Miód na dolegliwości

width=300Chyba każdy wie o dobroczynnym wpływie miodu na zdrowie. W zależności od składu i sposobu przyrządzenia działa przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie i przeciwwirusowo, wzmacnia układ odpornościowy, pomaga zwalczyć przeziębienie oraz grypę. Jeśli dodamy do miodu zioła, przyprawy lub owoce to oprócz korzyści zdrowotnych, uzyskamy wspaniałe walory smakowe. Poniżej kilka przepisów na miody, które pomogą na dolegliwości.

 

  • Na wzmocnienie organizmu przy przeziębieniu i grypie

100 g soku ze świeżej pokrzywy dodajemy do 1 kg miodu. Pijemy po 1 łyżce 3 razy dziennie.

  • Na przeziębienie i kaszel

Świeże kwiaty lipy zalewamy spirytusem. Słój odstawiamy w ciepłe, słoneczne miejsce na 2 tygodnie. Po tym czasie odcedzamy alkohol. 700 g miodu gotujemy z 1 i 1/4 l wody, powstałą w czasie gotowania pianę zbieramy. Miód dodajemy do alkoholu, mieszamy i odstawiamy na kilka tygodni.

  • Na przeziębienie, zakażenia bakteryjne z wysoką gorączką oraz na poprawę przemiany materii

1/4 kg suchych płatków róży zalewamy 1 l wrzącej wody, mieszamy i odstawiamy na 1 dobę. Następnie odcedzamy, dodajemy ok 1 kg miodu i gotujemy tak długo, aż płyn zgęstnieje. Powstałą w czasie gotowania pianę zbieramy. Dzieciom podajemy 3 razy dziennie po łyżeczce, dorośli 1 łyżka.

  • Na wzmocnienie odporności

Liście aloesu przekrajamy wzdłuż i wyskrobujemy miąższ łyżeczką (powinniśmy uzyskać ok 100 g miąższu). Do aloesu dodajemy 100 g miodu, całość doprowadzamy do wrzenia, następnie przecedzamy przez gęste sito. Przechowujemy w lodówce.  Podajemy na godzinę przed posiłkiem 3 razy dziennie po łyżeczce. Zalecamy min 2 tygodniową kurację.

  • Przy osłabieniu i awitaminozie

Rozdrobnioną cebulę zalewamy mieszanką białego wina i miodu (600 ml na 100 g). Odstawiamy w ciemne miejsce na 3 doby, pijemy po łyżeczce 3 razy dziennie.

  • Na nieżyt gardła i krtani

Miód mieszamy z alkoholem (na 2 porcje miodu 1 porcja alkoholu), dodajemy świeżo zmielone ziele tymianku. Pijemy łyżeczkę miodu co 3 godziny.
[więcej w: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

