Schematycznie dzielimy otyłość na zewnątrzpochodną i wewnątrzpochodną

Schematycznie dzielimy otyłość na zewnątrzpochodną i wewnątrzpochodną.
Czynniki powodujące otyłość wielokrotnie się z sobą splatają, zazębiają, a w niektórych przypadkach nie są jasne.
Tarejew podkreśla, że nie można wyjaśnić przyczyny, otłuszczenia chorobowego tylko dysproporcją kaloryczności pokarmu i rozchodowania energii przez organizm.
Podstawowa przemiana materii przeważnie jest prawidłowa, podobnie i swoiste dynamiczne działanie pokarmów.
Powiedzenie, że ktoś nie może zeszczupleć, ponieważ jeszcze zbyt dużo je, polega na nieznajomości tego zagadnienia.
Przemiana materii pozostaje pod wpływem mechanizmu neurowegetatywnego, zależnie od układu dokrewnego, a zwłaszcza kory mózgowej.
Z chwilą zachwiania się tej równowagi anabolizm zaczyna górować nad katabolizmem i dochodzi do magazynowania.
U chorych otyłych mamy często nadmiernie rozwinięte łaknienie.
Wiadomo, że w uszkodzeniach ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego dochodzi do otyłości (po zapaleniach mózgu, uszkodzeniach podwzgórza, pnia nerwu współczulnego, czasem po przebyciu ostrych chorób zakaźnych).
Z gruczołów wydzielania wewnętrznego na rozwój otyłości wpływa niedoczynność tarczycy.
Zmniejsza się wówczas intensywność utleniania, a zwiększa się zatrzymywanie wody przez tkankę tłuszczową.
W nadczynności trzustki dochodzi do nadmiernego magazynowania węglowodanów i tłuszczów, insulina wzmaga też łaknienie.
Obniżona czynność gruczołów płciowych sprowadza ograniczenie ruchliwości, zmniejsza wydatek energii.
W zaburzeniach czynności przysadki wchodzi w grę obniżona czynność tarczycy i gonad.
Pewne znaczenie w powstawaniu otyłości mają zaburzenia pośredniej przemiany materii.
Otyli po podaniu węglowodanów odkładają je raczej w postaci tłuszczu niż glikogenu i dlatego otyły prędzej-niż zdrowy odczuwa głód.
Zaburzenia tkankowe wiodą do tzw.
lipofilii – nadmiernego powinowactwa tkanki podskórnej do tłuszczów, przy czym lipofilia tkankowa związana jest zawsze z hydrofilią tkankową, gdyż tłuszcz wiąże wiele wody i soli.
Wszystkie podane powyżej fakty świadczą, że tło mechanizmu otłuszczenia jest skomplikowane.
W zasadzie otłuszczenie jest następstwem dodatniego bilansu energetycznego, nadmiernego dopływu energii z pokarmem albo jej zmniejszonego wydatkowania na wytwarzanie ruchu i ciepła.
Do zwolnienia procesów przemiany materii mogą przyczyniać się schorzenia gruczołów dokrewnych, jednakże należy podkreślić, że rola tych zaburzeń w powstawaniu otyłości jest nieduża.
Podstawowa przemiana materii – według Labbego – w 75 % jest normalna, w 15 % obniżona, a w 10 % nawet zwiększona
[patrz też: , , ]
[przypisy: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

