Temu odwodnieniu komórek towarzyszy uporczywe pragnienie

Temu odwodnieniu komórek towarzyszy uporczywe pragnienie.
Na ogół chorym na serce nie należy podawać więcej niż 5-6 szklanek płynów na dobę (wliczamy w to zupy, mleko kwaśne, kompoty, kisiele), ale należy również unikać ograniczenia płynów poniżej 1 litra, gdyż wówczas upośledzeniu ulega praca nerek, zjawia się zaparcie, pragnienie i osłabienie.
W diecie przy zwalczaniu obrzęków główny nacisk będziemy kładli na ograniczenie soli kuchennej, im większe są obrzęki, tym bardziej ograniczamy spożycie soli.
W całkowitej wydolności krążenia możemy podawać 8-10 g NaCI na dobę, w lekkiej niewydolności około 5 g, w wyraźnie zaznaczonej około 2 g, w ciężkiej 0,50 g i nawet mniej.
Wielokrotnie spostrzegaliśmy, że w przypadkach uporczywych obrzęków dieta zawierająca zaledwie 2-2,5 g NaCl przy równoczesnym podawaniu środków moczopędnych i nasercowych nie powodowała odwodnienia.
W tych przypadkach moment przełomowy występował dopiero po obniżeniu podaży NaCl poniżej 0,50 g.
W ciężkich przypadkach niewydolności krążenia stosujemy diety specjalne, jak dietę mleczną Karela, dietę owocową lub ziemniaczaną, dietę ryżową Kempnera.
Dieta w niewydolności krążenia powinna być zawsze dostosowana do stanu innych narządów, a przede wszystkim przewodu pokarmowego i wątroby, które cierpią z powodu następstw przekrwienia biernego, istniejącego w jamie brzusznej.
Często występuje w tych razach atonia, wzdęcia, upośledzenie wydzielania soków trawiennych.
Zwłaszcza we wczesnym okresie zawału mięśnia sercowego dochodzi do wzdęć, mdłości, a nawet wymiotów.
1.
DIETA KARELA Najpopularniejszą dietą specjalną używaną w leczeniu chorób układu krążenia jest dieta Karela, polegająca na podawaniu mleka.
Filip Karel był synem chłopa estońskiego, żył w latach 1806-1886, dietę swą ogłosił w roku 1886.
Karel podawał duże ilości mleka, aż do 10-12 szklanek dziennie i to przez długi okres czasu, bo aż do 6 tygodni.
Dieta ta była używana wówczas me tylko w leczeniu chorób układu krążenia, ale również w cierpieniach przewodu pokarmowego, nerek i układu nerwowego.
Obecnie podajemy dietę Karela w pewnej modyfikacji, stosujemy ją przez kilka dni (4-6 dni) i podajemy znacznie mniejsze ilości mleka, niż to zalecał Karel.
Podajemy 800-1000 ml mleka dziennie w 8-10 porcjach.
Mleko powinno być nieco ogrzane, w razie wystąpienia rozwolnionych stolców do każdej porcji mleka dodajemy łyżeczkę wody wapiennej.
Dietę Karela stosujemy w ciężkich przypadkach przewlekłej niewydolności krążenia (zwłaszcza w razie osłabienia komory prawej).
Wyniki uzyskane przy stosowaniu diety Karela są zwykle dobre, a efekt leczniczy zaznacza się już wyraźnie na 3-4 dzień, zwiększa się diureza, ustępują obrzęki i duszność, zwalnia się tętno, polepszeniu ulega samopoczucie chorego
[patrz też: , , ]
[hasła pokrewne: stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

