburzeniach pęcherzyka żółciowego, w kamicy nerkowej, w okresie zaostrzeń wrzodu żołądka i dwunastnicy.
Dopóki trwa sprawa czynna, dopóty utrzymuje się zaparcie.
Najczęstszą jednak niewątpliwie przyczyną opóźnionego opróżniania się jelit z mas kałowych jest tzw.
nawykowe zaparcie stolca, powstające na tle czynnościowym.
W okresie nawykowego zaparcia stolca możemy wyodrębnić 3 postacie: 1) postać hipokinetyczną; 2) kurczową (dyskinetyczną); 3) mieszaną (atoniczno-kurczową).
Zaparcie typu hipokinetycznego (atonicznego) cechuje się zmniejszeniem napięcia mięśniówki jelita grubego, osłabieniem perystaltyki i rzadkim występowaniem ruchów perystaltycznych.
Zaparcie typu kurczowego, spastycznego jest to czynnościowe cierpienie okrężnicy, charakteryzujące się kurczowym stanem mięśniówki.
Najczęściej stwierdza się jednakże postacie mieszane, atoniczne i kurczowe.
W wypadkach tych dochodzi do zaburzeń, w koordynacji pracy poszczególnych części okrężnicy.
W zaparciu typu atonicznego nawet prawidłowe bodźce nie powodują dostatecznie silnego ruchu robaczkowego, wskutek czego masy kałowe zalegają długo w jelicie grubym, tu zostają nadmiernie zagęszczone, stolce są oddawane rzadko, z trudem, w postaci dużych kawałów.
W zaparciu tego typu należy pobudzić ruch jelit stosując bodźce termiczne, chemiczne i mechaniczne.
Zimne napoje, zwłaszcza podane na czczo, pobudzają perystaltykę jelit, gdyż szybko opuszczają żołądek i nieogrzane przechodzą bezpośrednio do jelit.
Bardzo ważną rolę w pobudzaniu ruchu robaczkowego jelit grają wpływy mechaniczne – zasadniczą rolę gra tu objętość masy pokarmowej.
Objętość mas kałowych zależna jest natomiast od zawartości związków, które nie ulegają strawieniu (błonnik, hemiceluloza, ciała pektynowe).
Pożywienie obfitujące w pokarmy wsysające się w jelicie cienkim prawie bez reszty (cukier, ryż, drobne kasze, mięso) sprzyjają powstawaniu zaparcia.
Pewne składniki chemiczne zawarte w pokarmach, jak kwasy organiczne (kwas mlekowy i cytrynowy, kwasy tłuszczowe) sole mineralne, dwutlenek węgla przyśpieszają i zwiększaj ą ruchy robaczkowe, jelit
[hasła pokrewne: , , ]
[podobne: restauracja bracka, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

