Czasowe zmiany wskaźników readmisji dla grup pacjentów i warunków, które nie były bezpośrednio objęte Programem redukcji hospitalizacji w szpitalach

width=300Czasowe zmiany wskaźników readmisji dla grup pacjentów i warunków, które nie były bezpośrednio objęte Programem redukcji hospitalizacji w szpitalach (HRRP), mogą pomóc w ocenie, czy wysiłki zmierzające do zmniejszenia liczby readmisji wykraczają poza docelowych pacjentów i warunki.
Metody

Korzystając z ogólnokrajowej bazy danych dotyczących readmisji (2010-2015), oceniliśmy trendy w zakresie współczynników readmisji z wszystkich przyczyn dla 1 z 3 warunków HRRP (ostry zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, zapalenie płuc) lub warunki niewskazane przez HRRP w grupach ubezpieczeń wiekowych zdefiniowanych według grupy wiekowej (≥65 lat lub <65 lat) i płatnika (Medicare, Medicaid lub prywatne ubezpieczenie).

Wyniki

W grupie osób w wieku ≥65 lat wskaźniki readmisji w przypadku osób objętych ubezpieczeniem Medicare, Medicaid i ubezpieczeniem prywatnym zmniejszyły się corocznie w przypadku ostrego zawału serca (iloraz szans skorygowany o ryzyko [OR; 95% przedział ufności] wśród pacjentów z Medicare, 0,94 [0,94-0,95] ], wśród pacjentów Medicaid, 0,93 [0,90-0,97], a wśród pacjentów z ubezpieczeniem prywatnym, 0,95 [0,93-0,97]); niewydolność serca (OR, 0,96 [0,96-0,97], 0,96 [0,94-0,98] i 0,97 [0,96-0,99], odpowiednio dla 3 płatników) i zapalenie płuc (OR, 0,96 [0,96-0,97), 0,94 [0,92] -0,96] i odpowiednio 0,96 [0,95-0,97]). Wskaźniki readmisji zmniejszyły się również w grupie wiekowej <65 lat w przypadku ostrego zawału mięśnia sercowego (OR: Medicare 0,97 [0,96-0,98], Medicaid 0,94 [0,92-0,95], a prywatne 0,93 [0,92-0,94]), niewydolność serca (OR, 0,98 [0,97-0,98]: 0,96 [0,96-0,97] i 0,97 [0,95-0,98] odpowiednio dla 3 płatników) i zapalenie płuc (OR, 0,98 [0,97-0,99], 0,98 [0,97-0,99], oraz 0,98 [0,97-1,00], odpowiednio). Ponadto, współczynniki readmisji znacząco spadły w warunkach innych niż docelowe.

Wnioski

Wydaje się, że systematycznie poprawia się wskaźniki readmisji dla grup pacjentów spoza populacji osób pobierających opłatę za usługi, starszych, beneficjentów Medicare uwzględnionych w HRRP.

