Leczniczo działają wyciągi wątroby i duże dawki witaminy C

Leczniczo działają wyciągi wątroby i duże dawki witaminy C.
Środki te zmniejszają wydalanie porfiryn z moczem i stolcem.
Stwierdzono też pomyślny wpływ zespołu witaminy B, a zwłaszcza kwasu nikotynowego.
W ostrej porfirii podaje się dożylnie przetwory wapnia.
Prócz tego stosuje się leczenie objawowe.
Śmiertelność w porfirii I ostrej jest wysoka, H.
OTYŁOŚĆ Otyłość jest zagadnieniem, które od dawna jest dyskutowane w literaturze lekarskiej i nielekarskiej.
Roczniki medycyny pełne są opisów niezwykłych przypadków otyłości, gdzie nieraz waga przekraczała 100 kg.
Otyłość jest objawem, a nie chorobą sui generis i spowodowana jest nadmiernym nagromadzeniem się tłuszczu w ustroju.
Tłuszcz jest ważnym składnikiem naszego organizmu stanowiąc u mężczyzn koło 18 %, a u kobiet ponad 20 % wagi ciała.
Około 75 % tego składnika znajduje się pod postacią tkanki tłuszczowej, a reszta, jako tłuszcz komórkowy, związany z protoplazmą.
Przeciętnie dorosły człowiek ma około 8-10 kg tłuszczu, co przedstawia w przybliżeniu 80 000 kalorii.
Ilość tłuszczu w organizmie może być zwiększona lub zmniejszona.
Przez otyłość rozumiemy – według Leschkego – nadmierny rozwój tkanki tłuszczowej, który powoduje zmniejszenie wydolności ustroju.
Tarejew określa otyłość, „jako niepowstrzymaną skłonność do nadmiernej wagi ciała wskutek nagromadzenia się tłuszczu przy zwykłym trybie odżywiania i pracy.
Dla oceny rozwoju otyłości wprowadzono rozmaite formuły.
Jedna z nich mówi, że waga rzeczywista dzielona przez wagę należną powinna dawać współczynnik wynoszący 0,9-1,1.
Otłuszczenie ma miejsce wówczas, gdy stosunek ten osiąga lub przekracza 1,3, a wychudzenie – jeśli równa się 0,7 -lub mniej.
Wagę należną z grubsza można określić według wzoru Brocą, gdzie waga równa się wzrostowi w cm mniej 100.
Przy posługiwaniu się tym wzorem dopuszcza się wahania do 10 % w górę lub w dół, i tak np.
człowiek ważący 70 kg może ważyć 70 – 7 = 63 lub 77 kg nie będąc ani zbyt chudym, ani zbyt otyłym.
We wzorze tym nie zwraca się uwagi na wiek, płeć, budowę ciała, układ kostny, muskulaturę.
Według innego wzoru waga należna równa się szerokości pleców (mierzonej od jednego wyrostka barkowego do drugiego) X 1,11 (Demole i Fleisch).
Według Noordena na 1 cm długości ciała powinno przypadać nie mniej niż 430 i nie więcej niż 480 g wagi (cyt.
według Leschkego).
Nie łatwo jest ustalić wagę dzieci, mężczyzn i kobiet, można jednak przyjąć, że o otyłości będziemy mówić, skoro ciężar ciała przekracza wagę należną najmniej o 15 %.
Patogenezę otłuszczenia nie można uważać za całkowicie wyjaśnioną
[podobne: , , ]
[patrz też: stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