Należy tu wymienić cholesterol

Należy tu wymienić cholesterol, ergosterol, hormony jądra i jajnika, strofantynę, niektóre ciała rakotwórcze.
Dużą rolę odgrywa w syntezie i rozkładzie hemoglobiny.
Przez odszczepienie białka i żelaza z hemoglobiny powstaje protoporfiryna, a ta po utlenieniu daje barwnik żółci bilirubinę.
Bilirubina przechodzi do jelit, tu ulega pod wpływem bakterii jelitowych redukcji i zostaje jako urobilinogen wessana do krwi.
Niewessana cześć bilirubiny przechodzi w barwnik stolca sterkobilinę.
Żółć odgrywa wielką rolę w trawieniu tłuszczów, ma działanie odkażające i pobudza ruch jelit.
Z wątroby odpływa żółć przez przewody wątrobowe do przewodu żółciowego wspólnego, którym uchodzi do dwunastnicy.
Od przewodu żółciowego wspólnego odchodzi przewód pęcherzykowy wiodący do pęcherzyka żółciowego, zbiornika żółci o pojemności około 50 ml.
Pęcherzyk kurczy się i opróżnia, skoro tłuszcze przechodzą do dwunastnicy.
Brak żółci wpływa niekorzystnie na trawienie i wchłanianie – sole kwasów żółciowych hamują gnicie, ułatwiają wchłanianie tłuszczów i witamin rozpuszczalnych w tłuszczach.
Stwierdzono, że ilość i skład żółci zależy w znacznej mierze od składu naszego pokarmu.
Przy pożywieniu węglowodanowym ilość żółci oraz soli kwasów żółciowych zmniejsza się, natomiast spożycie mięsa, a zwłaszcza tłuszczów takich jak oliwa czy żółtko jaj, zwiększa znacznie wypływ żółci.
Wątroba gra też ważną rolę w przemianie związków purynowych, które utlenia do kwasu moczowego.
W wątrobie ulega zobojętnieniu wiele związków toksycznych – związki fenolowe zostają związane z kwasem siarkowym i wydalone z moczem, jako nieszkodliwe fenolosiarczany, związki cyjanowe przeprowadza wątroba w nietrujące rodanki, Ważną rolę odgrywa też wątroba w przemianie witamin.
Witamina A magazynuje się głównie w wątrobie – wątroba dobrze odżywionego mężczyzny zawiera około 10 mg % witaminy A w postaci estrów, wątroba noworodka tylko 0,5-2,5 mg % .
Ta ograniczona zawartość witaminy A w wątrobie płodu zależy częściowo od małej przepuszczalności łożyska dla tej witaminy.
Wątroba przekształca prowitaminę A karoten w witaminę A za pomocą enzymu karotenazy zawartego w komórkach Kupfera.
Beta-karoten daje dwie cząsteczki witaminy A, podczas gdy inne prowitaminy dostarczają tylko jednej cząsteczki.
Przekształcanie się karotenów w witaminę A zostaje upośledzone lub nawet zupełnie zahamowane w ciężkich cierpieniach miąższu wątrobowego, w cukrzycy, w niedoczynności tarczycy.
W wątrobie gromadzi się również witamina D, dużo witaminy D odkłada się w wątrobie niektórych gatunków ryb, w wątrobie wieloryba, niedźwiedzia
[więcej w: , , ]
[więcej w: restauracja bracka, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

Oprócz niedoboru białka dieta bogata w tłuszcz sprzyja rozwojowi marskości

Oprócz niedoboru białka dieta bogata w tłuszcz sprzyja rozwojowi marskości.
Z tych względów dieta chorych na marskość wątroby powinna obfitować w pełnowartościowe białko i węglowodany oraz witaminy i być uboga, w tłuszcze.
Białko wbrew dawnym poglądom jest konieczne.
Raudin, Miller, Whipple, Riss wykazali, że wysoka zawartość glikogenu w wątrobie przy diecie bogatej w tłuszcze a ubogiej w białko nie chroni wątroby przed działaniem czynników szkodliwych.
W marskości obniża się ilość białek w organizmie, obniża się poziom I białka w surowicy krwi, ulega zachwianiu stosunek albumin do globulin, zmniejsza się ciśnienie osmotyczne krwi, co sprzyja powstaniu obrzęków i puchliny brzusznej.
Niski poziom białek w surowicy krwi zależy od upośledzonego powstawania ciał białkowych w wątrobie; ograniczeń dietetycznych i utraty białek do płynów przesiękowych.
Białko odgrywa rolę ochronną dla komórek wątroby służy, jako materiał do ich odbudowy, bierze Udział w budowie kwasów żółciowych.
Jeśli hipoalbuminemia osiąga wysoki stopień, to spada również zawartość białka w wątrobie, a w jej komórkach pojawiają się zmiany wsteczne i czynność wątroby słabnie.
Ważna jest nie tylko ilość białek, ale także i ich jakość.
Należy pamiętać, że w marskości rozwija się nieraz niedokrwistość, częściowo zależy ona od utraty przez komórki wątroby zdolności do magazynowania czynnika powodującego dojrzewanie krwinek czerwonych.
W tych przypadkach podajemy 2 razy tygodniowo 2-4 ml wyciągu wątrobowego domięśniowo, ważne znaczenie ma też podawanie witamin.
Wiadomo, że wątroba jest składnicą dla witamin rozpuszczalnych w tłuszczach (A, D, E, K), a także gra ważną rolę w przemianie witamin B1, B2 i C.
W przebiegu marskości wątroby często dochodzi do braku witaminy A, często występują zaburzenia adaptacji, widzenia o zmroku (kurza ślepota).
Zaobserwowano też, że u chorych na marskość wątroby obniża się poziom karotenu w surowicy krwi, również i poziom witaminy C jest zwykle w tych przypadkach niski, nierzadko daje się wykazać brak witaminy B1 czy B2.
Patek i Post opisali w przebiegu marskości wątroby zmiany skórne o charakterze pelagry, zmiany zapalne nerwów, zanik brodawek języka.
Podawanie witaminy B1 wskazane jest w marskości wątroby i z powodu równoczesnego podawania diety wysokowęglowodanowej.
Dieta w przebiegu marskości wątroby zależy w znacznej mierze od okresu, w którym znajduje się chory, schematycznie rozróżniamy okres przedpuchlinowy i puchlinowy.
W okresie pierwszym należy unikać w pokarmach błonnika, który usposabia do wzdęć, tak znamiennych dla tego okresu choroby
[podobne: , , ]
[patrz też: restauracja bracka, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