[podobne: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

W zaparciu atonicznym podajemy mleko zsiadłe

W zaparciu atonicznym podajemy mleko zsiadłe, maślankę, kefir 1-2-dniowy, chleb Grahama, miód, marmolady owocowe, jarzyny, owoce, grube kasze, cukier mleczny i stołowy.
Przy układaniu diety trzeba uwzględnić, czy chory jest otyły czy niedożywiony.
Z owoców podajemy suszone śliwki, figi, truskawki, maliny.
Dobre wyniki otrzymuje się po kuracjach winogronowych – owoce te należy spożywać razem z pestkami i skórką (ale nie w stanach zapalnych okrężnicy).
Przeczyszczająco działają owoce zawierające w swym miąższu drobne pestki, jak winogrona, maliny, poziomki, agrest, figi.
Suszone śliwki działają głównie dzięki zdolności do pęcznienia, owoce te można w zaparciu atonicznym podać np.
w następującej postaci: suszone śliwki nakłuwamy parokrotnie widelcem i moczymy przez noc, zanurzając je do wrzącej wody z dodatkiem paru kropel octu (dla ułatwienia pęcznienia).
Owoce należy zjeść rano na czczo, wypić też należy odwar.
Winogrona działają przeczyszczająco, żółciopędnie i przeciwgnilnie.
Niektórzy zalecają dojrzałe owoce morwy, które zawierają dużo glukozy i cukru inwertowanego.
Często skutecznie działa spożycie rano na czczo talerzyka malin.
Soki owocowe działają słabiej niż owoce surowe, które zawierają błonnik.
Należy pamiętać, że ważne jest nie tylko podanie danego środka dietetycznego, ale sposób i czas jego podania.
Owoce działają najskuteczniej, jeżeli są zjedzone na czczo, najsłabiej po jedzeniu.
Tłuszczów w hipotonicznym zaparciu stolca unikamy, gdyż podane w większych ilościach hamują one opróżnienie się żołądka.
W zaparciu typu atonicznego, zwłaszcza u osób starszych, skutecznie działają otręby pszenne (10-20 g dz.
) i siemię lniane (30-50 g dz.
) środki te sprzyjają wzmożeniu ruchów robaczkowych.
W zaparciu atonicznym źle działają pokarmy dające małą ilość odpadków, szkodliwe jest jednostronne żywienie łatwo strawnymi potrawami – mięsem, rybami, ryżem, kaszkami itp.
W zaparciu przeciwwskazane jest również podawanie pokarmów zawierających garbniki (czarne jagody, mocna herbata, czerwone wino).
Im wyżej w jelicie grubym znajdują się odcinki atoniczne, tym większego skutku leczniczego można oczekiwać po podaniu leczniczej diety.
W zaparciu atonicznym leczniczo działa masaż mięśni brzusznych i umiarkowanie dawkowany ruch, gimnastyka lecznicza.
Jeżeli zaparcie spowodowane jest niedowładem zstępnicy i esicy, to obok diety należy podawać również i łagodnie działające środki przeczyszczające.
W przypadkach, gdy zaparcie zależy od atonii prostnicy (dyschezia – Hurst), leczenie dietetyczne nie daje żadnego wyniku
[hasła pokrewne: , , ]
[hasła pokrewne: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

W wątrobie odkładają się również witaminy zespołu B, ale w ilości stosunkowo niewielkiej

W wątrobie odkładają się również witaminy zespołu B, ale w ilości stosunkowo niewielkiej.
Działalność miąższu wątroby zależy w dużej mierze od sposobu odżywiania.
Dieta lecznicza powinna chronić wątrobę przed przeciążeniem, a uszkodzonemu narządowi ułatwić funkcjonowanie.
Dawniejsze, diety zalecały w chorobach miąższu wątroby ograniczenie białka do możliwie niskiego minimum.
Jak wykazały późniejsze badania, założenie to było zupełnie fałszywe, gdyż białko jest niezbędne dla prawidłowej czynności wątroby i zachowania odporności tego narządu.
Jeszcze w roku 1930 kolektyw Kliniki Żywienia Leczniczego w Moskwie na dużym materiale klinicznym i w doświadczeniach na zwierzętach udowodnił, że podawanie białka, zwłaszcza mięsa, nie powstrzymuje powrotu do normy działalności wątroby, ale że przeciwnie, dieta wysokobiałkowa przyśpiesza regenerację miąższu wątroby (cyt.
według Peioznerat).
Dopiero w roku 1941 ukazały się prace amerykańskie, potwierdzające spostrzeżenia autorów radzieckich.
Należy podkreślić, że w czasie Wielkiej Wojny Narodowej Lejtes niezależnie od badaczy anglosaskich stwierdził lecznicze działanie związków lipotropowych.
Te nowe dane o wpływie białka i związków lipotropowych dały naukową podstawę dla stosowania nowych diet w chorobach miąższu wątroby.
Jak wykazały doświadczenia Ravdina i jego współpracowników, wątroba najlepiej opierała się czynnikom uszkadzającym jej miąższ, kiedy w diecie 20 % kalorii przypadało na białko, około 70 % na węglowodany, a ilość tłuszczów nie przekraczała 6 %.
Na tych założeniach opiera się dieta Pateka i Posta w marskości wątroby.
Autorzy ci podają w tych przypadkach dietę o wysokiej zawartości białka i węglowodanów, a małą ilość tłuszczów.
Patek i Post wykazali statystycznie, że w drugim roku po wystąpieniu puchliny brzusznej w przebiegu marskości wątroby u chorych żywionych dietą wysokobiałkową pozostało przy życiu 45 %, gdy w kontrolnej tylko 21 %.
Miąższ wątroby jest również bardziej odporny, kiedy zawiera większą ilość węglowodanów, dlatego w cierpieniach miąższu wątroby w diecie uwzględniamy wysoką podaż cukru.
2.
USZKODZENIA MIĄŻSZU WĄTROBY (HEPATITIS I HFPATOSIS) Rozmaite czynniki chorobotwórcze mogą uszkadzać wątrobę – schematycznie dzielimy je na zakaźne i toksyczne.
Do pierwszych zaliczamy zakażenia wirusami (choroba Botkina), krętkami (choroba Weila, kiła), pneumokokami, pałeczkami duru rzekomego B, do grupy drugiej zatrucia arsenobenzenami, chloroformem, atofanem, czterochlorkiem węgla, dwunitrobenzenem, sulfonamidami, fosforem, arsenem, miedzią, ołowiem, grzybami
[hasła pokrewne: , , ]
[hasła pokrewne: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

