W niektórych przypadkach przyczyna uszkodzenia miąższu pozostaje nieznana

W niektórych przypadkach przyczyna uszkodzenia miąższu pozostaje nieznana.
Rozmaite czynniki stwarzają podatny grunt do wystąpienia uszkodzeń miąższu wątroby – należy tu niedożywienie, anoksemia, cierpienia gruczołu tarczowego, stany alergiczne, długotrwała gorączka.
Dieta uboga w białko, niedobór witamin, zwłaszcza witaminy A i zespołu B, grają ważną rolę usposabiającą, W stanach zapalnych miąższu wątroby komórki miąższu obrzmiewają, torebka Glissona zostaje napięta, a zatoki żylne uciśnięte.
Dopływ krwi i związków odżywczych zostaje w znacznym stopniu upośledzony.
U dobrze odżywionych Osób komórki wątroby mogą przetrzymać ten przejściowy okres, ale u osób źle odżywionych, z uszkodzonym już poprzednio krążeniem wewnątrzwątrobowym może dojść do zmian nieodwracalnych.
Wiemy, że części wątroby, które już w warunkach normalnych otrzymują krew uboższą w związki odżywcze (płat Iewy), bardziej cierpią w tych przypadkach.
O stopniu uszkodzenia wątroby w miąższowych zapaleniach wątroby decyduje siła czynnika uszkadzającego, ale wielką rolę gra również stan odżywienia chorego i krążenia wewnątrzwątrobowego.
Wątroba kontroluje wszystkie produkty wessane w przewodzie pokarmowym, odtruwa je, obarczona jest ogromną pracą.
Wszystkie te czynniki sprawiają, że stosunkowo często dochodzi do uszkodzeń miąższu wątroby.
Uszkodzenia miąższu wątroby na tle zakaźnym i toksycznym mogą przebiegać bardzo rozmaicie – objawy mogą być lekkie lub ciężkie, choroba może niespodziewanie zaostrzać się, może przebiegać z żółtaczką (zwykle) lub bez.
Virchow uważał, że ta postać żółtaczki zależy od zmian nieżytowych dwunastnicy i dużych dróg żółciowych, jednakże już w roku 1887 Aufrecht i Heitler po raz pierwszy wysunęli przypuszczenie, że icterus catarrhalis zależy, od uszkodzenia komórek miąższu wątroby.
Przypuszczenie to ugruntował swoimi badaniami w czasie pierwszej wojny światowej klinicysta wiedeński Eppinger.
Należy podkreślić, że jeszcze w ubiegłym stuleciu klinicysta rosyjski Botkin podkreślał, że wiele żółtaczek zależy od tła zakaźnego.
Późniejsze badania potwierdziły to spostrzeżenie w całej rozciągłości.
Miąższowe zapalenie wątroby z żółtaczką występuje zwykle u ludzi młodych, okres objawów wstępnych trwa 2-7 dni.
Zjawiają się dolegliwości rzekomogrypowe; bóle głowy, stawów, mięśni, osłabienie, stany gorączkowe, brak łaknienia, mdłości, zaburzenia żołądkowo-jelitowe.
Mocz staje się ciemny, zjawia się wreszcie żółtaczka, której natężenie i czas trwania jest bardzo różny.
Przeciętnie miąższowe zapalenie wątroby trwa 4-6 tygodni, przy właściwym leczeniu i niezbyt silnym uszkodzeniu wątroby choroba uspokaja się
[hasła pokrewne: , , ]
[podobne: pojemnik na odpady medyczne, laryngolog na nfz poznań, u ginekologa badanie ]