W tych przypadkach pomocne być może tylko leczenie miejscowe

W tych przypadkach pomocne być może tylko leczenie miejscowe (czopki glicerynowe, lewatywy, wlewania oliwy do odbytnicy).
Niedowład mięśniówki jelita grubego spotyka się często przy otyłości, w wieku starszym, przy zwiotczeniu mięśni powłok brzusznych.
Stany hipotonicznie widuje się też przy niedoborze witaminy Br (Cowgill).
Według Robertsona i Doylea u szczurów trzymanych na diecie pozbawionej soli organicznych występowała utrata napięcia i zmniejszenie się ruchów przewodu pokarmowego.
Dodanie do pożywienia soli wapnia i potasu spowodowało poprawę.
Zaparcie typu kurczowego występuje zwykle u osób neuropatycznych i umiejscawia się w poprzecznicy i okrężnicy zstępującej.
W tym typie zaparcia dochodzi do stanów kurczowych mięśniówki, co hamuje lub uniemożliwia przesuwanie się zawartości jelit.
Niekiedy obmacywaniem można wyczuć poprzez powłoki brzuszne skurczone jelito grube w postaci twardego wałka.
W tej postaci zaparcia stolec ma barwę ciemnobrunatną, jest uformowany w postaci cienkich wałeczków, a Ilość jego jest mała.
Jest rzeczą znamienną, że w tych przypadkach mimo kilku nawet wypróżnień chory nie ma nigdy uczucia pełnego wypróżnienia.
Zaparciu kurczowemu towarzyszą często bóle brzucha i wzdęcia.
Kojarzenie się stanów atonicznych i kurczowych nie jest, niestety, rzadkością i ta postać jest najbardziej uciążliwa dla chorego i naj trudniej sza do leczenia.
Należy pamiętać, że stany kurczowe jelita grubego mogą być wywołane na drodze odruchowej przy sprawach chorobowych toczących się w narządach miednicy małej lub jamy brzusznej.
Schorzenia narządów kobiecych, gruczołu krokowego, pęcherzyka żółciowego, żołądka i dwunastnicy, stany gorączkowe, nerwicowe, przemęczenie, nadużycie środków czyszczących może powodować długotrwałe kurcze okrężnicy.
Wobec nadmiernej pobudliwości jelita grubego należy unikać środków drażniących, środki przeczyszczające oprócz oleju lnianego i parafinowego są przeciwwskazane.
Często pomocne są środki przeciwkurczowe: belladona, atropina, papaweryna.
Układając dietę należy wyłączyć z pożywienia pokarmy zawierające większe ilości błonnika, szkodliwie działają w zaparciu spastycznym, czarna kawa, mocna herbata, alkohol, palenie papierosów, przepracowanie i zdenerwowanie.
W zaparciu spastycznym podajemy mleko, mleko zsiadłe, kefir 1-2-dniowy, mleko z cukrem mlecznym, jarzyny przetarte, soki owocowe i jarzynowe (jabłka, pomarańcze, pomidory, marchew, buraki, kapusta), białe pieczywo, drobne kasze (manna, krakowska, jęczmienna), jaja na miękko, kompoty ze śliwek, jabłek, maliny, marmolady owocowe, dżemy, miód, masło, kawę zbożową z mlekiem, lekką herbatę
[hasła pokrewne: , , ]
[więcej w: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

W niektórych przypadkach przyczyna uszkodzenia miąższu pozostaje nieznana

W niektórych przypadkach przyczyna uszkodzenia miąższu pozostaje nieznana.
Rozmaite czynniki stwarzają podatny grunt do wystąpienia uszkodzeń miąższu wątroby – należy tu niedożywienie, anoksemia, cierpienia gruczołu tarczowego, stany alergiczne, długotrwała gorączka.
Dieta uboga w białko, niedobór witamin, zwłaszcza witaminy A i zespołu B, grają ważną rolę usposabiającą, W stanach zapalnych miąższu wątroby komórki miąższu obrzmiewają, torebka Glissona zostaje napięta, a zatoki żylne uciśnięte.
Dopływ krwi i związków odżywczych zostaje w znacznym stopniu upośledzony.
U dobrze odżywionych Osób komórki wątroby mogą przetrzymać ten przejściowy okres, ale u osób źle odżywionych, z uszkodzonym już poprzednio krążeniem wewnątrzwątrobowym może dojść do zmian nieodwracalnych.
Wiemy, że części wątroby, które już w warunkach normalnych otrzymują krew uboższą w związki odżywcze (płat Iewy), bardziej cierpią w tych przypadkach.
O stopniu uszkodzenia wątroby w miąższowych zapaleniach wątroby decyduje siła czynnika uszkadzającego, ale wielką rolę gra również stan odżywienia chorego i krążenia wewnątrzwątrobowego.
Wątroba kontroluje wszystkie produkty wessane w przewodzie pokarmowym, odtruwa je, obarczona jest ogromną pracą.
Wszystkie te czynniki sprawiają, że stosunkowo często dochodzi do uszkodzeń miąższu wątroby.
Uszkodzenia miąższu wątroby na tle zakaźnym i toksycznym mogą przebiegać bardzo rozmaicie – objawy mogą być lekkie lub ciężkie, choroba może niespodziewanie zaostrzać się, może przebiegać z żółtaczką (zwykle) lub bez.
Virchow uważał, że ta postać żółtaczki zależy od zmian nieżytowych dwunastnicy i dużych dróg żółciowych, jednakże już w roku 1887 Aufrecht i Heitler po raz pierwszy wysunęli przypuszczenie, że icterus catarrhalis zależy, od uszkodzenia komórek miąższu wątroby.
Przypuszczenie to ugruntował swoimi badaniami w czasie pierwszej wojny światowej klinicysta wiedeński Eppinger.
Należy podkreślić, że jeszcze w ubiegłym stuleciu klinicysta rosyjski Botkin podkreślał, że wiele żółtaczek zależy od tła zakaźnego.
Późniejsze badania potwierdziły to spostrzeżenie w całej rozciągłości.
Miąższowe zapalenie wątroby z żółtaczką występuje zwykle u ludzi młodych, okres objawów wstępnych trwa 2-7 dni.
Zjawiają się dolegliwości rzekomogrypowe; bóle głowy, stawów, mięśni, osłabienie, stany gorączkowe, brak łaknienia, mdłości, zaburzenia żołądkowo-jelitowe.
Mocz staje się ciemny, zjawia się wreszcie żółtaczka, której natężenie i czas trwania jest bardzo różny.
Przeciętnie miąższowe zapalenie wątroby trwa 4-6 tygodni, przy właściwym leczeniu i niezbyt silnym uszkodzeniu wątroby choroba uspokaja się
[hasła pokrewne: , , ]
[podobne: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