Stąd wypływa ważne znaczenie związków lipotropowych (metioniny, choliny, inozytolu)

Stąd wypływa ważne znaczenie związków lipotropowych (metioniny, choliny, inozytolu).
Wiemy też już od dawna, że obfita podaż węglowodanów jest czynnikiem ochronnym i leczniczym dla miąższu wątroby.
To lecznicze działanie białek i węglowodanów jest potęgowane przez równoczesne podawanie wyciągów wątroby i witamin, zwłaszcza witamin A, C oraz zespołu witaminy B.
Za pomocą nowoczesnych diet możemy obecnie leczyć z całkowitym powodzeniem choroby wątroby, które do niedawna były nieuleczalne.
Lekarz powinien nieustannie śledzić za postępami w tej dziedzinie, aby podołać leczeniu rozmaitych postaci chorób wątroby.
Należy w końcu podkreślić, że w odżywianiu chorych na wątrobę ogromną rolę gra odpowiednie przyrządzenie i obróbka kulinarna potraw.
Odpowiednie przygotowanie pokarmów musi ułatwiać przyswojenie pokarmów, uczynić je smacznymi i zachować wszystkie niezbędne dla ustroju składniki (białka, witaminy, sole mineralne).
W okresach zaostrzeń Marszak poleca dietę przeciwzapalną z ograniczeniem bodźców chemicznych i mechanicznych dla przewodu pokarmowego.
Okresowo włącza się dni głodowe.
Następnie autor ten zaleca stosowanie diety zawierającej łatwo przyswajalne węglowodany z ograniczeniem tłuszczów do 30 go, następnie ilość tłuszczów podwyższa się do 49-50 g.
Raz na 7-10 dni stosuje się dzień rozładowujący – cukrowy, ryżowo-kompotowy, owocowy.
LECZENIE DIETETYCZNE W CHOROBACH TRZUSTKI.
PRZEWLEKŁE ZAPALENIE TRZUSTKI W przewlekłym zapaleniu trzustki-sok tego gruczołu ma ograniczoną zdolność trawienną, a stolce zawierają części niestrawionego tłuszczu, białek i węglowodanów – są miękkie, obfite.
Badanie mikroskopowe wykrywa niestrawione tłuszcze, skrobię, włókna mięsne.
W niedomodze trzustkowej obok nadmiernej utraty ze stolcem tłuszczów występuje również -znaczne upośledzenie przyswajania ciał azotowych, których -utrata może dojść do 80 % pobieranego białka.
Azotorrhoea przekraczająca 3-4 g azotu w stolcu na dobę przy podawaniu diety próbnej Schmidta przemawia za niewydolnością trzustki.
W ten sposób można odróżnić niedomogę trzustki od innych spraw przebiegających ze stolcami tłuszczowymi.
W rozpoznaniu schorzeń trzustki pomocne może być śniadanie Grotta, 30 g owsianki ugotowanej z 20 g masła, 40 g sucharków, 2 szklanki mleka.
Bada się mocz na zawartość diastazy w dwie godziny po śniadaniu.
Cyfry ponad 100 jed.
przemawiają za schorzeniem trzustki.
W przewlekłym zapaleniu trzustki należy przede wszystkim ograniczyć podawanie tłuszczów, wyłącza- się smalec, słoninę, boczek, śmietanę, a w cięższych przypadkach także i masło
[hasła pokrewne: , , ]
[więcej w: restauracja bracka, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

