Wpływ diety ziemniaczanej jest często bardzo dobry

Wpływ diety ziemniaczanej jest często bardzo dobry, diureza po dniach ziemniaczanych bywa nieraz większa niż po diecie Karela.
Dieta ziemniaczana zawiera dużo soli potasowych (w 100 g około 660 mg K20), działających moczopędnie, witaminy (B 1, B2, B6, C), mało soli kuchennej (66 mg w 100 g), niewiele białka (24 g na 1 kg).
Dieta ta jest małokaloryczna (1 kg daje około 660 kalorii, zależnie od gatunku ziemniaków), ma jednak i strony ujemne, gdy obciąża przewód pokarmowy, sprzyja powstawaniu wzdęcia, jest niezbyt dobrze przyswajana.
Ziemniaki powinny być dokładnie oczyszczone z piasku i jednakowej wielkości (przy dużej różnicy w wielkości małe ziemniaki rozgotują się, a większe są w środku niedogotowane, każdą porcję należy gotować osobno.
Można łączyć dietę owocową z dietą ziemniaczaną, 4.
DIETA SUCHA Dietę suchą (Schrothe) stosuje się nieraz w znacznych obrzękach.
Podaje się w tych przypadkach kasze, sucharki, czerstwą bułkę, twarożek, ryż, kluseczki, omlety, nieco masła, a płyny ogranicza się do niezbędnego minimum.
Chorzy niechętnie stosują się do tej diety, która jest niefizjologiczna.
Lepiej jest łączyć dietę suchą z dietą owocową.
5.
DIETA RYŻOWA KEMPNERA W roku 1945 Kempner i jego współpracownicy opracowali dietę dla chorych z nadciśnieniem, która może też w pewnych przypadkach znaleźć zastosowanie w leczeniu uporczywie utrzymujących się obrzęków.
Dieta ta składa się z ryżu, owoców i cukru, zawiera 450 g węglowodanów, 20 g białka, 5 g tłuszczu, 0,15 g sodu, 0,20 g chloru i dostarcza około 2000 kalorii.
Kempner uważał, że działanie diety ryżowej zależy od niskiej zawartości białka i ketokwasów, ale badania wykazały, że chodzi tu o niską zawartość sodu (150 mg).
Inne diety z podobnie niską zawartością sodu działają identycznie jak dieta Kempnera.
Dzięki diecie ryżowej Kempner i jego współpracownicy u 300 chorych z przewlekłymi chorobami nerek lub nadciśnieniem tętniczym uzyskali znaczną poprawę w 65 %.
Następował wyraźny spadek ciśnienia tętniczego, obniżenie poziomu cholesterolu i mocznika we krwi, a nawet cofanie się zmian na dnie oka.
W czasie stosowania tej monotonnej diety należy podawać ryż w rozmaitych postaciach – na wodzie, z pomidorami, owocami, z mlekiem bez soli, z konfiturami, w postaci zupy itd.
Chorzy zwykle źle znoszą tę dietę przez dłuższy okres czasu.
Dietę ryżową stosujemy przeważnie około 2-3 tygodni.
W piśmiennictwie naszym wyniki leczenia nadciśnienia dietą ryżową podał Cholewa (przegl.
Lek.
4/1951).
Autor ten uzyskał spadki ciśnienia w okresie II nadciśnienia i poprawę czynności wydzielniczej nerek oraz zmian na dnie Olka w okresie III.
DIETA NISKOSODOWA W ostatnich latach w leczeniu stanów obrzękowych i niewydolności krążenia kładzie się nacisk nie tyle na ograniczenie chlorku sodowego, ile samego sodu
[przypisy: , , ]
[hasła pokrewne: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