TŁUSZCZOWA WĄTROBA Wątroba człowieka w warunkach fizjologicznych zawiera 3-8 % lipoidów

TŁUSZCZOWA WĄTROBA Wątroba człowieka w warunkach fizjologicznych zawiera 3-8 % lipoidów, w pewnych warunkach ilość ta może wzrosnąć nawet do 40-50 %.
Umiarkowany wzrost zawartości tłuszczu nie jest groźny dla wątroby, jednakże znaczne jego nagromadzenie może spowodować uszkodzenie, a według niektórych badaczy nawet marskość wątroby.
Stłuszczenie wątroby może wystąpić wskutek działania rozmaitych czynników: 1.
Wskutek długotrwałego podawania diety bogatej w tłuszcze; 2.
Pod wpływem głodzenia; 3.
Wskutek podawania ketogennej frakcji przedniego płata przysadki, wskutek zatrucia czterochlorkiem węgla, fosforem, arsenem, alkoholem, w czasie niektórych ostrych zakażeń bakteryjnych; 4.
Wskutek braku choliny i przy diecie ubogiej w białko.
W obrazie wątroby tłuszczowej możemy wyodrębnić 2 typy tego schorzenia: 1) naciekowy (infiltratio adiposa hepatis); 2) zwyradniający (steatosis degenerativa hepatis).
W postaci pierwszej tłuszcz pochodzący z innych okolic organizmu zostaje za pośrednictwem krwi odłożony w wątrobie.
W postaci drugiej chodzi o pierwotne zwyrodnienie tłuszczowe uszkodzonych komórek wątroby.
Postać zwyrodnienia występuje po zatruciu fosforem, arsenem, alkoholem, chloroformem, w przebiegu żółtego ostrego zaniku wątroby.
Typ naciekowy spotykamy zwykle w otyłości, w przebiegu niedokrwistości, wyniszczenia i niektórych schorzeń zakaźnych, jak np.
dur brzuszny.
Do usuwania ciał tłuszczowych z wątroby potrzebne są ciała lipotropowe.
Wielu autorów uważa, że aby tłuszcze mogły opuścić wątrobę, muszą przybrać postać fosfolipidów.
Przy nacieczeniu tłuszczowym wątroby gromadzą się w niej tłuszcze obojętne, tłuszcz ten ma niską liczbę jodową.
Dieta bogata w tłuszcze a uboga w białko powoduje w wątrobie wzrost zawartości tłuszczu o niskiej liczbie jodowej.
Normalna przemiana tłuszczów wątroby wymaga nie tylko w diecie choliny, metioniny, tłuszczów obojętnych i białek, ale także obfitej podaży węglowodanów i ich normalnego zużytkowania; Jakże często widzimy, że tłuszczowe zwyrodnienie wątroby kojarzy się ze zmniejszoną zawartością glikogenu w wątrobie.
Przyczyną stłuszczenia wątroby w cukrzycy nie jest brak ciał lipotropowych w diecie, ale nienormalna przemiana węglowodanów.
Jak wynika z dotychczasowych doświadczeń, najlepszym sposobem leczenia zwyradniających zmian miąższu wątrobowego jest podawanie diety bogatej w węglowodany i białko.
ŻÓŁTACZKA MECHANICZNA Leczenie żółtaczki mechanicznej jest zagadnieniem chirurgicznym.
Ważne jest jednakże odpowiednie przygotowanie chorego do operacji.
Podajemy wówczas dietę bogatą w węglowodany i białko (500 g węglowodanów, 100 g białka), a ubogą w tłuszcze (50 g)
[przypisy: , , ]
[hasła pokrewne: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