Temu odwodnieniu komórek towarzyszy uporczywe pragnienie

Temu odwodnieniu komórek towarzyszy uporczywe pragnienie.
Na ogół chorym na serce nie należy podawać więcej niż 5-6 szklanek płynów na dobę (wliczamy w to zupy, mleko kwaśne, kompoty, kisiele), ale należy również unikać ograniczenia płynów poniżej 1 litra, gdyż wówczas upośledzeniu ulega praca nerek, zjawia się zaparcie, pragnienie i osłabienie.
W diecie przy zwalczaniu obrzęków główny nacisk będziemy kładli na ograniczenie soli kuchennej, im większe są obrzęki, tym bardziej ograniczamy spożycie soli.
W całkowitej wydolności krążenia możemy podawać 8-10 g NaCI na dobę, w lekkiej niewydolności około 5 g, w wyraźnie zaznaczonej około 2 g, w ciężkiej 0,50 g i nawet mniej.
Wielokrotnie spostrzegaliśmy, że w przypadkach uporczywych obrzęków dieta zawierająca zaledwie 2-2,5 g NaCl przy równoczesnym podawaniu środków moczopędnych i nasercowych nie powodowała odwodnienia.
W tych przypadkach moment przełomowy występował dopiero po obniżeniu podaży NaCl poniżej 0,50 g.
W ciężkich przypadkach niewydolności krążenia stosujemy diety specjalne, jak dietę mleczną Karela, dietę owocową lub ziemniaczaną, dietę ryżową Kempnera.
Dieta w niewydolności krążenia powinna być zawsze dostosowana do stanu innych narządów, a przede wszystkim przewodu pokarmowego i wątroby, które cierpią z powodu następstw przekrwienia biernego, istniejącego w jamie brzusznej.
Często występuje w tych razach atonia, wzdęcia, upośledzenie wydzielania soków trawiennych.
Zwłaszcza we wczesnym okresie zawału mięśnia sercowego dochodzi do wzdęć, mdłości, a nawet wymiotów.
1.
DIETA KARELA Najpopularniejszą dietą specjalną używaną w leczeniu chorób układu krążenia jest dieta Karela, polegająca na podawaniu mleka.
Filip Karel był synem chłopa estońskiego, żył w latach 1806-1886, dietę swą ogłosił w roku 1886.
Karel podawał duże ilości mleka, aż do 10-12 szklanek dziennie i to przez długi okres czasu, bo aż do 6 tygodni.
Dieta ta była używana wówczas me tylko w leczeniu chorób układu krążenia, ale również w cierpieniach przewodu pokarmowego, nerek i układu nerwowego.
Obecnie podajemy dietę Karela w pewnej modyfikacji, stosujemy ją przez kilka dni (4-6 dni) i podajemy znacznie mniejsze ilości mleka, niż to zalecał Karel.
Podajemy 800-1000 ml mleka dziennie w 8-10 porcjach.
Mleko powinno być nieco ogrzane, w razie wystąpienia rozwolnionych stolców do każdej porcji mleka dodajemy łyżeczkę wody wapiennej.
Dietę Karela stosujemy w ciężkich przypadkach przewlekłej niewydolności krążenia (zwłaszcza w razie osłabienia komory prawej).
Wyniki uzyskane przy stosowaniu diety Karela są zwykle dobre, a efekt leczniczy zaznacza się już wyraźnie na 3-4 dzień, zwiększa się diureza, ustępują obrzęki i duszność, zwalnia się tętno, polepszeniu ulega samopoczucie chorego
[patrz też: , , ]
[hasła pokrewne: restauracja bracka, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