Gruźlica występuje częściej u cierpiących na cukrzycę

Gruźlica występuje częściej u cierpiących na cukrzycę.
Początkowe objawy mogą być ukryte i nierzucające się w oczy.
Dlatego trzeba bardzo uważać, aby wykryć początki tego powikłania.
Przyśpieszenie tętna, stany podgorączkowe, spadek wagi przyspieszenie opadania krwinek, pogorszenie się tolerancji węglowodanowej i konieczność zwiększenia podaży insuliny powinny nasuwać myśl o konieczności kontroli stanu płuc chorego na cukrzycę.
Należy pamiętać, że w początkowych okresach prątków gruźlicy w plwocinie bardzo często nie stwierdza się, że często zdarzają się przypadki o szybkim rozwoju, z powstawaniem jam.
Istnieje przypuszczenie, że kwasica sprzyja rozwojowi gruźlicy.
Smithburn stwierdził, że zjadliwość prątków wzrasta ze stopniem zakwaszenia pożywki.
Niektórzy autorzy byli zdania, że insulina pogarsza przebieg gruźlicy (zaostrzenie procesu swoistego, skłonność do krwotoków).
Są to jednak poglądy nieuzasadnione.
Noorden, Labbe, Węgierko i inni podkreślają, że insulina działa korzystnie w gruźlicy płuc, że tylko dzięki użyciu insuliny i racjonalnej diecie u wielu chorych można stosować odmę, a nawet dokonywać poważnych zabiegów chirurgicznych (torakoplastyka).
Chorzy na cukrzycę i gruźlicę płuc powinni otrzymywać dietę wysokokaloryczną 3000-4000 kal.
, w tym 350-450 g węglowodanów, 1,5 g białka na kg wagi należnej.
Foley i Andosca podawali chorym na cukrzycę i gruźlicę płuc dietę bogatokaloryczną i wyniki leczenia były dobre.
Zastosowanie racjonalnego leczenia dietetycznego w połączeniu z insuliną, streptomycyną i leczenia klimatycznego sprawiło, że rokowanie w przypadkach cukrzycy powikłanej gruźlicą płuc uległo wybitnej poprawie.
NADCZYNNOŚĆ TARCZYCY I CUKRZYCA Łączne występowanie tych dwóch chorób jest niepomyślne.
Przypadki takie przed erą insuliny zawsze kończyły się śmiercią.
Tyroksyna powoduje upośledzenie odkładania glikogenu w wątrobie i jest antagonistą insuliny.
Doświadczenie kliniczne poucza, że zapotrzebowanie na insulinę u chorych z nadczynnością tarczycy i cukrzycą jest większe.
Dawkowanie insuliny w razie nadczynności tarczycy w cukrzycy musi być wyższe, także podaż węglowodanów musi być również wyższa.
Nadczynność tarczycy zwykle poprzedza wystąpienie cukrzycy (w około 80 % przypadków).
Należy pamiętać, że w nadczynności tarczycy może się zjawiać okresowo hiperglikemia.
Nadczynność może ujawnić cukrzycę, niedoczynność może ją maskować.
Chorych na cukrzycę i nadczynność tarczycy należy pilnie obserwować, gdyż nieraz w pozornie przeciętnie przebiegających przypadkach rozwija się podstępnie i szybko kwasica i śpiączka
[podobne: , , ]
[hasła pokrewne: stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

Constam podaje dożylnie glukozę

Istnieją statystyki, które przemawiają przeciw podawaniu dożylnemu glukozy w śpiączce, przynajmniej w pierwszym okresie.
Constam podaje dożylnie glukozę, jeżeli poziom cukru we krwi obniży się już wydatnie lub gdy po 6 godzinach leczenia chory nie może jeszcze przyjmować płynów doustnie.
Wtedy podaje się 150 mI 10 % glukozy dożylnie lub 300 ml 5 % roztworu podskórnie, co 3 godziny.
Natomiast Węgierko i jego szkoła uważają, że śpiączka jest wyrazem nasilonego do najwyższych granic głodu węglowodanowego i ujemnego bilansu węglowodanowego.
Ustrój w stanie śpiączkowym jest prawie całkowicie pozbawiony węglowodanów, a krążący we krwi cukier nie może dać odpowiedniej ilości materiału dla powstawania glikogenu.
Ilości podawanej insuliny stoją w rażącej dysproporcji z ilością cukru, jaką dysponuje ustrój.
Również Bogolepow podkreśla, że w czasie podawania insuliny w śpiączce należy trzymać się dwóch zasad: podawać insulinę jak naj wcześniej i jednocześnie z glukozą.
We wszystkich przypadkach śpiączki cukrzycowej należy bardzo pilnie kontrolować stan układu krążenia.
Konieczne jest zwłaszcza podawanie leków naczyniowych (strychnina, kofeina, efetonina, sympatol), w razie potrzeby stosujemy również środki kardiotoniczne – strofantynę, ouabainę.
W razie znaczniejszego spadku ciśnienia podajemy perkorten w ilości 10-20 mg domięśniowo.
Dla pobudzenia układu krążenia ważne jest stosowanie ciepła w postaci termoforów i flaszek z ciepłą wodą.
Oczywiście należy uważać, aby nie oparzyć nieprzytomnego chorego.
Chorego należy okryć, płyny podawane podskórnie i dożylnie powinny być ogrzane do 380, podobnie ogrzany powinien być płyn do lewatywy.
Należy również wypłukać żołądek i spuścić mocz, gdyż ostra rozstrzeń żołądka i pęcherza odruchowo obciążają układ krążenia, a zdarzające się nieraz w stanie śpiączkowym wymioty mogą powodować zachłystowe zapalenie płuc, niekiedy nawet chorzy mogą udusić się wymiocinami.
Zawsze należy na początku leczenia opróżnić za pomocą lewatywy jelito grube (usunięcie związków toksycznych, wzdęcia).
W razie atonii pęcherza zakładamy kateter.
Zwalczamy w końcu przyczynę wywołującą śpiączkę, jeśli ta jest uchwytna (np.
zapalenie płuc, karbunkuł, ropień).
Jeżeli istnieją ogniska zakaźne stosujemy antybiotyki, nacinamy ropnie (bez narkozy).
Ważne jest wczesne leczenie ewentualnej nadczynności tarczycy.
Po ustąpieniu stanu śpiączkowego należy choremu podać doustnie wodę ocukrzoną, soki owocowe i jarzynowe, sok pomarańcz, kisiel, owsiankę.
Mniej więcej, co godzinę podaje się 100 ml płynu z 10 g węglowodanów
[hasła pokrewne: , , ]
[patrz też: stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