DIETA W STWARDNIENIU NACZYŃ KRWIONOŚNYCH

Sól kuchenną ograniczano.
DIETA W STWARDNIENIU NACZYŃ KRWIONOŚNYCH W stwardnieniu tętnic dochodzi do zmian zapalnych i zwyradniających, głównie w obrębie błony wewnętrznej.
Etiologia i patogeneza tych niezwykle rozpowszechnionych zmian nie jest całkowicie wyjaśniona.
Już od dawna wiązano rozwój stwardnienia tętnic z zaburzeniami gospodarki tłuszczowej, zwłaszcza, kiedy Windaus (1910) stwierdził, że głównym składnikiem ognisk miażdżycowych jest cholesterol.
Za udziałem cholesterolu w rozwoju miażdżycy przemawiają spostrzeżenia kliniczne, mówiące o wysokiej częstości wczesnym rozwoju i ciężkim przebiegu miażdżycy u osób cierpiących na cukrzycę, nerczycę lipoidową i niedoczynność tarczycy.
W stanach tych, jak wiadomo, występuje wysoki poziom cholesterolu we krwi.
Istnieją jednak przypadki miażdżycy z normalnym poziomem tego składnika we krwi.
W ostatnich latach większe znaczenie dla rozwoju miażdżycy zaczęto przypisywać- stanowi fizyko-chemicznemu ciał tłuszczowych (Moreton, Necheles, Gofman).
Ciała tłuszczowe występują w surowicy krwi w połączeniu z białkami (lipoproteiny).
Związki te mają różną masę cząsteczkową, którą określa się w jednostkach Svedberga.
Lipoproteiny o masie 10-100 jednostek Svedberga są odkładane w ogniskach zmian miażdżycowych, mają, więc one istotne znaczenie w rozwoju miażdżycy.
Przyczyna tych zmian w składzie drobinowym lipoprotein tkwi zapewne w ośrodkowym układzie nerwowym oraz związanych z nim gruczołach dokrewnych (przysadka, tarczyca, nadnercza).
Odkładanie cholesterolu zarówno pierwotne, jak i wtórne jest sprawą niepożądaną.
Stwierdzono też, że pewne diety (np.
ryżowo-owocowe) obniżają poziom krążących w surowicy lipoprotein, z którymi Gofman wiąże powstawanie miażdżycy.
Diety te są ubogie w tłuszcze pochodzenia zwierzęcego i roślinnego, ograniczenie samego cholesterolu nie wystarcza.
Morrison uważa, że diety z niską zawartością tłuszczów i cholesterolu zmniejszają śmiertelność ludzi ze schorzeniami naczyń wieńcowych.
Wpływ ten zależy zapewne jednak od obniżenia wagi ciała, a nie od zmniejszenia poziomu cholesterolu we krwi.
Jest rzeczą wątpliwą, czy diety z niską zawartością tłuszczów wpływają leczniczo na rozwiniętą już miażdżycę.
Prędzej dieta nisko tłuszczowa może mieć pewne znaczenie zapobiegawcze.
Najpierw dochodzi prawdopodobnie do uszkodzenia naczyń, a dopiero potem niejako biernie, następczo odkłada się cholesterol.
Ważną rolę w leczeniu stwardnienia naczyń krwionośnych odgrywa uregulowanie trybu życia, unikanie zmęczenia fizycznego i umysłowego.
Należy zmniejszyć ilość pokarmów zawierających dużo cholesterolu, związków purynowych, ograniczyć spożycie tłuszczów, białka oraz soli kuchennej
[hasła pokrewne: , , ]
[hasła pokrewne: stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