DIETA W STWARDNIENIU NACZYŃ KRWIONOŚNYCH

Sól kuchenną ograniczano.
DIETA W STWARDNIENIU NACZYŃ KRWIONOŚNYCH W stwardnieniu tętnic dochodzi do zmian zapalnych i zwyradniających, głównie w obrębie błony wewnętrznej.
Etiologia i patogeneza tych niezwykle rozpowszechnionych zmian nie jest całkowicie wyjaśniona.
Już od dawna wiązano rozwój stwardnienia tętnic z zaburzeniami gospodarki tłuszczowej, zwłaszcza, kiedy Windaus (1910) stwierdził, że głównym składnikiem ognisk miażdżycowych jest cholesterol.
Za udziałem cholesterolu w rozwoju miażdżycy przemawiają spostrzeżenia kliniczne, mówiące o wysokiej częstości wczesnym rozwoju i ciężkim przebiegu miażdżycy u osób cierpiących na cukrzycę, nerczycę lipoidową i niedoczynność tarczycy.
W stanach tych, jak wiadomo, występuje wysoki poziom cholesterolu we krwi.
Istnieją jednak przypadki miażdżycy z normalnym poziomem tego składnika we krwi.
W ostatnich latach większe znaczenie dla rozwoju miażdżycy zaczęto przypisywać- stanowi fizyko-chemicznemu ciał tłuszczowych (Moreton, Necheles, Gofman).
Ciała tłuszczowe występują w surowicy krwi w połączeniu z białkami (lipoproteiny).
Związki te mają różną masę cząsteczkową, którą określa się w jednostkach Svedberga.
Lipoproteiny o masie 10-100 jednostek Svedberga są odkładane w ogniskach zmian miażdżycowych, mają, więc one istotne znaczenie w rozwoju miażdżycy.
Przyczyna tych zmian w składzie drobinowym lipoprotein tkwi zapewne w ośrodkowym układzie nerwowym oraz związanych z nim gruczołach dokrewnych (przysadka, tarczyca, nadnercza).
Odkładanie cholesterolu zarówno pierwotne, jak i wtórne jest sprawą niepożądaną.
Stwierdzono też, że pewne diety (np.
ryżowo-owocowe) obniżają poziom krążących w surowicy lipoprotein, z którymi Gofman wiąże powstawanie miażdżycy.
Diety te są ubogie w tłuszcze pochodzenia zwierzęcego i roślinnego, ograniczenie samego cholesterolu nie wystarcza.
Morrison uważa, że diety z niską zawartością tłuszczów i cholesterolu zmniejszają śmiertelność ludzi ze schorzeniami naczyń wieńcowych.
Wpływ ten zależy zapewne jednak od obniżenia wagi ciała, a nie od zmniejszenia poziomu cholesterolu we krwi.
Jest rzeczą wątpliwą, czy diety z niską zawartością tłuszczów wpływają leczniczo na rozwiniętą już miażdżycę.
Prędzej dieta nisko tłuszczowa może mieć pewne znaczenie zapobiegawcze.
Najpierw dochodzi prawdopodobnie do uszkodzenia naczyń, a dopiero potem niejako biernie, następczo odkłada się cholesterol.
Ważną rolę w leczeniu stwardnienia naczyń krwionośnych odgrywa uregulowanie trybu życia, unikanie zmęczenia fizycznego i umysłowego.
Należy zmniejszyć ilość pokarmów zawierających dużo cholesterolu, związków purynowych, ograniczyć spożycie tłuszczów, białka oraz soli kuchennej
[hasła pokrewne: , , ]
[hasła pokrewne: restauracja bracka, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