U dzieci i młodzieży odżywianych dietą ubogowęglowodanową obniża się przemiana podstawowa

U dzieci i młodzieży odżywianych dietą ubogowęglowodanową obniża się przemiana podstawowa.
Chorzy ci mają niski woltaż w elektrokardiogramie, podobnie jak po uszkodzeniu mięśnia Sercowego na tle zakaźnym.
Przy wprowadzaniu większych ilości węglowodanów zmiany te ustępują, zauważa się też zwiększony rozpad białek, zmniejsza się skłonność do kwasicy poglikemii, polepsza się tolerancja węglowodanowa, a zapotrzebowanie na tę stopniowo zmniejsza się dług Gelfanda, wychodząc z założeń fizjologii, połowa kalorii powinna iść na węglowodany, ilość tłuszczu około 60 g, reszta na białko.
Dawka powinna zabezpieczyć przyswojenie nie mniej niż 4/5 do 5/6 podań węglowodanów.
Ustalając sposób postępowania w cukrzycy należy wziąć pod uwagę wiele okoliczności: zachowanie się wagi (chorzy z normalną wagą, z niedoborem lub nadmiarem wagi), bilansu węglowodanowego, obecność powikłań.
Chorych wyniszczonych trzeba odżywić i nawodnić, muszą oni otrzymać insulinę.
Otyłym będziemy ograniczać ogólną ilość kalorii, ale głównie kosztem tłuszczów, w mniejszym stopniu białka.
Chorzy ci muszą otrzymać niezbędną ilość węglowodanów.
Pożywienie z ograniczoną ilością kalorii można polecać zwłaszcza osobom cierpiącym jednocześnie-na skazę moczanową, niewydolność krążenia, ze znacznym nadciśnieniem, miażdżycą naczyń, dusznicą bolesną.
Osoby pracujące w średnim wieku, z dostateczną wagą, bez powikłań, powinny otrzymywać 35-40 kal.
na kg wagi należnej dzieci w wieku lat 5 powinny otrzymywać 100 kal, w wieku lat 10 – 75 kal.
, w wieku lat 15 – 20 kal, na kg wagi należnej.
W razie nadmiernej wagi lub innych wskazań stosuje się dietę niskokaloryczną z zawartością około 25 kal.
na kg wagi należnej, niewielką ilość tłuszczu (np.
15-20 g masła), a reszta kalorii powinna przypadać na węglowodany.
Przy znacznej nadwadze można okresowo podawać jeszcze bardziej ograniczoną dietę, zawierającą 20-15 kal.
na kg wagi należnej.
Diety wysokowęglowodanowe zdobywają sobie coraz większą popularność.
Diety bogatowęglowodanowe zostały zalecone w ZSRR w 1943 r.
przez Ludowy Komisariat Ochrony Zdrowia do powszechnego użytku w szpitalach i lecznictwie otwartym.
Wszystkie diety stosowane w cukrzycy muszą zawierać dostateczną ilość węglowodanów.
Diet ubogo węglowodanowych nie należy stosować nigdy, niezależnie od tego, czy chory otrzymuje, czy nie otrzymuje insuliny (Węgierko).
W rozmaitych okolicznościach można w czasie leczenia stosować diety ubogokaloryczne, ale nie ubogowęglowodanowe.
Leczenie cukrzycy powinno polepszać poczucie chorych, usuwać uciążliwe objawy, podnosić zdolność do pracy, zwiększać odporność na zakażenia, zapobiegać kwasicy i innym powikłaniom
[więcej w: , , ]
[więcej w: stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]