Nestorow podawał kwas nikotynowy 19 chorym z dusznicą bolesną

Nestorow podawał kwas nikotynowy 19 chorym z dusznicą bolesną – 10 ml 1 % kwasu nikotynowego z glukozą.
Podawaniem dożylnie kwasu nikotynowego w czasie napadu przerywał bóle.
Gamelinw stwierdziła, że kwas nikotynowy w stężeniu 1: 100 000 rozszerza naczynia wieńcowe, a w stężeniu 1: 50 000 zwęża je.
Podanie dożylne 50 mg niacyny powoduje we krwi stężenie 1: 100 000, wprowadzenie 100 mg – stężenie 1: 50 000.
Znaczenie witaminy C i PP dla układu naczyniowego było już omówione przy opisie tych witamin.
Liczne spostrzeżenia kliniczne mówią, że w przebiegu niewydolności krążenia istnieje niedobór witaminy C.
Sprawą tą zajmował się u nas Aleksandrow.
Autor ten stwierdził, że w okresie niewydolności poziom witaminy C w osoczu wynosi przeciętnie 0,22 mg %, z chwilą wyrównania poziom ten podnosi się średnio do 0,43 mg %.
Zwłaszcza w okresie podawania salyrganu (wypłukuje z ustroju witaminę C) przy diecie Karela należy dodatkowo podawać witaminę C.
Duży niedobór witaminy C istnieje zawsze w zapaleniu wsierdzia – patrz prace Aleksandrówa.
DIETA W CHOROBACH UKŁADU ODDECHOWEGO W schorzeniach układu oddechowego dieta gra na ogół rolę drugorzędną w zapaleniu płuc, w zapaleniu opłucnej, w ostrych nieżytach oskrzeli stosujemy dietę podobną jak w innych chorobach gorączkowych.
Przy dzisiejszym sposobie leczenia (sulfonamidy, penicylina) krótkotrwałe ograniczenia dietetyczne nie graj ą tu większej roli.
Dorosły powinien otrzymać około 1600-1800 kalorii, w tym białka 50-60 g.
Podajemy mleko, mleko kwaśne, 2-3 jaja na miękko, przetarte jarzyny, płatki owsiane, kompoty, soki owocowe, galaretki owocowe na, żelatynie, kisiele, sok pomarańcz, osłodzoną herbatę, zupy jarzynowe, bułkę, nieco masła.
Chorego nie wolno głodzić, gdyż podstawowa przemiana materii jest wzmożona o 20-50 %, a czasem nawet i więcej.
Zapalenie płuc cechuje się pewnymi zmianami w przemianie azotu i chloru.
W czasie zapalenia płuc mamy umiarkowany wzrost azotu niebiałkowego we krwi, a zaraz po przełomie następuje wzmożone wydalanie azotu w moczu.
Zawartość chloru we krwi jest niska, nieraz około 320 mg %, odpowiednie do tego spada także ilość chlorków w moczu.
Z tego powodu wielu lekarzy zaleca podawanie chlorku sodu w zapaleniu płuc.
Zwłaszcza zjawiające się wzdęcie zależy pewnie od wpływu toksycznego na jelita i nie daje się zwalczyć samą dietą.
W tych razach pomyślnie wpływa podanie 10-20 ml 10% soli kuchennej dożylnie.
Alkohol był uważany zawsze za wartościowy środek w zapaleniu płuc, osobnicy przyzwyczajeni do alkoholu powinni go otrzymywać w niewielkiej ilości, można też nieraz podać nieco czarnej kawy
[więcej w: , , ]
[przypisy: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