W roku 1916 Volhard przedstawił swoje tezy o leczeniu stanów zapalnych nerek

W roku 1916 Volhard przedstawił swoje tezy o leczeniu stanów zapalnych nerek, zasady te do dziś dnia nie straciły na wartości.
Dawniej leczono rozlane kłębuszkowate zapalenie nerek dietą mleczną i zupami, podawano zbyt dużo płynów i wielu chorych ginęło z powodu niewydolności układu krążenia lub mocznicy rzucawkowej.
Dieta głodowa Volharda, stosowana przez okres 3-5 dni, odciąża przede wszystkim układ krążenia.
Przed rozpoczęciem głodówki podajemy 100 mI 10 % roztworu siarczanu magnezu w celu opróżnienia jelit.
Jeśli chory źle znosi głodówkę, to można podać niewielkie ilości soku owocowego lub kompotu.
Wyniki stosowania tej diety me każą na siebie długo czekać – duszność ustępuje, ciśnienie krwi opada, zwiększa się diureza.
Jako leczenie zastępcze można podać dietę Eppingera z suszonych owoców, metę Karela lub dietę ziemniaczaną Salomona.
Stosując dietę owocową podajemy 1-1,5 kg owoców – jabłek, gruszek, winogron, pomarańcz, przy czym kuracja trwa zwykle 2-1 dni.
Następnie stopniowo wprowadzamy dietę bezsolną, małokaloryczną, małobiałkową z ograniczoną ilością płynów.
Podajemy wówczas soki owocowe, kompoty, cukier, zupę słodową, ryż, owsiankę, tapiokę, ziemniaki bez soli, kluseczki lane, żółtka jaj, miód, kremy, chleb bez soli, marchewkę, buraczki, sałatę, oliwę, sok z cytryn, pomidorów, surówki jarzynowe.
Dietę bezsolną, małowodną i małobiałkową stosujemy zwykle aż do ustąpienia obrzęków i wyraźnego obniżenia się podwyższonego ciśnienia krwi.
Korzystnie, działają też dni owocowe i jarzynowe.
O leczniczym wpływie diety owocowej i jarzynowej doniósł w r.
1939 Jodejszko.
Skoro znikną obrzęki, a reszta azotowa znajduje się w granicach normy, rozszerzamy dietę – najpierw podajemy dietę najmniej obciążającą nerki, której produkty końcowe nie wydalają się przez nerki (węglowodany, tłuszcze), a następnie zwiększamy ilość białka i soli kuchennej.
Diety bezbiałkowej nie możemy podawać długo, gdyż dojdzie wówczas do rozpadu białek ustrojowych.
Najpierw wprowadzamy białka pochodzenia roślinnego, następnie mleko.
Jeżeli nie ma już obrzęków i nadciśnienia, to dodajemy sól kuchenną w ilości 2,5-3,0 g dziennie.
Do odżywienia normalnego przechodzimy stopniowo.
Zwykle po 12-14 dniach prawidłowego leczenia można już podać 30-40 g białka, 2-3 g soli i około 1500 kalorii, po miesiącu podaż białka może osiągnąć zwykle 60-70 g bez wywołania szkodliwych następstw.
Ścisłe zastosowanie diety zapobiega zwykle przejściu sprawy ostrej w przewlekłą, ale nie zawsze.
W przejściu choroby w stan przewlekły, nieodwracalny decyduje zwykle późne rozpoznanie choroby, zbyt wczesne wstanie z łóżka, obecność ogniska podtrzymującego stan zapalny w nerkach (migdałki, zęby, zatoki)
[przypisy: , , ]
[przypisy: restauracja bracka, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

Sprawami sprzyjającymi tworzeniu się kamieni są

Sprawami sprzyjającymi tworzeniu się kamieni są: zakażenie i zastój moczu – odnosi się to zwłaszcza do kamieni fosforanowych.
Pewien wpływ wywiera też dieta – dużo przypadków kamicy nerkowej powstaje w tych okolicach, gdzie ludność odżywia się jednostajnie i brak jest w diecie witaminy A.
W razie obecności kamieni moczanowych należy ograniczyć podawanie związków purynowych (mięso, a zwłaszcza narządy miąższowe, jak móżdżek, wątroba, nerki, grasica, trzustka – pasztety), ogranicza się podawanie ryb, całkowicie należy wyłączyć szproty, śledzie, sardynki, z jarzyn wyłącza się bób, groch, fasolę, soczewicę; wyłączamy też orzechy, kakao, czekoladę, podajemy obficie płyny alkaliczne, gdyż kwas moczowy jest rozpuszczalny w płynach o odczynie lekko zasadowym (pH powinno być nieco niższe niż 7).
Dieta w kamicy moczanowej układa się podobnie jak w dnie – podstawę diety stanowią: mleko, jarzyny, owoce, ziemniaki.
Ilość płynów nie powinna być mniejsza niż 1,5 litra na dobę.
Rozwojowi kamieni szczawianowych ma sprzyjać brak magnezu.
Przy gotowaniu mięsa, ryb, jarzyn, dużo soli magnezowych przechodzi do wody, którą się potem wylewa.
Dieta powinna zawierać odpowiednie ilości wapnia, magnezu i fosforu oraz witamin A, D i E, szczawiany powinny być z diety usunięte.
Pieprz, szpinak, szczaw i rabarbar należy z diety usunąć zupełnie, inne jarzyny i owoce dozwolone są w ilości ograniczonej.
Należy jednak pamiętać, że kwas szczawiowy powstaje również endogennie.
Nadmierne spożywanie cukru może doprowadzić do wytwarzania się kwasu szczawiowego nawet u zdrowego osobnika z tych względów zrozumiałe jest, że samo wyłączenie pokarmów zawierających szczawiany nie wystarcza.
Duże znaczenie dla wydzielania szczawianów ma odczyn moczu, szczawiany strącają się przy pH 7,0.
Z tego powodu wskazane jest zakwaszenie, nie podajemy, więc alkalizujących owoców i jarzyn, które zawierają ponadto szczawiany.
Kwas szczawiowy wydziela się w moczu w: postaci soli wapniowych, dlatego należy unikać nadmiaru wapnia w pokarmach; w ten sposób unikamy powstawania źle rozpuszczalnych związków.
W czasie leczenia należy też pamiętać, aby me dostarczać nadmiaru łatwo fermentujących węglowodanów, korzystnie działają ćwiczenia gimnastyczne przyśpieszające spalanie węglowodanów, zaleca się też podawanie ryboflawiny i tiaminy, które biorą udział w przemianie cukrów w ustroju.
W kamieniach wapniowo – fosforanowo – węglanowych głównym składnikiem jest fosforan wapnia; tworzenie kamieni fosforanowo – wapniowych ma miejsca wówczas, gdy mocz jest zasadowy, a wydalanie fosforu i wapnia w moczu jest wzmożone
[więcej w: , , ]
[więcej w: restauracja bracka, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