NADCZYNNOŚĆ TARCZYCY I CUKRZYCA

Chorych takich należy leczyć metyltiouracylem oraz insuliną.
Jeżeli konieczna jest operacja, to podaż węglowodanów nie może być ograniczana.
Przed operacją należy podać 300-400 g węglowodanów dziennie, 80 g białka i nie mniej niż 40 kalorii na 1 kg wagi, insulina musi być dawkowana w dostatecznej ilości.
W leczeniu dietetycznym tych chorych należy zapewnić odpowiedni dowóz witaminy A, C, a zwłaszcza zespołu witaminy B (witaminy B1 i B2).
Zwłaszcza przy dużym zużyciu węglowodanów rozwija się niedobór witaminy B.
CUKRZYCA A SCHORZENIA PRZEWODU POKARMOWEGO W przypadku wrzodu żołądka lub dwunastnicy może być zastosowane pożywienie zbliżone do diety Sippyego, należy jednak dodać od początku ryżu, owsianki, soku pomarańcz, gdyż oryginalna dieta Sippyego zawiera zbyt mało węglowodanów.
Dietę tę stopniowo rozszerzamy i w miarę potrzeby zwiększamy ilość podawanej insuliny.
Wymioty i biegunka są o wiele bardziej poważnymi zaburzeniami dla chorego na cukrzycę niż dla innych chorych.
W tych przypadkach łatwo dochodzi do pogorszenia tolerancji na węglowodany, do kwasicy, a nawet do śpiączki.
Wymioty i biegunka wiodą do odwodnienia ustroju i utraty elektrolitów, zwłaszcza groźna jest biegunka przebiegająca z gorączką.
W razie wymiotów należy zwiększyć podaż węglowodanów i insuliny oraz zastosować dożylnie 10 % sól kuchenną.
Brak kwasu solnego zdarza się często u chorych na cukrzycę i może myć powodem rozwolnień.
Zaparcie w cukrzycy występuje nie tak często, dieta cukrzyków zawiera zwykle dostateczną ilość owoców, jarzyn, które zapobiegają temu powikłaniu.
Zaparcie zdarza się raczej u starszych osobników.
W tych razach należy zwiększyć w diecie ilość jarzyn zawierających 5-10 % węglowodanów, dodajemy owoce, pomarańcze, zalecamy większą ilość płynów, kwaśne mleko, zalecamy umiarkowany ruch.
Jeśli środki te nie pomagają, podajemy agar-agar, magnezję paloną, rzewień, sól gorzką.
DIETA PO USUNIĘCIU TRZUSTKI Dieta powinna składać się głównie z węglowodanów i łatwo przyswajalnych białek, dostarcza ona 1200-1600 kal.
Węglowodany mogą być wessane w jelitach w znacznej mierze i bez udziału trzustki, białka najlepiej podać pod postacią hydrolizatów kazeiny lub jako aminokwasy.
Witaminy należy podawać w postaci soków owocowych, jarzynowych, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach podajemy w postaci odpowiednich przetworów.
Należy podkreślić, że po usunięciu trzustki np.
z powodu raka powstaje cukrzyca, ale o stosunkowo lekkim przebiegu.
Wystarcza w tych przypadkach zwykle podawanie zaledwie około 40 jednostek insuliny.
Fakt ten dowodzi, że w patogenezie cukrzycy trzustka wielokrotnie nie gra decydującej roli
[przypisy: , , ]
[hasła pokrewne: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