W okresie tym pożywienie musi być lekko strawne z dostateczną ilością pełnowartościowego białka

W okresie tym pożywienie musi być lekko strawne z dostateczną ilością pełnowartościowego białka.
Podajemy kasze, ryż, białka jaj (można podawać i pełne jajka, gdyż żółtko zawiera lecytynę, a tłuszczu wagowo mało i to dobrze przyswajalnego), biały ser, twaróg, gotowane chude mięso.
Podajemy również żelatynę, która chociaż jest białkiem małowartościowym, ale urozmaica-dietę i ma zalety smakowe, owoce, soki jarzynowe i owocowe, witaminy A, B1, B2, C.
Płynów i soli w tym okresie nie ograniczamy.
W okresie drugim puchlinowym następuje zubożenie organizmu w białko, zwłaszcza zjawia się niedobór albumin, produkowanych w komórkach wątroby.
W tym okresie zaleca się podawanie diety o zawartości około 3000 kal.
, bogatej w węglowodany, pełnowartościowe białko i witaminy, z niewielką ilością tłuszczu.
Zalecane były rozmaite zestawienia dietetyczne.
Fleming i Snel podają: 100 g białek (białko raczej pochodzenia roślinnego i mleko), 350-500 g węglowodanów, 50 g tłuszczu.
Post i Ptitek: podawali 200 g białka, 50-100 g tłuszczu i około 300 g węglowodanów oraz 15 g drożdży, 50 mg witaminy B1, 15 mg witaminy B2.
Prócz tego autorzy ci zalecają jeszcze po 2,Q g dziennie metioniny i choliny.
Rittermann podawał na 1 kg wagi 6 g węglowodanów, 2 g białka, 1 g tłuszczu uzupełniając tę dietę podawaniem wyciągów wątroby, drożdży i witamin.
Ratner stosował dietę złożoną z 135-150 g białka, 350-500 g węglowodanów i 50 g tłuszczu o zawartości 3000-3500 kal.
Białko podawał badacz radziecki w postaci mięsa, mleka i jaj, węglowodany zawarte były w kaszach, ziemniakach, jarzynach, chlebie i cukrze stołowym.
Codziennie podawano też dożylnie 50 ml 40 % glukozy.
Tłuszcze stosowano w postaci śmietankowego masła.
Potrawy przygotowane były z niewielką ilością soli kuchennej i bez ostrych przypraw.
Prócz tego leczenie dietetyczne uzupełniano podawaniem witamin zespołu B – witaminy B1 10 mg doustnie, B2 3 mg doustnie, B6 30-50 mg doustnie.
Poza tym podawano też 500 mg witaminy C, a w razie objawów krwotoczności również i witaminę K.
Brak witaminy E uczula wątrobę na brak cystyny, przy którym dochodzi do martwicy komórek wątroby.
Stosowanie tych nowych diet opartych na nowych zdobyczach patofizjologii wątroby pozwoliło na znaczne polepszenie rokowania w marskości wątroby i na przedłużenie życia u tych chorych.
Według rozmaitych statystyk śmiertelność w marskości wątroby po zastosowaniu tych diet zmniejszyła się z około 75 % na 15-20%.
Puchlina brzuszna w tych przypadkach ustępuje lub zmniejsza się, konieczność nakłuć jamy brzusznej staje się rzadsza, wzrasta zawartość białka w surowicy krwi, a próby wątrobowe stają się normalne
[hasła pokrewne: , , ]
[hasła pokrewne: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