Często występuje jednocześnie bezsok żołądkowy, w tych przypadkach podajemy kwas solny

Często występuje jednocześnie bezsok żołądkowy, w tych przypadkach podajemy kwas solny.
LECZENIE DIETETYCZNE W CHOROBACH UKŁADU KRĄŻENIA Choroby układu krążenia stanowią dziś jedno z najważniejszych zagadnień w medycynie ze względu na ich szerokie rozpowszechnienie i poważny wpływ na zdrowie oraz na zdolność do pracy.
Mimo niewątpliwie znacznych postępów na odcinku etiologii, jak i leczenia chorób układu krążenia, do dziś dnia postęp ten nie jest całkowicie zadowalający.
Leczenie dietetyczne powinno mieć szerokie zastosowanie w walce z chorobami układu krążenia.
Nawet najlepiej dostosowane i przeprowadzone leczenie farmakologiczne może zawieść, jeżeli nie będzie poparte odpowiednim leczeniem dietetycznym.
W tym kryje się nieraz sekret uzyskiwania dobrych wyników za pomocą środków, które poprzednio zawodziły.
Odżywianie nie może być szablonowe i jednakowe dla wszystkich chorych, podobnie jak nie można szablonowo stosować naparstnicy.
W wyrównanych wadach serca, w przebiegu stwardnienia naczyń, w nadciśnieniu tętniczym, w przewlekłym zwłóknieniu mięśnia sercowego.
W okresie wyrównania odpowiednia dieta przy oszczędnym trybie życia stanowi podstawę leczenia.
Stosowanie diety daje wyraźniejsze wyniki w nadciśnieniu i w chorobach mięśnia sercowego, mniej wyraźne – w wadach zastawkowych.
Lepsze wyniki w tym przypadku daje leczenie wypoczynkowe i stosowanie środków nasercowych, jednak i przy takiej kuracji konieczne jest leczenie dietetyczne.
Praca układu krążenia zależy od natężenia procesów przemiany materii, od stopnia spalań tkankowych, od podaży kalorycznej.
Wiemy też, że praca i stan przewodu pokarmowego wywierają znaczny wpływ na układ krążenia.
Wszyscy klinicyści wiedzą, że chorzy z niewydolnością układu krążenia po spożyciu obfitszego posiłku skarżą się na bicie serca, duszność i dolegliwości dławicowe.
Bodźce płynące z przewodu pokarmowego na drodze odruchowej wywierają w tym przypadku niekorzystny wpływ na układ krążenia.
Spostrzeżono, że stan krążenia poprawiał się u wielu otyłych chorych, którzy z konieczności znaleźli się na skąpej, ubogiej kalorycznie diecie.
Ograniczenie wagi ciała zmniejsza pracę serca, zmniejsza się poziom przemiany materii i zapotrzebowania na tlen, a wskutek tego obniża się też i praca serca.
Serce osoby otyłej obłożone- jest zwałami tłuszczu, który mechanicznie utrudnia pracę, ponadto tłuszcz wnika pasmami pomiędzy włókna mięśnia sercowego i rozsuwa je.
Przy otyłości występuje dysproporcja pomiędzy masą mięśnia sercowego i masą ciała.
Nagromadzenie tłuszczu w jamie brzusznej powoduje uniesienie ku górze przepony, a wskutek tego dochodzi do utrudnienia oddechu i czynności serca
[podobne: , , ]
[hasła pokrewne: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