W roku 1916 Volhard przedstawił swoje tezy o leczeniu stanów zapalnych nerek

W roku 1916 Volhard przedstawił swoje tezy o leczeniu stanów zapalnych nerek, zasady te do dziś dnia nie straciły na wartości.
Dawniej leczono rozlane kłębuszkowate zapalenie nerek dietą mleczną i zupami, podawano zbyt dużo płynów i wielu chorych ginęło z powodu niewydolności układu krążenia lub mocznicy rzucawkowej.
Dieta głodowa Volharda, stosowana przez okres 3-5 dni, odciąża przede wszystkim układ krążenia.
Przed rozpoczęciem głodówki podajemy 100 mI 10 % roztworu siarczanu magnezu w celu opróżnienia jelit.
Jeśli chory źle znosi głodówkę, to można podać niewielkie ilości soku owocowego lub kompotu.
Wyniki stosowania tej diety me każą na siebie długo czekać – duszność ustępuje, ciśnienie krwi opada, zwiększa się diureza.
Jako leczenie zastępcze można podać dietę Eppingera z suszonych owoców, metę Karela lub dietę ziemniaczaną Salomona.
Stosując dietę owocową podajemy 1-1,5 kg owoców – jabłek, gruszek, winogron, pomarańcz, przy czym kuracja trwa zwykle 2-1 dni.
Następnie stopniowo wprowadzamy dietę bezsolną, małokaloryczną, małobiałkową z ograniczoną ilością płynów.
Podajemy wówczas soki owocowe, kompoty, cukier, zupę słodową, ryż, owsiankę, tapiokę, ziemniaki bez soli, kluseczki lane, żółtka jaj, miód, kremy, chleb bez soli, marchewkę, buraczki, sałatę, oliwę, sok z cytryn, pomidorów, surówki jarzynowe.
Dietę bezsolną, małowodną i małobiałkową stosujemy zwykle aż do ustąpienia obrzęków i wyraźnego obniżenia się podwyższonego ciśnienia krwi.
Korzystnie, działają też dni owocowe i jarzynowe.
O leczniczym wpływie diety owocowej i jarzynowej doniósł w r.
1939 Jodejszko.
Skoro znikną obrzęki, a reszta azotowa znajduje się w granicach normy, rozszerzamy dietę – najpierw podajemy dietę najmniej obciążającą nerki, której produkty końcowe nie wydalają się przez nerki (węglowodany, tłuszcze), a następnie zwiększamy ilość białka i soli kuchennej.
Diety bezbiałkowej nie możemy podawać długo, gdyż dojdzie wówczas do rozpadu białek ustrojowych.
Najpierw wprowadzamy białka pochodzenia roślinnego, następnie mleko.
Jeżeli nie ma już obrzęków i nadciśnienia, to dodajemy sól kuchenną w ilości 2,5-3,0 g dziennie.
Do odżywienia normalnego przechodzimy stopniowo.
Zwykle po 12-14 dniach prawidłowego leczenia można już podać 30-40 g białka, 2-3 g soli i około 1500 kalorii, po miesiącu podaż białka może osiągnąć zwykle 60-70 g bez wywołania szkodliwych następstw.
Ścisłe zastosowanie diety zapobiega zwykle przejściu sprawy ostrej w przewlekłą, ale nie zawsze.
W przejściu choroby w stan przewlekły, nieodwracalny decyduje zwykle późne rozpoznanie choroby, zbyt wczesne wstanie z łóżka, obecność ogniska podtrzymującego stan zapalny w nerkach (migdałki, zęby, zatoki)
[przypisy: , , ]
[przypisy: stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

Sprawami sprzyjającymi tworzeniu się kamieni są

Sprawami sprzyjającymi tworzeniu się kamieni są: zakażenie i zastój moczu – odnosi się to zwłaszcza do kamieni fosforanowych.
Pewien wpływ wywiera też dieta – dużo przypadków kamicy nerkowej powstaje w tych okolicach, gdzie ludność odżywia się jednostajnie i brak jest w diecie witaminy A.
W razie obecności kamieni moczanowych należy ograniczyć podawanie związków purynowych (mięso, a zwłaszcza narządy miąższowe, jak móżdżek, wątroba, nerki, grasica, trzustka – pasztety), ogranicza się podawanie ryb, całkowicie należy wyłączyć szproty, śledzie, sardynki, z jarzyn wyłącza się bób, groch, fasolę, soczewicę; wyłączamy też orzechy, kakao, czekoladę, podajemy obficie płyny alkaliczne, gdyż kwas moczowy jest rozpuszczalny w płynach o odczynie lekko zasadowym (pH powinno być nieco niższe niż 7).
Dieta w kamicy moczanowej układa się podobnie jak w dnie – podstawę diety stanowią: mleko, jarzyny, owoce, ziemniaki.
Ilość płynów nie powinna być mniejsza niż 1,5 litra na dobę.
Rozwojowi kamieni szczawianowych ma sprzyjać brak magnezu.
Przy gotowaniu mięsa, ryb, jarzyn, dużo soli magnezowych przechodzi do wody, którą się potem wylewa.
Dieta powinna zawierać odpowiednie ilości wapnia, magnezu i fosforu oraz witamin A, D i E, szczawiany powinny być z diety usunięte.
Pieprz, szpinak, szczaw i rabarbar należy z diety usunąć zupełnie, inne jarzyny i owoce dozwolone są w ilości ograniczonej.
Należy jednak pamiętać, że kwas szczawiowy powstaje również endogennie.
Nadmierne spożywanie cukru może doprowadzić do wytwarzania się kwasu szczawiowego nawet u zdrowego osobnika z tych względów zrozumiałe jest, że samo wyłączenie pokarmów zawierających szczawiany nie wystarcza.
Duże znaczenie dla wydzielania szczawianów ma odczyn moczu, szczawiany strącają się przy pH 7,0.
Z tego powodu wskazane jest zakwaszenie, nie podajemy, więc alkalizujących owoców i jarzyn, które zawierają ponadto szczawiany.
Kwas szczawiowy wydziela się w moczu w: postaci soli wapniowych, dlatego należy unikać nadmiaru wapnia w pokarmach; w ten sposób unikamy powstawania źle rozpuszczalnych związków.
W czasie leczenia należy też pamiętać, aby me dostarczać nadmiaru łatwo fermentujących węglowodanów, korzystnie działają ćwiczenia gimnastyczne przyśpieszające spalanie węglowodanów, zaleca się też podawanie ryboflawiny i tiaminy, które biorą udział w przemianie cukrów w ustroju.
W kamieniach wapniowo – fosforanowo – węglanowych głównym składnikiem jest fosforan wapnia; tworzenie kamieni fosforanowo – wapniowych ma miejsca wówczas, gdy mocz jest zasadowy, a wydalanie fosforu i wapnia w moczu jest wzmożone
[więcej w: , , ]
[więcej w: stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