W razie zwiększenia mocznika we krwi stosujemy dietę owocową

W razie zwiększenia mocznika we krwi stosujemy dietę owocową, ziemniaczaną lub jarzynowo-kaszkową.
Podajemy same soki owocowe, jarzyny, kleiki z ryżu, z kasz, cukier, miód.
Nie podajemy soli w tym okresie.
Podajemy znaczną ilość węglowodanów, aby uchronić ustrój przed rozpadem własnego białka tkankowego.
Jeżeli poziom mocznika waha się pomiędzy 60-70 mg%, to można chorym takim podawać (pod ścisłą kontrolą mocznika we krwi do 1,0 g białka dziennie na kg wagi.
W razie przekroczenia 80 mg % ilość białka należy jeszcze bardziej ograniczyć – podajemy w6wczas 2/3 g białka na kg wagi i to głównie pod postacią białka roślinnego.
Dietę układamy głównie na podstawie węglowodanów i tłuszczów, które nie obciążają nerek, tłuszcze zwiększają ponadto wartość kaloryczną i smakową potraw.
Dieta Volharda oddaje nam cenne usługi, jednakże pewne dane z fizjologii przemiany azotowej dostarczają danych, że meta ta jest daleka od fizjologicznej.
Głodzenie doprowadza do rozpadu białek i utraty białka z moczem, natomiast, jeśli racja pokarmowa składa się z węglowodanów i tłuszczów, to wydalanie azotu spada do 4, a nawet 2,5 g dziennie (przy diecie Volharda przeciętnie 6 g).
Podawanie węglowodanów ogranicza rozpad białek, a tym samym tworzenie się mocznika i nagromadzenie się jego we krwi.
Opierając się na tych przesłankach Borst zaproponował dla chorych na zapalenie nerek dietę węglowodanowo-tłuszczową, zawierającą 4 g azotu (25 g białek) i 2480 kalorii.
W skład tej diety, wchodzi 200 g owoców, 100 g ziemniaków, 100 g 80 % mąki, 100 g cukru, 100 g jarzyn, 50 g ryżu polerowanego, 25 g ciastka śmietankowego, 100 ml 20 % śmietanki, 10 g masła, 10 g kakao, 500 g herbaty i 100 ml kawy.
W mocznicy podaje się również w myśl przepisów Borsta dietę węglowodanowo-tłuszczową ewentualnie w modyfikacji podanej przez Voeglin.
Przy sposobie tym karmelizuje się 100 g cukru i dodaje następnie 80 g masła bez soli (ewentualnie dla poprawy smaku dodaje się ponadto 15 g kawy).
Ogrzewamy tę mieszaninę i po wylaniu na półmisek i ostygnięciu krajemy w kostki – 100 g tej mieszaniny dostarcza 580 kalorii.
Ogólna ilość kalorii może dochodzić w tym sposobie żywienia do 2400-2600 kalorii.
W ogniskowym zapaleniu nerek dieta powinna być, jak u chorego leżącego, bez specjalnych ograniczeń, jedynie w razie małej dobowej ilości moczu należy miernie ograniczyć białko Nerczyca – Nephrosis Leczenie dietetyczne nerczycy powinno być odmienne niż leczenie zapalenia nerek.
Dieta powinna zwalczać przede wszystkim zaburzenia równowagi białkowo-tłuszczowej, leczenie moczopędne ma znaczenie podrzędne
[podobne: , , ]
[podobne: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

DIETA BEZSOLNA

DIETA BEZSOLNA Od czasu, kiedy w 1903 r.
Strauss wprowadził do lecznictwa dietę bezsolną, zajmuje ona ważne miejsce w terapii, a zwłaszcza w terapii chorób nerkowych.
Strauss odróżnia 4 rodzaje diety bezsolnej: 1) łagodną z zawartością 5-10 g NaCI, 2) średnią – mniej niż 5 g NaCI; 3) ścisłą – około 2,0 g NaCI; 4) ostrą – mniej niż 1,0 g NaCI.
Należy pamiętać, że potrawy bez soli są mdłe, niesmaczne, ale przez umiejętne przyrządzenie można w znacznym stopniu zmniejszyć braki smakowe tej diety.
Rozróżniamy dwa zasadnicze typy diety bezsolnej: 1) dieta małosolna z ograniczeniem równoczesnym białka; 2) dieta małosolna bez równoczesnego ograniczenia białka.
Dietę Pierwszą stosujemy w chorobach nerek przebiegających z upośledzeniem wydalania produktów azotowych i uszkodzeniem układu kłębuszkowego nerek, drugi typ diety małosolnej znajduje zastosowanie w leczeniu nerczycy.
Przy układaniu diety bezsolnej usuwamy z jadłospisu konserwy, śledzie, mięso peklowane, ryby morskie, buliony, kiełbasy, pieczywo z piekarni i mleko.
Chleb piekarniany zawiera około 0,5 % NaCI, mleko około 0,16 % NaCI.
Mleko powinno być zastąpione w diecie bezsolnej śmietanką.
Masło przerabiamy z wodą i płuczemy, aby je pozbawić soli kuchennej – można też od razu wyrobić masło bez użycia soli.
Znaczne ilości soli zawierają też pewne jarzyny i owoce (np.
selery, banany, daktyle – te ostatnie 2,0 g w 1 kg).
W czasie stosowania diety bezsolnej nie wolno pić wód mineralnych zawierających NaCI, stolec regulujemy za pomocą siarczanu magnezu.
Dieta małosolna i bezsolna z ograniczeniem białka składa się głównie z jarzyn, owoców, ryżu i kasz.
Podajemy zupy i soki owocowe, surówki z jabłkami i marchwią, kalarepę, ziemniaki w rozmaitej postaci (puree, pieczone, przysmażone).
Jarzyny raczej duszone niż gotowane – duszone zawierają więcej potasu działającego moczopędnie.
Podajemy dużo węglowodanów – cukier trzcinowy, miód, glukozę, cukier mlekowy.
W ten sposób chronimy białka ustrojowe przed rozpadem.
Wartość odżywczą diety zwiększamy przez dodanie tłuszczów pod postacią masła i oliwy.
Zamiast mleka można używać śmietany rozcieńczonej do połowy wodą, śmietana taka ma mniej więcej taką sarną wartość odżywczą, co mleko, ale zawiera mniej soli kuchennej.
Ważne znaczenie mają w diecie bezsolnej odpowiednio dobrane przyprawy.
Dla poprawy mdłego smaku wielu potraw wchodzących w skład diety bezsolnej stosuje się sok cytryny, pomidorów można też dodać parę kropli wyciągu Maggiego (zawiera wprawdzie NaCI, ale w kilku kroplach ilość jego jest znikoma), zastosowanie może znaleźć koper, kminek, anyżek, szczypiorek
[hasła pokrewne: , , ]
[podobne: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]