Wpływ diety ziemniaczanej jest często bardzo dobry

Wpływ diety ziemniaczanej jest często bardzo dobry, diureza po dniach ziemniaczanych bywa nieraz większa niż po diecie Karela.
Dieta ziemniaczana zawiera dużo soli potasowych (w 100 g około 660 mg K20), działających moczopędnie, witaminy (B 1, B2, B6, C), mało soli kuchennej (66 mg w 100 g), niewiele białka (24 g na 1 kg).
Dieta ta jest małokaloryczna (1 kg daje około 660 kalorii, zależnie od gatunku ziemniaków), ma jednak i strony ujemne, gdy obciąża przewód pokarmowy, sprzyja powstawaniu wzdęcia, jest niezbyt dobrze przyswajana.
Ziemniaki powinny być dokładnie oczyszczone z piasku i jednakowej wielkości (przy dużej różnicy w wielkości małe ziemniaki rozgotują się, a większe są w środku niedogotowane, każdą porcję należy gotować osobno.
Można łączyć dietę owocową z dietą ziemniaczaną, 4.
DIETA SUCHA Dietę suchą (Schrothe) stosuje się nieraz w znacznych obrzękach.
Podaje się w tych przypadkach kasze, sucharki, czerstwą bułkę, twarożek, ryż, kluseczki, omlety, nieco masła, a płyny ogranicza się do niezbędnego minimum.
Chorzy niechętnie stosują się do tej diety, która jest niefizjologiczna.
Lepiej jest łączyć dietę suchą z dietą owocową.
5.
DIETA RYŻOWA KEMPNERA W roku 1945 Kempner i jego współpracownicy opracowali dietę dla chorych z nadciśnieniem, która może też w pewnych przypadkach znaleźć zastosowanie w leczeniu uporczywie utrzymujących się obrzęków.
Dieta ta składa się z ryżu, owoców i cukru, zawiera 450 g węglowodanów, 20 g białka, 5 g tłuszczu, 0,15 g sodu, 0,20 g chloru i dostarcza około 2000 kalorii.
Kempner uważał, że działanie diety ryżowej zależy od niskiej zawartości białka i ketokwasów, ale badania wykazały, że chodzi tu o niską zawartość sodu (150 mg).
Inne diety z podobnie niską zawartością sodu działają identycznie jak dieta Kempnera.
Dzięki diecie ryżowej Kempner i jego współpracownicy u 300 chorych z przewlekłymi chorobami nerek lub nadciśnieniem tętniczym uzyskali znaczną poprawę w 65 %.
Następował wyraźny spadek ciśnienia tętniczego, obniżenie poziomu cholesterolu i mocznika we krwi, a nawet cofanie się zmian na dnie oka.
W czasie stosowania tej monotonnej diety należy podawać ryż w rozmaitych postaciach – na wodzie, z pomidorami, owocami, z mlekiem bez soli, z konfiturami, w postaci zupy itd.
Chorzy zwykle źle znoszą tę dietę przez dłuższy okres czasu.
Dietę ryżową stosujemy przeważnie około 2-3 tygodni.
W piśmiennictwie naszym wyniki leczenia nadciśnienia dietą ryżową podał Cholewa (przegl.
Lek.
4/1951).
Autor ten uzyskał spadki ciśnienia w okresie II nadciśnienia i poprawę czynności wydzielniczej nerek oraz zmian na dnie Olka w okresie III.
DIETA NISKOSODOWA W ostatnich latach w leczeniu stanów obrzękowych i niewydolności krążenia kładzie się nacisk nie tyle na ograniczenie chlorku sodowego, ile samego sodu
[przypisy: , , ]
[hasła pokrewne: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