Czasem lepiej jest podawać nawet zbierane mleko

Czasem lepiej jest podawać nawet zbierane mleko.
Kiedy w stolcu znajdujemy większą ilość niestrawionych włókien mięsnych, wskazane jest ograniczenie białka.
Dieta powinna opierać się głównie na łatwo strawnych węglowodanach.
Podajemy rozmaite gatunki kasz, ryż, jarzyny (oprócz ziemniaków i strączkowych), owoce w postaci kompotów.
Można podawać jeszcze jabłka, gotowane suszone śliwki, soki owocowe, jarzynowe.
Mleko jest zwykle dobrze znoszone, podobnie i jaja na miękko.
Jeżeli równocześnie występuje zapalenie jelit cienkich, to należy wyłączyć z pożywienia i mleko.
Bardzo często istnieje równocześnie niedokwaśność, czasami przecukrzenie krwi.
W pierwszym przypadku podajemy kwas solny, w drugim insulinę (np.
10-15 j.
dwa razy dziennie przed posiłkami).
W pewnych przypadkach może mieć znaczenie podawanie zaczynów trzustkowych, diatermia krótkofalowa.
Należy wreszcie leczyć choroby, które doprowadziły do schorzenia trzustki (zwłaszcza choroby pęcherzyka żółciowego).
OSTRA MARTWICA TRZUSTKI Ostra martwica trzustki występuje przeważnie u osób w wieku średnim, często po błędach dietetycznych (zwłaszcza po obfitych daniach tłustych).
Ostrą martwicę trzustki wywołuje prawdopodobnie trypsyna uczynniona przez żółć – dochodzi do samostrawienia narządu.
Kliniczny obraz ostrej martwicy trzustki jest na ogół niezbyt dokładnie znany lekarzom, często zapomina się o istnieniu tej jednostki chorobowej i dlatego zdarzają się dość liczne omyłki rozpoznawcze.
Leczenie zachowawcze polega na stosowaniu bezwzględnego spokoju i zachowaniu diety.
Stosujemy dnie głodowe i rozładowujące, przez co zmniejsza się wydzielnicza czynność trzustki i jej obrzęk.
Równocześnie podajemy dożylne wstrzykiwania 80-100 mI 10 % cukru gronowego oraz podskórnie 2 razy dziennie po 10-15 jednostek insuliny.
W razie hipochloremii podaje się dożylnie 10 % roztwór NaCI.
Gdy zaznaczy się poprawa, pozwalamy na spożywanie dobrze rozgotowanych kleików, ryżu, soków owocowych i jarzynowych, sucharków, białego pieczywa, miodu, zbieranego mleka – przez długi okres czasu ograniczamy tłuszcze Ci to tylko o niskim punkcie topliwości – masło, żółtka jaj.
BEZSOK TRZUSTKOWY O bezsoku trzustkowym (achylia pancreatica) mówimy, jeżeli Istnieje zahamowanie lub znaczne zmniejszenie wydzielania zewnętrznego trzustki.
W tych przypadkach nie udaje się nam wykazać wyraźnie organicznej choroby trzustki, a w zawartości dwunastnicy brak jest zaczynów trzustkowych (upośledzenie wydzielania może dotyczyć nie wszystkich zaczynów).
W leczeniu należy uwzględnić stosowanie diety (jak w przewlekłym zapaleniu trzustki) oraz opoterapię
[więcej w: , , ]
[patrz też: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