Węglowodany podajemy w postaci chleba, kasz, kluseczek, ale nie, jako słodycze, które szybko sycą i odbierają apetyt.

W chorobie Biermera należy podawać chude mięso (np.
wołowe), aby dostarczyć białka, na budowę krwinek, jaja (1-2 dziennie), 300-400 g jarzyn i około 500, g owoców.
Węglowodany podajemy w postaci chleba, kasz, kluseczek, ale nie, jako słodycze, które szybko sycą i odbierają apetyt.
Tłuszcze ograniczamy do 40-50 g na dobę, płyny należy ograniczyć do 800-1000 ml, alkohol wyłączamy, posiłki podajemy 5-6 razy dziennie.
W razie wystąpienia biegunek zmniejszamy w diecie ilość owoców, a jarzyny podajemy w postaci przetartej.
Zawsze należy podawać kwas solny, korzystnie działa też podawanie zaczynów trzustkowych, których ilość jest w tych przypadkach prawie zawsze zmniejszona.
Żelazo podajemy wówczas, gdy ilość krwinek czerwonych rośnie szybciej niż hemoglobina.
W początkowym okresie leczenia nie jest to zwykle potrzebne, gdyż ustrój zawiera dostateczną ilość żelaza, a nawet jego poziom w surowicy krwi jest podwyższony.
Niekiedy jednak widzimy, że po podaniu wyciągów wątroby lub witaminy B12 liczba krwinek czerwonych szybko się zwiększa po osiągnięciu pewnego poziomu nie ulega dalszej poprawie.
W tych przypadkach ustrój wyczerpał swoje rezerwy żelaza i dopiero podanie tego pierwiastka umożliwia dalszą poprawę obrazu krwi.
Jeśli liczba krwinek czerwonych jest mniejsza niż 2500000, leczenie należy rozpocząć od przetoczenia krwi.
Niedokrwistość nadbarwliwą spotykamy też w sprue, w niedokrwistości rzekomo złośliwej ciężarnych, w organicznych schorzeniach przewodu pokarmowego (rak, zwężenie jelit), u dzieci karmionych prawie wyłącznie mlekiem kozim.
III.
INNE CHOROBY KRWI 1.
Białaczki nie ulegają polepszeniu pod wpływem leczenia dietą, sposób odżywiania należy dostosować do stanu przewodu pokarmowego, 2.
W ziarnicy złośliwej (według Hqffa) korzystnie działa dieta złożona z soków owocowych i jarzynowych, nie leczy ona jednak oczywiście tej ciężkiej choroby.
3.
W roku 1936 Herzog wykazał, że czerwienica oddziałuje pomyślnie na stosowanie diety ubogiej w białko.
W czerwienicy mamy nadczynność układu czerwonokrwinkowego, zwiększeniu ulega ilość erytrocytów i hemoglobiny, to nadmierne wytwarzanie krwi można ograniczyć za pomocą diety małobiałkowej, przy czym przede wszystkim ogranicza się białko zwierzęce, zawierające czynniki przeciwanemiczny zewnętrzny, wyłączamy też drożdże (nawet w pieczywie).
Podajemy dietę węglowodanowo-tłuszczową w ciągu.
6-8 tygodni.
Mięsa nie podaje się w ogóle, mleko i jaja w bardzo ograniczonej ilości.
Po uzyskaniu polepszenia dietę można nieco rozszerzyć (0,50 litra mleka, 100 g twarogu, 200 g ryby, 2 razy tygodniowo 150 g cielęciny – cyt
[patrz też: , , ]
[patrz też: stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]