Nestorow podawał kwas nikotynowy 19 chorym z dusznicą bolesną

Nestorow podawał kwas nikotynowy 19 chorym z dusznicą bolesną – 10 ml 1 % kwasu nikotynowego z glukozą.
Podawaniem dożylnie kwasu nikotynowego w czasie napadu przerywał bóle.
Gamelinw stwierdziła, że kwas nikotynowy w stężeniu 1: 100 000 rozszerza naczynia wieńcowe, a w stężeniu 1: 50 000 zwęża je.
Podanie dożylne 50 mg niacyny powoduje we krwi stężenie 1: 100 000, wprowadzenie 100 mg – stężenie 1: 50 000.
Znaczenie witaminy C i PP dla układu naczyniowego było już omówione przy opisie tych witamin.
Liczne spostrzeżenia kliniczne mówią, że w przebiegu niewydolności krążenia istnieje niedobór witaminy C.
Sprawą tą zajmował się u nas Aleksandrow.
Autor ten stwierdził, że w okresie niewydolności poziom witaminy C w osoczu wynosi przeciętnie 0,22 mg %, z chwilą wyrównania poziom ten podnosi się średnio do 0,43 mg %.
Zwłaszcza w okresie podawania salyrganu (wypłukuje z ustroju witaminę C) przy diecie Karela należy dodatkowo podawać witaminę C.
Duży niedobór witaminy C istnieje zawsze w zapaleniu wsierdzia – patrz prace Aleksandrówa.
DIETA W CHOROBACH UKŁADU ODDECHOWEGO W schorzeniach układu oddechowego dieta gra na ogół rolę drugorzędną w zapaleniu płuc, w zapaleniu opłucnej, w ostrych nieżytach oskrzeli stosujemy dietę podobną jak w innych chorobach gorączkowych.
Przy dzisiejszym sposobie leczenia (sulfonamidy, penicylina) krótkotrwałe ograniczenia dietetyczne nie graj ą tu większej roli.
Dorosły powinien otrzymać około 1600-1800 kalorii, w tym białka 50-60 g.
Podajemy mleko, mleko kwaśne, 2-3 jaja na miękko, przetarte jarzyny, płatki owsiane, kompoty, soki owocowe, galaretki owocowe na, żelatynie, kisiele, sok pomarańcz, osłodzoną herbatę, zupy jarzynowe, bułkę, nieco masła.
Chorego nie wolno głodzić, gdyż podstawowa przemiana materii jest wzmożona o 20-50 %, a czasem nawet i więcej.
Zapalenie płuc cechuje się pewnymi zmianami w przemianie azotu i chloru.
W czasie zapalenia płuc mamy umiarkowany wzrost azotu niebiałkowego we krwi, a zaraz po przełomie następuje wzmożone wydalanie azotu w moczu.
Zawartość chloru we krwi jest niska, nieraz około 320 mg %, odpowiednie do tego spada także ilość chlorków w moczu.
Z tego powodu wielu lekarzy zaleca podawanie chlorku sodu w zapaleniu płuc.
Zwłaszcza zjawiające się wzdęcie zależy pewnie od wpływu toksycznego na jelita i nie daje się zwalczyć samą dietą.
W tych razach pomyślnie wpływa podanie 10-20 ml 10% soli kuchennej dożylnie.
Alkohol był uważany zawsze za wartościowy środek w zapaleniu płuc, osobnicy przyzwyczajeni do alkoholu powinni go otrzymywać w niewielkiej ilości, można też nieraz podać nieco czarnej kawy
[więcej w: , , ]
[przypisy: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