Korzystne działanie diety Karela zależy od wielu czynników

Korzystne działanie diety Karela zależy od wielu czynników.
Ograniczona zostaje ilość-płynów (800-1000 ml, soli kuchennej 1,6-1,8 g NaCI w 1 litrze mleka), mleko zawiera znaczną ilość węglowodanów (do 40 g cukru mlekowego w 1 litrze), ma małą wartość kaloryczną, a działając lekko rozwalniająco zmniejsza przekrwienie w jamie brzusznej (W.
Orłowski).
Nie należy podawać diety Karela chorym bardzo wyniszczonym, cierpiącym na zaburzenia przewodu pokarmowego.
Starcy źle znoszą dietę Karela, jak również chorzy z niewydolnością serca na tle nadciśnienia.
W czasie stosowania diety Karela zwracamy uwagę na pielęgnowanie jamy ustnej, aby zapobiec wystąpieniu pleśniawek (płukanie jamy ustnej roztworem boraksu, pędzlowanie roztworem boraksu z gliceryną).
Przy stosowaniu diety Karela należy podawać dodatkowo witaminy B1, C i kwas nikotynowy.
2.
DIETY OWOCOWE W wielu przypadkach niewydolności krążenia możemy i pożytkiem stosować diety owocowe, są one nieraz lepiej znoszone niż dieta Karela.
Owoce alkalizują ustrój, pobudzają diurezę, działają lekko przeczyszczająco, zawierają mało ciał białkowych i prawie wcale soli kuchennej.
Dieta owocowa jest mało kaloryczna, zawiera dużo węglowodanów, witamin, soli potasu, które działają moczopędnie.
Dieta ta wpływa korzystnie na czynność wątroby i przewodu pokarmowego.
Lepiej niż surowe owoce działają słodzone kompoty lub soki owocowe i jarzynowe (800-1000 ml dziennie).
Z tego podajemy 70 % soków owocowych i 30 % jarzynowych.
Dietę tę stosujemy 5-7 dni, po czym w miarę uzyskiwanej poprawy przechodzimy do pożywienia mieszanego, używanego w schorzeniach krążenia.
Jeżeli podajemy owoce, to używamy zwykle jabłek, gruszek, malin, winogron, pomarańcz w ilości 1-1,5 kg dziennie, gruszki są zalecane zwłaszcza w przypadkach nadciśnienia tętniczego.
Podajemy zwykle 1000-1200 g owoców oraz 50-100 g cukru.
Połowę tych owoców powinny stanowić jabłka, nie powodują one wzdęć i hamują biegunki.
Jeżeli podajemy jabłka, to możemy śmielej podać inne owoce, które działają rozwalniająco.
Jabłka możemy podawać w postaci tarte] (razem z łupinką – sole potasu).
Do tartych jabłek można też dodawać ciepłego gęstego syropu z cukru.
Jabłka możemy też podać w postaci gęstego kompotu lub pieczone.
Dieta owocowa z dodatkiem cukru ewentualnie kilku keksów bardziej zaspokaja głód niż dieta Karela.
3.
DIETA ZIEMNIACZANA W diecie tej podajemy 1 kg ziemniaków w łupinach gotowanych w wodzie bez soli (w ilości 1 kg dziennie w 5 porcjach po 200 g).
Ziemniaki podajemy na gorąco, do tego dołączamy 1 litr wody z sokiem owocowym, kuracja ta trwa 3 dni
[więcej w: , , ]
[przypisy: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

Wyłącza się środki pobudzające ośrodkowy układ nerwowy (alkohol, mocna kawa i herbata)

