W tym celu należy przede wszystkim podać w dostatecznej ilości insulinę

W tym celu należy przede wszystkim podać w dostatecznej ilości insulinę, nawodnić chorego, dostarczyć odpowiednią ilość chlorków, zasad i węglowodanów, podać środki nasercowe i naczyniowe, wykonać płukanie żołądka i głęboką lewatywę oraz ogrzać chorego.
Naczelnym i niezbędnym lekiem w śpiączce cukrzycowej jest insulina.
Insulinę należy podać jak najprędzej, gdyż wraz z pogłębianiem się kwasicy zwiększa się również względna odporność na insulinę.
Używamy szybko działającej insuliny krystalicznej.
Dawki zależą od głębokości śpiączki i wrażliwości chorego na insulinę.
Przeciętnie osobom, które są senne, w okresie przedśpiączkowym podajemy 50 j.
podskórnie, osobom, które można obudzić do 100.
j.
z czego połowę podskórnie i połowę dożylnie, w śpiączce 50 j.
dożylnie i 100 i podskórnie.
Dzieciom poniżej 6 lat dajemy 1/4 tych dawek, od 6-12 lat połowę (Constam).
W stanach śpiączkowych podajemy również insulinę dożylnie, gdyż krążenie obwodowe jest upośledzone i istnieje obawa, że insulina będzie ile wchłaniana.
W godzinę po pierwszej dawce insuliny określamy poziom cukru we krwi jeśli nie ma spadku, to powtarzamy początkową dawkę.
Jeśli spadek jest powolny, to podajemy zwykle 30-50 j.
co 4 godziny (w ciągu pierwszych 12 godzin leczenia) lub 25-30 j.
co 2 godziny kontrolując stale poziom cukru we krwi i moczu co 1-2 godziny.
Po spadku, poziomu cukru we krwi do 200 mg % , należy ponawiać badanie krwi w ciągu następnych 24 godzin co 4 godziny a w ciągu następnej doby co 6 godzin.
Dawki insuliny tak regulujemy, aby mocz był wolny lub prawie wolny od cukru.
Nie wolno przedwcześnie przerywać wstrzykiwań insuliny.
Po 8-10 godzinach ustaje działanie tego leku i jeżeli nie powtórzymy wstrzykiwań, chory może ponownie zapaść w stan śpiączkowy.
Nie można nigdy przewidzieć z góry, ile trzeba będzie podać insuliny, zanim chory powróci do przytomności.
Nieraz trzeba, podać 600-800 jednostek, według Joslina przeciętnie około 300 j.
, ale niekiedy podawano ogromne ilości.
Duncan donosi, że w jednym przypadku śpiączki cukrzycowej podano w ciągu, doby 5800 j.
insuliny chory wyzdrowiał.
W każdym razie dawki insuliny w śpiączce powinny być raczej duże (Węgierko, Frank, Lichtwitz).
W ostatnich latach (1949) zaproponowano do leczenia śpiączki cukrzycowej kokarboksylazę, zaczyn biorący udział w pośredniej przemianie węglowodanów.
Stwierdzono, że równoczesne z insuliną podanie kokarboksylazy zmniejsza wysokość dawki insuliny koniecznej do wyprowadzenia chorego ze stanu śpiączkowego.
Ilość tę można zmniejszyć od 5 do 9 razy, przeciętnie podaje się 100 mg kokarboksylazy dożylnie
[więcej w: , , ]
[patrz też: apteka internetowa chrzanów, obrażenia po wypadku samochodowym, ułożenia rtg ]