Węglowodany podajemy w postaci chleba, kasz, kluseczek, ale nie, jako słodycze, które szybko sycą i odbierają apetyt.

W chorobie Biermera należy podawać chude mięso (np.
wołowe), aby dostarczyć białka, na budowę krwinek, jaja (1-2 dziennie), 300-400 g jarzyn i około 500, g owoców.
Węglowodany podajemy w postaci chleba, kasz, kluseczek, ale nie, jako słodycze, które szybko sycą i odbierają apetyt.
Tłuszcze ograniczamy do 40-50 g na dobę, płyny należy ograniczyć do 800-1000 ml, alkohol wyłączamy, posiłki podajemy 5-6 razy dziennie.
W razie wystąpienia biegunek zmniejszamy w diecie ilość owoców, a jarzyny podajemy w postaci przetartej.
Zawsze należy podawać kwas solny, korzystnie działa też podawanie zaczynów trzustkowych, których ilość jest w tych przypadkach prawie zawsze zmniejszona.
Żelazo podajemy wówczas, gdy ilość krwinek czerwonych rośnie szybciej niż hemoglobina.
W początkowym okresie leczenia nie jest to zwykle potrzebne, gdyż ustrój zawiera dostateczną ilość żelaza, a nawet jego poziom w surowicy krwi jest podwyższony.
Niekiedy jednak widzimy, że po podaniu wyciągów wątroby lub witaminy B12 liczba krwinek czerwonych szybko się zwiększa po osiągnięciu pewnego poziomu nie ulega dalszej poprawie.
W tych przypadkach ustrój wyczerpał swoje rezerwy żelaza i dopiero podanie tego pierwiastka umożliwia dalszą poprawę obrazu krwi.
Jeśli liczba krwinek czerwonych jest mniejsza niż 2500000, leczenie należy rozpocząć od przetoczenia krwi.
Niedokrwistość nadbarwliwą spotykamy też w sprue, w niedokrwistości rzekomo złośliwej ciężarnych, w organicznych schorzeniach przewodu pokarmowego (rak, zwężenie jelit), u dzieci karmionych prawie wyłącznie mlekiem kozim.
III.
INNE CHOROBY KRWI 1.
Białaczki nie ulegają polepszeniu pod wpływem leczenia dietą, sposób odżywiania należy dostosować do stanu przewodu pokarmowego, 2.
W ziarnicy złośliwej (według Hqffa) korzystnie działa dieta złożona z soków owocowych i jarzynowych, nie leczy ona jednak oczywiście tej ciężkiej choroby.
3.
W roku 1936 Herzog wykazał, że czerwienica oddziałuje pomyślnie na stosowanie diety ubogiej w białko.
W czerwienicy mamy nadczynność układu czerwonokrwinkowego, zwiększeniu ulega ilość erytrocytów i hemoglobiny, to nadmierne wytwarzanie krwi można ograniczyć za pomocą diety małobiałkowej, przy czym przede wszystkim ogranicza się białko zwierzęce, zawierające czynniki przeciwanemiczny zewnętrzny, wyłączamy też drożdże (nawet w pieczywie).
Podajemy dietę węglowodanowo-tłuszczową w ciągu.
6-8 tygodni.
Mięsa nie podaje się w ogóle, mleko i jaja w bardzo ograniczonej ilości.
Po uzyskaniu polepszenia dietę można nieco rozszerzyć (0,50 litra mleka, 100 g twarogu, 200 g ryby, 2 razy tygodniowo 150 g cielęciny – cyt
[patrz też: , , ]
[patrz też: restauracja bracka, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]