Wyłącza się środki pobudzające ośrodkowy układ nerwowy (alkohol, mocna kawa i herbata).
Zaleca się natomiast spożywanie mleka, owoców, jarzyn (zwłaszcza zielonych), miodu i białego sera.
Ograniczenia dietetyczne zależą od przypadku, jeśli występuje chromanie przestankowe, objawy uszkodzenia mięśnia sercowego lub naczyń mózgowych, to ograniczenia dietetyczne muszą być większe.
Podajemy wtedy głównie owoce, jarzyny, mleko, potrawy mączne, ograniczamy sól i mięso.
Wielu autorów zaleca dla zapobiegania stwardnianiu naczyń czynniki lipotropowe z zespołu wit.
B.
Związki te, jak cholina, inozytol, pirydoksyna, mają działać leczniczo, zwalniając cholesterol i inne lipoidy z wątroby i narządów wewnętrznych.
Cholina i inozytol mają działać również, jako stabilizatory koloidalnego stanu cholesterolu, osocza i zapobiegać strącaniu się jego w ścianach naczyń.
Dawki choliny wynoszą 6 g dziennie, inozytolu 2 g dziennie i pirydoksyny 50-250 mg dziennie.
Wg Plotza jednak cholina i inozytol nie mają specjalnego wpływu na zapobieganie powstawaniu miażdżycy i na poziom cholesterolu we krwi człowieka.
WITAMINY A UKŁAD SERCOWO-NACZYNIOWY Wiele spostrzeżeń klinicznych wskazuje, że niedobory witamin odbijają się niekorzystnie na stanie i czynności układu sercowo-naczyniowego.
Zaburzenia układu krążenia we względnej hipowitaminozie B1 opisał u nas w 1947 Semerau-Siemianowski (polski Tyg.
Lek.
, 34-35/1947).
Hipowitaminoza B1 powoduje zmiany w czynności układu sercowo-naczyniowego, które ustępują po podaniu witaminy B1, a nie oddziałują na środki nasercowe.
W przypadkach choroby beri-beri podajemy witaminę B1 w ilości 20 mg dziennie dożylnie lub domięśniowo.
Dieta powinna być płynna lub półpłynna, bogata w witaminę BI, można podawać drożdże, ziarna pszenicy.
W przypadkach niewydolności krążenia ograniczamy ilość płynu i soli kuchennej.
Przy wyraźnym obniżeniu poziomu białek w surowicy krwi podajemy dożylnie aminokwasy lub hydro dializaty białka z 5 % glukozą.
Przesięki w jamach ciała powinny być usunięte za pomocą nakłucia, w niewydolności krążenia na tle awitaminozy B1 naparstnica jest nieskuteczna bez jednoczesnego leczenia przyczynowego.
W przypadkach dolegliwości sercowo-naczyniowych na tle hipowitaminozy B1 uzyskuje się pomyślne wyniki lecznicze za pomocą doustnego podawania przetworów witaminy B1.
W przypadkach cięższych można uzyskać poprawę podając witaminę B1 dożylnie wraz z glukozą.
Duże zainteresowanie wzbudziło w ostatnich latach działanie na układ krążenia kwasu nikotynowego.
Sprawą tą zajmowało się zwłaszcza wielu badaczy radzieckich
[hasła pokrewne: , , ]
[podobne: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

Przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek może przebiegać z obrzękami (udział kanalików)

Przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek może przebiegać z obrzękami (udział kanalików), ze znacznym nadciśnieniem lub nawet bez jawnych objawów klinicznych (poza niewielkim nadciśnieniem).
Ta ostatnia postać jest dosyć często spotykana, tu musimy być w stosowaniu diety bardziej tolerancyjni, gdyż przepisany sposób odżywiania musi być stosowany latami.
Dieta ta musi dostarczyć odpowiedniej ilości białka, tłuszczu, węglowodanów, witamin, soli mineralnych, musi zapewnić dostateczną ilość kalorii i być wystarczająca objętościowo, aby sprowadzić uczucie nasycenia i pobudzić ruch robaczkowy jelit.
Peters doradza podawanie 1 g białka na kg wagi.
Płynów zwykle nie ograniczamy, należy jednak uważać, aby nie obarczać nimi nadmiernie krążenia.
Dieta w tym okresie powinna być lekko strawna, można podawać mięso białe i ciemne, jaja na miękko, kasze, potrawy mączne, marmolady, miód, ryż.
Ilość płynów i soli ograniczamy jedynie w miernym stopniu, Ilość płynów normujemy zwykle stosownie do ilości dobowej moczu.
Sól ograniczamy nieznacznie.
Ograniczenie soli w diecie ma rację bytu, gdy mamy zatrzymanie NaCI, zaburzenia w bilansie wody i soli, znaczniejszą, zwyżkę ciśnienia.
Lekarze jeszcze i dzisiaj zbyt często i zbyt długo stosuj ą dietę bezsolną.
Widzi się nieraz przepisywanie diety bezsolnej w przypadkach białkomoczu gorączkowego, zapalenia miedniczek, pęcherza, zbyt długo stosuje się dietę bezsolną po zapaleniu nerek lub w okresie przewlekłym.
Dieta bezsolna we właściwym zastosowaniu jest cennym sposobem leczenia, ale nie powinna być nigdy sztywnym, mechanicznym schematem.
Jeżeli pierwszy okres przewlekłego zapalenia nerek przebiega z obrzękami, to ograniczamy znacznie sól i w mniejszym stopniu płyny.
Początkowo podajemy zwykle dietę owocową lub ziemniaczaną 2-4 dni, a po ustąpieniu obrzęków wracamy stopniowo do diety omówionej wyżej, ograniczając jednak wobec istniejącego pogotowia obrzękowego sól kuchenną.
Inaczej układa się postępowanie dietetyczne w II okresie przewlekłego zapalenia nerek, kiedy we krwi zaczyna się powiększać ilość mocznika i azotu pozabiałkowego.
W tym okresie ilość czynnego miąższu nerkowego staje się niedostateczna dla wydzielenia odpadków przemiany materii.
W tym okresie ograniczamy przede wszystkim pokarmy białkowe.
Ze względu na istniejący w tym okresie wielomocz wyrównawczy należy podać większą ilość płynów, bacząc jednak, aby nie obciążyć nadmiernie układu krążenia.
Upośledzenie sprawności układu krążenia wiedzie do gorszego ukrwienia nerek, co wtórnie odbija się niekorzystnie na ich sprawności wydzielniczej
[podobne: , , ]
[przypisy: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