W przypadkach moczówki prostej należy dbać o dostateczny dowóz płynu

W przypadkach moczówki prostej należy dbać o dostateczny dowóz płynu.
Ograniczanie płynów jest zwykłym okrucieństwem nie wpływa wcale na polepszenie przebiegu choroby.
W diecie należy ograniczyć ilość soli i związków azotowych.
W zespole Glińskiego-Simmondśa należy podawać dietę urozmaiconą, bogato kaloryczną z dostateczną ilością pełnowartościowego białka, zespołu witaminy B i kwasu askorbinowego.
ODŻYWIANIE W CHOROBACH PRZEMIANY MATERII A.
CUKRZYCA (DIABETES MELLITUS) OKREŚLENIE Pomimo wielkich postępów w dziedzinie kliniki, fizjologii patologicznej i biochemii ścisłe zdefiniowanie cukrzycy w obecnym stanie wiedzy jest trudne.
Cukrzyca nie stanowi właściwie określonej jednostki chorobowej, ale raczej jest zespołem chorobowym o przewlekłym przebiegu, wielce złożonej i różnorodnej patogenezie.
Zespół ten powstaje, jako następstwo rozmaitych zmian w ustroju, wiodących do zaburzeń przemiany materii, których głównym przejawem jest trwałe przecukrzenie krwi i moczu.
W przebiegu cukrzycy dochodzi do zachwiania równowagi pomiędzy procesami glikogenosyntezy, glikogenolizy i spalania cukru w tkankach.
Cukrzyca cechuje się ogromną różnorodnością postaci klinicznych i różną dynamiką przebiegu.
Istnieją rozmaite odmiany cukrzycy, że tylko wspomnę o diabete maigre i diabete qras autorów francuskich, cukrzycy w przebiegu zespołu Cushinga, akromegalii, w pheochromocytoma, w przebiegu duioete broneee.
Wszystkie te formy łączy przecukrzenie krwi i moczu, ale mechanizm zmian i zachodzące przemiany biochemiczne są z pewnością odmienne.
Wskazuje na to zarówno przebieg kliniczny, jak różnorodna wrażliwość na insulinę oraz leczenie dietą.
Cukrzyca jest chorobą częstą, w obecnej chwili stwierdza się wzrost zapadalności na cukrzycę, szczególnie w U.
S.
A.
, Francji, Belgii, Kanadzie itd.
W naszym kraju ilość chorych na cukrzycę jest znaczna.
Dawniej sądzono, że cukrzyca występuje głównie wśród ludzi bogatych, pochodzących z warstw posiadających (morbus dominorum).
Kogan Jasnyj wykazał bezpodstawność tych poglądów.
Więcej przypadków cukrzycy stwierdzanych u ludzi bogatych w dawnych statystykach było wynikiem tego, że warstwy ubogie pozbawione były pomocy lekarskiej.
Etiologia cukrzycy mimo niewątpliwych postępów nauki w tej dziedzinie nie jest jeszcze znaną bez niedomówień.
W obecnym stanie wiedzy lekarskiej uważamy cukrzycę za chorobę przemiany materii, u której podstaw leżą zaburzenia w czynności gruczołów wydzielania wewnętrznego (nie tylko trzustki), układu nerwowego wegetatywnego oraz ośrodkowego, ważną rolę gra też wątroba i układ enzymatyczny tkanek
[więcej w: , , ]
[podobne: stomatolog ursynów, powiekszanie ust wroclaw, ośrodek terapii uzależnień nfz ]