DIETA W CHORÓBACH GRUCZOŁÓW DOKREWNYCH

Brak białek powoduje zatrzymanie wzrostu, podobnie jak w niedomodze przedniego płata przysadki.
Krymski z Moskiewskiego Instytutu Odżywiania w doświadczeniach na szczurach stwierdził, że jeśli białko stanowi tylko 3,5 % wartości kalorycznej pożywienia, to dochodzi do głębokich zmian w gruczołach wydzielania wewnętrznego.
W przedniej części przysadki nie tworzą się kompleksy komórek kwasochłonnych, znika koloid przysadkowy.
W jądrach zostaje zahamowana spermatogeneza, gruczoł krokowy przestaje wytwarzać wydzielinę, a kanaliki zwężają się.
Koioid tarczycy ulega rozrzedzeniu, pęcherzyki leżące w środku miąższu stają się puste – w korze nadnerczy zostaje zahamowane różnicowanie się na poszczególne warstwy.
Niedomoga nadnerczy daje klinicznie obraz podobny jak odwodnienie.
Jak podkreśla Miranda, wiele przypadków przypominających klinicznie zespół Babińskiego-Frohlicha, jest jednakże pochodzenia zewnętrznego i może być leczonych dietą bez uciekania się do przetworów hormonalnych.
W czasie badań nad doświadczalnymi awitaminozami stwierdzono wielokrotnie zmiany w gruczołach wydzielania wewnętrznego.
Rozmaite spostrzeżenia kliniczne pouczają nas, że braki w odżywianiu mogą spowodować zaburzenia w czynności gruczołów dokrewnych.
Wiele z tych zaburzeń ulega poprawie pod wpływem odpowiednio dostosowanego leczenia dietetycznego.
1.
TARCZYCA A.
Wole proste.
Wole proste jest to powiększenie tarczycy bez zaburzeń w jej czynności wewnątrzwydzielniczej.
Wole proste występuje w postaci sporadycznej i endemicznej – powstanie wola przypisujemy głównie niedoborowi jodu absolutnemu lub względnemu.
W wolu sporadycznym nie stwierdza się zwykle wyraźnego niedoboru jodu (kobiety są dotknięte częściej niż mężczyźni) wole rozwija się tu często w związku z okresem dojrzewania, ciąży, karmienia, przekwitania, czasem po chorobach zakaźnych.
Przypuszczalny, że w pewnych okolicznościach zapotrzebowanie na hormon tarczycy staje się większe i tarczyca nie może nadążyć z wytwarzaniem tyroksyny.
Istnieje też teoria, że w wolu sporadycznym tarczyca nie jest zdolna zużytkować jodu dostarczonego w pożywieniu.
Jakkolwiek jod odgrywa ważną rolę w patologii tarczycy, to jednak nieostrożnie byłoby twierdzić, że brak jego jest wyłącznie przyczyną powstawania wola.
Istnieją spostrzeżenia (McCarrison), że wole może występować w okolicach, gdzie w glebie mamy dużą zawartość jodu.
Na rozwój wola ma pewnie wpływ szereg czynników, wśród których niewłaściwe odżywianie gra ważną rolę usposabiającą.
Oprócz jodu ważne znaczenie ma też niedobór witamin, nie jest też wyłączony wpływ pewnych pokarmów
[więcej w: , , ]
[podobne: pojemnik na odpady medyczne, powiekszanie ust szklanka, u ginekologa badanie ]