W razie zwiększenia mocznika we krwi stosujemy dietę owocową

W razie zwiększenia mocznika we krwi stosujemy dietę owocową, ziemniaczaną lub jarzynowo-kaszkową.
Podajemy same soki owocowe, jarzyny, kleiki z ryżu, z kasz, cukier, miód.
Nie podajemy soli w tym okresie.
Podajemy znaczną ilość węglowodanów, aby uchronić ustrój przed rozpadem własnego białka tkankowego.
Jeżeli poziom mocznika waha się pomiędzy 60-70 mg%, to można chorym takim podawać (pod ścisłą kontrolą mocznika we krwi do 1,0 g białka dziennie na kg wagi.
W razie przekroczenia 80 mg % ilość białka należy jeszcze bardziej ograniczyć – podajemy w6wczas 2/3 g białka na kg wagi i to głównie pod postacią białka roślinnego.
Dietę układamy głównie na podstawie węglowodanów i tłuszczów, które nie obciążają nerek, tłuszcze zwiększają ponadto wartość kaloryczną i smakową potraw.
Dieta Volharda oddaje nam cenne usługi, jednakże pewne dane z fizjologii przemiany azotowej dostarczają danych, że meta ta jest daleka od fizjologicznej.
Głodzenie doprowadza do rozpadu białek i utraty białka z moczem, natomiast, jeśli racja pokarmowa składa się z węglowodanów i tłuszczów, to wydalanie azotu spada do 4, a nawet 2,5 g dziennie (przy diecie Volharda przeciętnie 6 g).
Podawanie węglowodanów ogranicza rozpad białek, a tym samym tworzenie się mocznika i nagromadzenie się jego we krwi.
Opierając się na tych przesłankach Borst zaproponował dla chorych na zapalenie nerek dietę węglowodanowo-tłuszczową, zawierającą 4 g azotu (25 g białek) i 2480 kalorii.
W skład tej diety, wchodzi 200 g owoców, 100 g ziemniaków, 100 g 80 % mąki, 100 g cukru, 100 g jarzyn, 50 g ryżu polerowanego, 25 g ciastka śmietankowego, 100 ml 20 % śmietanki, 10 g masła, 10 g kakao, 500 g herbaty i 100 ml kawy.
W mocznicy podaje się również w myśl przepisów Borsta dietę węglowodanowo-tłuszczową ewentualnie w modyfikacji podanej przez Voeglin.
Przy sposobie tym karmelizuje się 100 g cukru i dodaje następnie 80 g masła bez soli (ewentualnie dla poprawy smaku dodaje się ponadto 15 g kawy).
Ogrzewamy tę mieszaninę i po wylaniu na półmisek i ostygnięciu krajemy w kostki – 100 g tej mieszaniny dostarcza 580 kalorii.
Ogólna ilość kalorii może dochodzić w tym sposobie żywienia do 2400-2600 kalorii.
W ogniskowym zapaleniu nerek dieta powinna być, jak u chorego leżącego, bez specjalnych ograniczeń, jedynie w razie małej dobowej ilości moczu należy miernie ograniczyć białko Nerczyca – Nephrosis Leczenie dietetyczne nerczycy powinno być odmienne niż leczenie zapalenia nerek.
Dieta powinna zwalczać przede wszystkim zaburzenia równowagi białkowo-tłuszczowej, leczenie moczopędne ma znaczenie podrzędne
[podobne: , , ]
[podobne: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

DIETA BEZSOLNA

DIETA BEZSOLNA Od czasu, kiedy w 1903 r.
Strauss wprowadził do lecznictwa dietę bezsolną, zajmuje ona ważne miejsce w terapii, a zwłaszcza w terapii chorób nerkowych.
Strauss odróżnia 4 rodzaje diety bezsolnej: 1) łagodną z zawartością 5-10 g NaCI, 2) średnią – mniej niż 5 g NaCI; 3) ścisłą – około 2,0 g NaCI; 4) ostrą – mniej niż 1,0 g NaCI.
Należy pamiętać, że potrawy bez soli są mdłe, niesmaczne, ale przez umiejętne przyrządzenie można w znacznym stopniu zmniejszyć braki smakowe tej diety.
Rozróżniamy dwa zasadnicze typy diety bezsolnej: 1) dieta małosolna z ograniczeniem równoczesnym białka; 2) dieta małosolna bez równoczesnego ograniczenia białka.
Dietę Pierwszą stosujemy w chorobach nerek przebiegających z upośledzeniem wydalania produktów azotowych i uszkodzeniem układu kłębuszkowego nerek, drugi typ diety małosolnej znajduje zastosowanie w leczeniu nerczycy.
Przy układaniu diety bezsolnej usuwamy z jadłospisu konserwy, śledzie, mięso peklowane, ryby morskie, buliony, kiełbasy, pieczywo z piekarni i mleko.
Chleb piekarniany zawiera około 0,5 % NaCI, mleko około 0,16 % NaCI.
Mleko powinno być zastąpione w diecie bezsolnej śmietanką.
Masło przerabiamy z wodą i płuczemy, aby je pozbawić soli kuchennej – można też od razu wyrobić masło bez użycia soli.
Znaczne ilości soli zawierają też pewne jarzyny i owoce (np.
selery, banany, daktyle – te ostatnie 2,0 g w 1 kg).
W czasie stosowania diety bezsolnej nie wolno pić wód mineralnych zawierających NaCI, stolec regulujemy za pomocą siarczanu magnezu.
Dieta małosolna i bezsolna z ograniczeniem białka składa się głównie z jarzyn, owoców, ryżu i kasz.
Podajemy zupy i soki owocowe, surówki z jabłkami i marchwią, kalarepę, ziemniaki w rozmaitej postaci (puree, pieczone, przysmażone).
Jarzyny raczej duszone niż gotowane – duszone zawierają więcej potasu działającego moczopędnie.
Podajemy dużo węglowodanów – cukier trzcinowy, miód, glukozę, cukier mlekowy.
W ten sposób chronimy białka ustrojowe przed rozpadem.
Wartość odżywczą diety zwiększamy przez dodanie tłuszczów pod postacią masła i oliwy.
Zamiast mleka można używać śmietany rozcieńczonej do połowy wodą, śmietana taka ma mniej więcej taką sarną wartość odżywczą, co mleko, ale zawiera mniej soli kuchennej.
Ważne znaczenie mają w diecie bezsolnej odpowiednio dobrane przyprawy.
Dla poprawy mdłego smaku wielu potraw wchodzących w skład diety bezsolnej stosuje się sok cytryny, pomidorów można też dodać parę kropli wyciągu Maggiego (zawiera wprawdzie NaCI, ale w kilku kroplach ilość jego jest znikoma), zastosowanie może znaleźć koper, kminek, anyżek, szczypiorek
[hasła pokrewne: , , ]
[podobne: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