Mocz staje się zasadowy przy zakażaniu dróg moczowych bakteriami rozkładającymi mocznik

Mocz staje się zasadowy przy zakażaniu dróg moczowych bakteriami rozkładającymi mocznik.
Wzmożone wydalanie wapnia i fosforu spotykamy w nadczynności przytarczyczek, w tych wypadkach kamienie fosforanowo-wapniowe występują w 70 % przypadków.
Kamienie te mogą się także utworzyć w czasie długotrwałego alkalizowania ustroju np.
przy stosowaniu diety Sippyego, W razie występowania kamieni fosforanowo-wapniowych należy sprawdzić, czy nie ma: 1) zakażenia dróg moczowych; 2) nadczynności przytarczyczek.
W razie kamieni fosforanowo-wapniowych w diecie zmniejszamy podaż fosforu, zakwaszamy mocz za pomocą diety i chlorku anionu.
W moczu zasadowym następuje również strącanie soli magnezowo-fosforanowych i amonowo-magnezowo-fosforanowych, w tych razach należy usunąć źródło zakażenia, zakwasić mocz i uregulować podaż składników mineralnych, podajemy też duże ilości płynów.
W niektórych przypadkach stwierdza się zmętnienie moczu zależne od obecności znacznej ilości soli kwasu fosforowego (phosphaturia), mocz w tych przypadkach oddziałuje zasadowo.
Wydzielanie wzmożone fosforanów z moczem ma miejsce nieraz po nadmiernym spożyciu mięsa.
Sole wapniowo-fosforowe wypadają przy zalkalizowaniu moczu (dieta jarska przy braku tłuszczów), podobnie przy znacznej nadkwaśności i utracie chlorków istnieją warunki do alkalizacji moczu.
W kamicy fosforanowej zakwaszamy mocz, pożywienie powinno Obfitować w mięso, ser, chleb, tłuszcze – unikamy większych ilości owoców i zielonych jarzyn.
Należy również zmniejszyć ilość pożywienia bogatego w wapń.
Zaleca się też podawanie 1 % kwasu solnego (3 razy dziennie łyżka w czasie posiłków).
Czasem kamienie moczowe składają się z cystyny.
W normalnych warunkach cystyna ulega w ustroju szybko utlenieniu i w moczu pojawia się jedynie w śladach.
Gdy cystyna występuje w moczu w większych ilościach, mówimy o cystynurii.
Zdrowi ludzie wydalają około 30 mg cystyny na dobę, w cystynurii 1-1,8 g.
Cystynuria jest zaburzeniem przemiany materii i zależy pewnie od braku zaczynów, które utleniają ten aminokwas.
Za pomocą diety ubogiej w białko możemy ograniczyć postęp cierpienia.
Należy podawać dużo płynów.
Cystyna rozpuszcza się w koczu o odczynie zasadowym, dlatego Klemperer zalecał podawanie zasad, za pomocą, których łatwiej jest zalkalizować mocz niż za pomocą samej diety.
Jak widać istnieją rozmaite wskazania dietetyczne dla rozmaitych rodzajów kamicy nerkowej.
Mimo tego leczenie byłoby względnie proste, gdyby kamica występowała tylko w-postaciach ściśle izolowanych.
Kamica niestety miewa jednak dość często charakter mieszany i wówczas stoimy przed ciężkim zadaniem
[przypisy: , , ]
[przypisy: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]