Następnie podaje się dietę bogatą w węglowodany a ubogą w tłuszcze

Następnie podaje się dietę bogatą w węglowodany a ubogą w tłuszcze (np.
400 g węglowodanów, 50 g białka i 15 g tłuszczu).
Pokarmy podaje się często, (co 4 godziny).
Po przebyciu śpiączki chory powinien pozostać kilka dni w łóżku.
Leczenie śpiączki cukrzycowej, stanu- niezmiernie groźnego dla życia chorego, należy prowadzić energicznie.
Uwzględnienie nowych zdobyczy z dziedziny patofizjologii cukrzycy pozwala dziś zwalczać śpiączkę daleko częściej, niż to miało miejsce w latach ubiegłych.
CUKRZYCA U DZIECI Cukrzyca u dzieci odznacza się cięższym przebiegiem i większą ilością powikłań niż cukrzyca u dorosłych.
Jak podkreśla Chwalibogowski, cukrzyca dziecięca była do czasu odkrycia insuliny jedną z najmroczniejszych dziedzin medycyny.
Cukrzyca w tym okresie życia dawała rokowanie jak najgorsze i zawsze kończyła się śmiercią.
Leczenie stało się możliwe dopiero po wprowadzeniu insuliny, ale i wówczas popełniano wiele błędów.
Postępowanie dietetyczne opierano na wzorach używanych w leczeniu cukrzycy u dorosłych, nie uwzględniano specjalnych warunków przemiany materii ani potrzeb rosnącego organizmu.
Nieleczona cukrzyca u dzieci opóźnia ich wzrost i rozwój, często dochodzi do powikłań.
Wcześnie może rozwinąć się zaćma, zmiany naczyniowe, gruźlica, częściej niż u dorosłych występuje śpiączka i niedocukrzenie krwi.
Leczenie dorosłych chorych na cukrzycę jest łatwiejsze, należy głównie pamiętać o utrzymaniu dodatniego bilansu węglowodanowego i utrzymaniu wagi, u dzieci należy również pamiętać o ich wzroście i rozwoju.
Współczesne leczenie dietetyczne łącznie z podawaniem insuliny może zapewnić w znacznej większości przypadków prawidłowy rozwój dzieciom chorym na cukrzycę.
Cukrzyca, u dzieci nie jest zjawiskiem częstym, tylko niewielki odsetek przypadków cukrzycy rozpoczyna się przed 15 rokiem życia.
Według Noardena na okres pierwszych 10 lat życia przypada tylko 3 % wszystkich przypadków cukrzycy.
Cukrzyca u dzieci ma nieraz stosunkowo szybki rozwój, u małych dzieci bywa zwykle rozpoznawana w okresie kwasicy lub nawet śpiączki.
W czasie leczenia trzeba podać niezbędną ilość składników odżywczych i kalorii – młodociani chorzy muszą otrzymać wszystkie potrzebne im do rozwoju materiały odżywcze.
Właśnie dla dzieci zaproponowano najpierw stosowanie tzw.
diety wolnej pod ochroną insuliny (Stoite 1931).
Dla leczenia dietetycznego cukrzycy dziecięcej podano naj rozmaitsze schematy.
White (1940) zaleca podawanie 1000 kal.
na pierwszy rok życia i na każdy następny 100 kal.
, przy czym górna granica dla dziewcząt wynosi 2200 kal.
, a dla chłopców 2800 kalo Stosunek węglowodanów do tłuszczów i białek ma wynosić jak 2: 1 : 0,9
[hasła pokrewne: , , ]
[hasła pokrewne: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

Podstawą tego leczenia jest dieta oraz podawanie insuliny

Podstawą tego leczenia jest dieta oraz podawanie insuliny, ale mimo całego znaczenia tych czynników nie wyczerpują one leczenia cukrzycy.
Umiarkowana praca fizyczna i umysłowa, usunięcie szkodliwych wpływów działających na układ nerwowy, uregulowanie trybu życia, leczenie objawowe, leczenie chorób towarzyszących składają się poza stosowaniem diety i insuliny na kompleksowe leczenie chorych na cukrzycę.
Dieta chorego na cukrzycę powinna być możliwie zbliżona do fizjologicznej pod względem zawartości poszczególnych składników pokarmowych zwłaszcza węglowodanów, białka i witamin.
Należy zwłaszcza unikać gwałtownych zmian sposobu odżywiania a szczególnie zmniejszenia podaży węglowodanów i zwiększania ilości tłuszczu.
Należy pamiętać, że zmniejszenie przecukrzenia krwi i cukromoczu nie jest w czasie leczenia cukrzycy celem samym w sobie, musimy dążyć do osiągnięcia dodatniego bilansu węglowodanowego.
Wreszcie należy pamiętać, że każdy przypadek cukrzycy jest inny, że schematy lecznicze ułatwiają nam orientację, jak mamy postępować, ale terapia musi być indywidualizowana i zróżnicowana zależnie od postaci cukrzycy.
DOBÓR POKARMOW W UKŁADANIU DIETY DLA CHORYCH NA CUKRZYCĘ Najważniejszym nosicielem energii Są węglowodany, dostarczają one ponad połowę całego zapotrzebowania kalorycznego.
Współczesne leczenie cukrzycy jest walką o dodatni bilans węglowodanowy przed użycie samej diety lub łącznie z insuliną.
Dziś nie obawiamy się już podawana 300, 400, a nawet 500 g węglowodanów dziennie.
Jednak lekarz praktyk powinien znać zawartość węglowodanów w poszczególnych środkach spożywczych.
Zwykły chleb zawiera około 52 % skrobi, białe bułki zawierają około 60 %, a sucharki do 80 % skrobi, Skórka chleba zawiera mniej więcej tę samą ilość węglowodanów, co i miękisz.
Niektórzy ludzie są przyzwyczajeni do spożywania dużych ilości chleba, bez którego nie wyobrażają sobie jedzenia.
W tych przypadkach pomocne mogą być specjalne gatunki pieczywa.
Wielu autorów zachwala ziemniaki, jako dobre źródło węglowodanów dla chorych na cukrzycę.
Ich skrobia ma być lepiej zużytkowana niż skrobia chleba.
Bardziej uzasadniony jest pogląd, że należy raczej podać węglowodany z różnych źródeł pokarmowych – la węglowodanów powinna przypadać na chleb, IIa na owoce i la na jarzyny i mleko, Duże zastosowanie powinny zwłaszcza znaleźć zielone jarzyny, które oprócz węglowodanów dostarczają witamin, soli mineralnych, alkalizują organizm, a dzięki swej znacznej objętości zaspokajają apetyt.
W układaniu jadłospisów dla chorych na cukrzycę mogą być pomocne następujące zestawienia, które wskazują na zawartość węglowodanów w rozmaitych pokarmach
[więcej w: , , ]
[podobne: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