DIETA W CHORÓBACH GRUCZOŁÓW DOKREWNYCH

Brak białek powoduje zatrzymanie wzrostu, podobnie jak w niedomodze przedniego płata przysadki.
Krymski z Moskiewskiego Instytutu Odżywiania w doświadczeniach na szczurach stwierdził, że jeśli białko stanowi tylko 3,5 % wartości kalorycznej pożywienia, to dochodzi do głębokich zmian w gruczołach wydzielania wewnętrznego.
W przedniej części przysadki nie tworzą się kompleksy komórek kwasochłonnych, znika koloid przysadkowy.
W jądrach zostaje zahamowana spermatogeneza, gruczoł krokowy przestaje wytwarzać wydzielinę, a kanaliki zwężają się.
Koioid tarczycy ulega rozrzedzeniu, pęcherzyki leżące w środku miąższu stają się puste – w korze nadnerczy zostaje zahamowane różnicowanie się na poszczególne warstwy.
Niedomoga nadnerczy daje klinicznie obraz podobny jak odwodnienie.
Jak podkreśla Miranda, wiele przypadków przypominających klinicznie zespół Babińskiego-Frohlicha, jest jednakże pochodzenia zewnętrznego i może być leczonych dietą bez uciekania się do przetworów hormonalnych.
W czasie badań nad doświadczalnymi awitaminozami stwierdzono wielokrotnie zmiany w gruczołach wydzielania wewnętrznego.
Rozmaite spostrzeżenia kliniczne pouczają nas, że braki w odżywianiu mogą spowodować zaburzenia w czynności gruczołów dokrewnych.
Wiele z tych zaburzeń ulega poprawie pod wpływem odpowiednio dostosowanego leczenia dietetycznego.
1.
TARCZYCA A.
Wole proste.
Wole proste jest to powiększenie tarczycy bez zaburzeń w jej czynności wewnątrzwydzielniczej.
Wole proste występuje w postaci sporadycznej i endemicznej – powstanie wola przypisujemy głównie niedoborowi jodu absolutnemu lub względnemu.
W wolu sporadycznym nie stwierdza się zwykle wyraźnego niedoboru jodu (kobiety są dotknięte częściej niż mężczyźni) wole rozwija się tu często w związku z okresem dojrzewania, ciąży, karmienia, przekwitania, czasem po chorobach zakaźnych.
Przypuszczalny, że w pewnych okolicznościach zapotrzebowanie na hormon tarczycy staje się większe i tarczyca nie może nadążyć z wytwarzaniem tyroksyny.
Istnieje też teoria, że w wolu sporadycznym tarczyca nie jest zdolna zużytkować jodu dostarczonego w pożywieniu.
Jakkolwiek jod odgrywa ważną rolę w patologii tarczycy, to jednak nieostrożnie byłoby twierdzić, że brak jego jest wyłącznie przyczyną powstawania wola.
Istnieją spostrzeżenia (McCarrison), że wole może występować w okolicach, gdzie w glebie mamy dużą zawartość jodu.
Na rozwój wola ma pewnie wpływ szereg czynników, wśród których niewłaściwe odżywianie gra ważną rolę usposabiającą.
Oprócz jodu ważne znaczenie ma też niedobór witamin, nie jest też wyłączony wpływ pewnych pokarmów
[więcej w: , , ]
[podobne: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]