Dieta małobiałkowa wspomaga w czerwienicy działanie Iecznicze promieni Roentgena

według Heupkego).
Dieta małobiałkowa wspomaga w czerwienicy działanie Iecznicze promieni Roentgena.
4.
W krwawiączce chorobie Werlhofa podajemy obficie owoce i jarzyny, sok cytryn, pomarańcz, surowe jaja, świeże masło, miód, mleko, W krwawiączce dobrze działa czasem obfita podaż wapnia.
Aby wyrównać straty krwi, należy podawać wątrobę i inne pokarmy dostarczające budulca do tworzenia krwi.
5.
W niedokrwistości hemolitycznej podajemy wątrobę oraz dietę obfitującą w witaminy.
6.
W niedokrwistości i agranulocytozie spowodowanej przez sulfonamidy leczniczo działają pewne frakcje wątroby, kwas foliowy i piridoksyna.
W doświadczeniach na szczurach piridoksyna zapobiega wystąpieniu niedokrwistości powodowanej toksynami duru brzusznego.
Podawanie białek jest szczególnie ważne w anemiach w przebiegu ciąży.
Kwas askorbinowy, piridoksyna i promienie pozafiołkowe (witamina D) pobudzają tworzenie krwinek czerwonych w niektórych niedokrwistościach niedobarwliwych u dzieci.
Niedokrwistość w przebiegu niedoczynności tarczycy wymaga podawania przetworów tyroksyny.
Jak wynika z powyższego przeglądu, leczenie dietetyczne ma największe znaczenie w chorobach układu krwinek czerwonych.
O wpływie czynników dietetycznych na schorzenia układu białko-krwinkowego wiemy niewiele, a prawie nic o wpływie diety na układ siateczkowy i płytkowy.
DIETA W CHORÓBACH GRUCZOŁÓW DOKREWNYCH Na podstawie licznych spostrzeżeń klinicznych i badań doświadczalnych na zwierzętach dowiedziono, że ilość, a zwłaszcza jakość pożywienia mają ważne znaczenie dla czynności gruczołów dokrewnych.
Gruczoły te są bardzo wrażliwe na sposób odżywiania.
Brak pewnych środków odżywczych może wywołać obraz chorobowy podobnie jak w uszkodzeniu samego gruczołu dokrewnego.
Ujemny wpływ głodzenia na czynność gruczołów wydzielania wewnętrznego znany jest już dość dawno.
W roku 1898 Cordes spostrzegł, że niedożywienie powoduje niedoczynność i zanik jąder, w 1921 r.
Loeb stwierdził w czasie głodzenia zahamowanie czynności jajników.
Niedożywienie uszkadza przysadkę.
Leyten w tych przypadkach stwierdził, wolne tętno, niską ciepłotę ciała, obniżoną podstawową przemianę materii, a nieraz i obniżony poziom cukru we krwi na czczo.
Z aminokwasów do wytwarzania hormonów przysadki potrzebne są zwłaszcza tyrozyna, tryptofan i Ienyloalanina w roku 1949 Rinaldini stwierdził, że w czasie głodzenia przedni płat przysadki magazynuje ciała gonadotropowe i przechodzenie tych związków do krwiobiegu jest Ograniczone przy niedożywianiu i braku pełnowartościowego białka zostaje zahamowana synteza hormonu wzrostowego
[patrz też: , , ]
[więcej w: stomatolog na nfz bydgoszcz, reishi zarodniki, endometrioza po cc ]