Mechanizm regulujący przemianę węglowodanową ustroju jest zawiły

Mechanizm regulujący przemianę węglowodanową ustroju jest zawiły, bierze tu udział wiele czynników działających z wielką precyzją.
Człowiek może spożyć znaczne ilości węglowodanów (400-500 g), a poziom cukru we krwi podniesie się jedynie przejściowo do 160-180 mg%.
I przeciwnie, podczas głodzenia poziom ten rzadko opada poniżej 70 mg %.
Na gromadzenie się węglowodanów w ustroju wpływa stopień wchłaniania się ich z przewodu pokarmowego.
Wchłanianie to zależy od działania czynników dokrewnych – zmniejsza się ono znacznie po usunięciu przedniego płata przysadki i tarczycy, wzmaga się w nadczynności tarczycy pozostaje, więc w pewnym związku ze stopniem zużytkowania glukozy w tkankach.
Wchłanianie glukozy zależy jednak w największej mierze od kory nadnerczy.
U Zwierząt pozbawionych kory nadnerczy wchłanianie glukozy z jelit ulega zahamowaniu, zahamowanie to ustępuje po parenteralnym podaniu wyciągu z kory nadnerczy.
Według Verzara glukoza, aby mogła ulec wessaniu przez ściankę jelita, musi wpierw ulec połączeniu z fosforem (fosforylacji), a hormony kory nadnerczy są biokatalizatorami przyśpieszającymi tę reakcję.
W zaopatrzeniu tkanek w glukozę dużą rolę gra też wątroba, która gromadzi nadmiar glukozy, zamieniając ją na węglowodan zapasowy – glikogen, a również tworząc w razie potrzeby glikogen ze źródeł nie węglowodanowych.
Przy zużytkowywaniu glukozy -krwi następuje stopniowe oddawanie glukozy z wątroby z rozpadających się zapasów glikogenu.
Wszystkie te trzy procesy: glikogeneza, glikoneogeneza i glikoliza zależą od czynników dokrewnych (insulina, hormony kory nadnerczy, adrenalina).
W regulowaniu poziomu cukru we krwi ważną rolę grają też kanaliki nerkowe, które wchłaniaj ą zwrotnie cukier z przesączu kłębuszkowego.
Przechodzenie, więc glukozy do krążenia i tkanek zależy głównie od 3 czynników: 1) wchłaniania w jelitach; 2) działania wątroby; 3) działania kanalików nerkowych.
Dostarczona do tkanek glukoza zostaje tu zużytkowana w trojaki sposób: 1) utleniona do wody i dwutlenku węgla; 2) przekształcona na glikogen; 3) przekształcona na kwasy tłuszczowe.
Na wszystkie 3 rodzaje zużytkowania glukozy ważny wpływ wywiera insulina.
Przy niedoborze insuliny przekształcanie węglowodanów w tłuszcze spada do 10 % poziomu normalnego.
Insulina ma też katalizować reakcje Cyklu kwasów 3-karboksylowych w czasie spalania glukozy.
Istnieje uzasadnione przypuszczenie, że u osób otyłych spożywających nadmierne ilości węglowodanów, z których tworzą się zapasy tłuszczu, zachodzi równocześnie nadmierne zużycie insuliny.
Trzustka zostaje zmuszona do nadmiernego wysiłku, ale mimo tego powstaje niedobór insuliny do celów gospodarki węglowodanowej, a ponadto z czasem przeciążona trzustka ulega uszkodzeniu
[podobne: , , ]
[patrz też: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]